پیرامون امنيت شبكه

وقتي از امنيت شبكه صحبت می کنیم، مباحث زيادي قابل طرح و بررسی هستند، موضوعاتي كه هر كدام به تنهايي مي توانند در عین حال جالب، پرمحتوا و قابل درك باشند. اما وقتي صحبت كار عملي به ميان می آید، قضيه تا حدودي پيچيده مي شود. تركيب علم و عمل، احتياج به تجربه دارد و نهايت هدف يك علم بعد كاربردي آن است.
وقتي دوره تئوري امنيت شبكه را با موفقيت پشت سر گذاشتيد و وارد محيط كار شديد، ممكن است اين سوال برایتان مطرح شود كه " حالا بايد از كجا شروع كرد؟ اول كجا بايد ايمن شود؟ چه استراتژي را در پيش گرفت و كجا كار را تمام كرد؟ به اين ترتيب " انبوهي از اين قبيل سوالات فكر شما را مشغول مي كند و كم كم حس مي كنيد كه تجربه كافي نداريد (كه البته اين حسي طبيعي است ).
پس اگر شما نيز چنين احساسي داريد و مي خواهيد يك استراتژي علمي - كاربردي داشته باشيد، تا انتهاي اين مقاله را بخوانيد.
هميشه در امنيت شبكه موضوع لايه هاي دفاعي، موضوع داغ و مهمي است. در اين خصوص نيز نظرات مختلفي وجود دارد. عده اي فايروال را اولين لايه دفاعي مي دانند، بعضي ها هم Access List رو اولين لايه دفاعي مي دانند، اما واقعيت اين است كه هيچكدام از اين‌ها، اولين لايه دفاعي محسوب نمي شوند. به خاطر داشته باشيد كه اولين لايه دفاعي در امنيت شبكه و حتي امنيت فيزيكي وجود يك خط مشي (Policy) هست. بدون policy، ليست كنترل، فايروال و هر لايه ديگر، بدون معني مي شود و اگر بدون policy شروع به ايمن سازي شبكه كنيد، محصول وحشتناكي از كار در مي آید.
با اين مقدمه، و با توجه به اين كه شما policy مورد نظرتان را كاملا تجزيه و تحليل كرديد و دقيقا مي دانيد كه چه مي خواهید و چه نمي خواهيد، كار را شروع مي‌شود. حال بايد پنج مرحله رو پشت سر بگذاريم تا كار تمام شود. اين پنج مرحله عبارت اند از :

1- Inspection ( بازرسي )

2- Protection ( حفاظت )

3- Detection ( رديابي )

4- Reaction ( واكنش )

5- Reflection ( بازتاب)

در طول مسير ايمن سازي شبكه از اين پنج مرحله عبور مي كنيم، ضمن آن كه اين مسير، احتياج به يك تيم امنيتي دارد و يك نفر به تنهايي نمي تواند اين پروسه را طي كند.
1- اولين جايي كه ايمن سازي را شروع مي كنيم، ايمن كردن كليه سنديت هاي (authentication) موجود است. معمولا رايج ترين روش authentication، استفاده از شناسه كاربري و كلمه رمز است.
مهمترين قسمت هايي كه بايد authentication را ايمن و محكم كرد عبارتند از :

- كنترل كلمات عبور كاربران، به ويژه در مورد مديران سيستم.

- كلمات عبور سوييچ و روتر ها ( در اين خصوص روي سوييچ تاكيد بيشتري مي شود، زيرا از آنجا كه اين ابزار (device) به صورت plug and play كار مي كند، اكثر مديرهاي شبكه از config كردن آن غافل مي شوند. در حالي توجه به اين مهم مي تواند امنيت شبكه را ارتقا دهد. لذا به مديران امنيتي توصيه ميشود كه حتما سوييچ و روتر ها رو كنترل كنند ).

- كلمات عبور مربوط به SNMP.

- كلمات عبور مربوط به پرينت سرور.

- كلمات عبور مربوط به محافظ صفحه نمايش.

در حقيقت آنچه كه شما در كلاس‌هاي امنيت شبكه در مورد Account and Password Security ياد گرفتيد اين جا به كار مي رود.

2- گام دوم نصب و به روز رساني آنتي ويروس ها روي همه كامپيوتر ها، سرورها و ميل سرورها است. ضمن اينكه آنتي ويروس هاي مربوط به كاربران بايد به صورت خودكار به روز رساني شود و آموزش هاي لازم در مورد فايل هاي ضميمه ايميل ها و راهنمايي لازم جهت اقدام صحيح در صورت مشاهده موارد مشكوك نيز بايد به كاربران داده شود.

3 - گام سوم شامل نصب آخرين وصله هاي امنيتي و به روز رساني هاي امنيتي سيستم عامل و سرويس هاي موجود است. در اين مرحله علاوه بر اقدامات ذكر شده، كليه سرورها، سوييچ ها، روتر ها و دسك تاپ ها با ابزار هاي شناسايي حفره هاي امنيتي بررسي مي شوند تا علاوه بر شناسايي و رفع حفره هاي امنيتي، سرويس هاي غير ضروري هم شناسايي و غيرفعال بشوند.

4-در اين مرحله نوبت گروه بندي كاربران و اعطاي مجوزهاي لازم به فايل ها و دايركتوري ها است. ضمن اينكه اعتبارهاي( account) قديمي هم بايد غير فعال شوند.

گروه بندي و اعطاي مجوز بر اساس يكي از سه مدل استاندارد Access Control Techniques يعني MAC , DAC يا RBAC انجام مي شود. بعد از پايان اين مرحله، يك بار ديگر امنيت سيستم عامل بايد چك شود تا چيزي فراموش نشده باشد.

5- حالا نوبت device ها است كه معمولا شامل روتر، سوييچ و فايروال مي شود. بر اساس policy موجود و توپولوژي شبكه، اين ابزار بايد config شوند. تكنولوژي هايي مثل NAT , PAT و filtering و غيره در اين مرحله مطرح مي شود و بر همين علت اين مرحله خيلي مهم است. حتي موضوع مهم IP Addressing كه از وظايف مديران شبكه هست نيز مي تواند مورد توجه قرار گيرد تا اطمينان حاصل شود كه از حداقل ممكن براي IP Assign به شبكه ها استفاده شده است.

6- قدم بعد تعيين استراژي تهيه پشتيبان(backup) است. نكته مهمي كه وجود دارد اين است كه بايد مطمئن بشويم كه سيستم backup و بازيابي به درستي كار كرده و در بهترين حالت ممكن قرار دارد.

7- امنيت فيزيكي. در اين خصوص اول از همه بايد به سراغ UPS ها رفت. بايد چك كنيم كه UPS ها قدرت لازم رو براي تامين نيروي الكتريكي لازم جهت كار كرد صحيح سخت افزار هاي اتاق سرور در زمان اضطراري را داشته باشند. نكات بعدي شامل كنترل درجه حرارت و ميزان رطوبت،ايمني در برابر سرقت و آتش سوزي است. سيستم كنترل حريق بايد به شكلي باشد كه به نيروي انساني و سيستم هاي الكترونيكي آسيب وارد نكند. به طور كل آنچه كه مربوط به امنيت فيزيكي مي شود در اين مرحله به كار مي رود.

8- امنيت وب سرور يكي از موضوعاتي است كه بايد وسواس خاصي در مورد آن داشت.به همين دليل در اين قسمت، مجددا و با دقت بيشتر وب سرور رو چك و ايمن مي كنيم. در حقيقت، امنيت وب نيز در اين مرحله لحاظ مي شود.

(توجه:هيچ گاه اسكريپت هاي سمت سرويس دهنده را فراموش نكنيد )

9 - حالا نوبت بررسي، تنظيم و آزمايش سيستم هاي Auditing و Logging هست. اين سيستم ها هم مي تواند بر پايه host و هم بر پايه network باشد. سيستم هاي رد گيري و ثبت حملات هم در اين مرحله نصب و تنظيم مي شوند. بايد مطمئن شوید كه تمام اطلاعات لازم ثبت و به خوبي محافظت مي شود. در ضمن ساعت و تاريخ سيستم ها درست باشد چرا كه در غير اين صورت كليه اقداما قبلي از بين رفته و امكان پيگيري هاي قانوني در صورت لزوم نيز ديگر وجود نخواهد داشت.

10- ايمن كردن Remote Access با پروتكل و تكنولوژي هاي ايمن و Secure گام بعدي محسوب مي شود. در اين زمينه با توجه به شرايط و امكانات، ايمن ترين پروتكل و تكنولوژي ها را بايد به خدمت گرفت.

11 - نصب فايروال هاي شخصي در سطح host ها، لايه امنيتي مضاعفي به شبكه شما ميدهد. پس اين مرحله را نبايد فراموش كرد.

12 - شرايط بازيابي در حالت هاي اضطراري را حتما چك و بهينه كنيد. اين حالت ها شامل خرابي قطعات كامپيوتري، خرابكاري كاربران، خرابي ناشي از مسايل طبيعي ( زلزله - آتش سوزي – ضربه خوردن - سرقت - سيل) و خرابكاري ناشي از نفوذ هكرها، است. استاندارد هاي warm site و hot site را در صورت امكان رعايت كنيد.

به خاطر داشته باشید كه " هميشه در دسترس بودن اطلاعات "، جز، قوانين اصلي امنيتي هست.

13- و قدم آخر اين پروسه كه در حقيقت شروع يك جريان هميشگي هست، عضو شدن در سايت ها و بولتن هاي امنيتي و در آگاهي ازآخرين اخبار امنيتي است.

منبع: پرشین هک

ssl چيست و چگونه کار مي کند؟

واحد دانش و تکنولوژی تبیان زنجان

امروزه اينترنت به يکي از ارکان ارتباطي بين افراد و سازمان ها تبديل شده است. بسياري از ما روزانه اطلاعاتي از اين طريق مي گيريم يا مي فرستيم. اين اطلاعات از نظر اهميت با هم تفاوت زيادي دارند. برخي از اين اطلاعات مانند اخبار يک سايت اهميت امنيتي چنداني ندارند، اما در طرف ديگر اسناد شخصي مثل ايميل ها، رمز حساب هاي بانکي و ... قرار دارند که دوست نداريم به دست ديگران بيافتند.

اطلاعاتي که در حالت عادي بين کاربران و دنياي اينترنت رد و بدل مي شوند، به گونه اي هستند که يک هکر يا خراب کار حرفه اي مي تواند آنها را ببيند و براي اهداف خود مورد سواستفاده قرار دهد. مثلا در يک خريد اينترنتي، زماني که قصد داريد براي پرداخت به حساب بانکي خود وارد شويد، سايت از شما رمزعبور مي خواهد. حال اگر سايت مورد نظر فاقد برنامه هاي امنيتي لازم باشد، ممکن است اطلاعات شما در ميانه راه بدون آنکه متوجه شويد، دزديده شوند و اگر بد شانس باشيد چند روز بعد که به حساب تان سر مي زنيد آن را خالي شده مي يابيد.

اما احتمال اين اتفاق بسيار اندک است، زيرا اکثر حساب هاي بانکي و سايت هايي از اين قبيل که با اطلاعات حساس و مهم در ارتباط اند، معمولا از روش هايي براي رمزگذاري (Encrypt) اطلاعات استفاده مي کنند. در اين حالت اگر اطلاعات در ميان راه دزديده شوند جاي نگراني نخواهد بود، زيرا شکستن رمز آنها تقريبا غيرممکن است.

اطلاعات معمولاً کي و کجا دزديده مي شوند؟

زماني که آدرس يک سايت را در مرورگر وارد مي کنيم اطلاعات بين کامپيوتر ما و کامپيوتري که سايت روي آن قرار دارد (سرور) در حال رد و بدل هستند. پس اگر بتوانيم به طريقي ارتباط بين کامپيوتر خود و کامپيوتر سرور را امن کنيم اطلاعات ما دزديده نخواهند شد.

اطلاعات در اينترنت چگونه جابجا مي شوند؟

اطلاعات در اينترنت - درست مثل فرستادن يک نامه- به صورت فايل هاي متني جابجا مي شوند. همان طور که يک نامه از زماني که در صندوق پست گذاشته مي شود تا زماني که به صاحبش مي رسد در دست افراد مختلفي قرار مي گيرد، به همان صورت نيز اطلاعات ما توسط سيستم هاي زيادي دست به دست مي شود تا به سايت يا شخص مورد نظر مي رسد. اگر اطلاعات به صورت عادي فرستاده شوند، هر کدام از سيستم هاي بين راه مي توانند آنها را ببينند. پس براي جلوگيري از خوانده شدن و سرقت احتمالي، بايد آنها را رمزگذاري کرد. با يک مثال مسئله را روشن تر مي کنم. فرض کنيد مي خواهيد براي نامزد خود يک نامه بنويسيد. اما دوست نداريد افراد خانواده او بتوانند آن نامه را بخوانند. يکي از راه ها اين است که نوشته ها را به رمز بنويسيد، رمزي که فقط نامزدتان از آن سر در بياورد! در اينترنت هم براي اينکه هکرها نتوانند اطلاعات را بفهمند، آنها را به رمز در مي آورند. يکي از بهترين و متداول ترين روش‌هاي رمز گذاري اينترنتي، استفاده از پروتکل اس ال ال است.

اس اس ال چيست؟

SSL مخفف کلمه Secure Socket Layer به معني «لايه اتصال امن» و پروتکلي(مجموعه اي از قوانين) جهت برقراري ارتباطات ايمن ميان سرويس دهنده و سرويس گيرنده در اينترنت است که توسط شرکت Netscape ابداع شده.

از اين پروتکل براي امن کردن پروتکل هاي غيرامن نظيرHTTP ،LDAP ، IMAP و ... استفاده مي شود. بر اين اساس يکسري الگوريتم هاي رمزنگاري بر روي داده هاي خام که قرار است از يک کانال ارتباطي غيرامن مثل اينترنت عبور کنند، اعمال مي‌شود و محرمانه ماندن داده‌ها را در طول انتقال تضمين مي‌کند.

به بيان ديگر شرکتي که صلاحيت صدور و اعطاء گواهي هاي ديجيتال اس اس ال را دارد، براي هر کدام از دو طرفي که قرار است ارتباطات ميان شبکه‌اي امن داشته باشند، گواهي‌هاي مخصوص سرويس دهنده و سرويس گيرنده را صادر مي‌کند و با مکانيزم هاي احراز هويت خاص خود، هويت هر کدام از طرفين را براي طرف مقابل تأييد مي‌کند. البته علاوه بر اين تضمين مي کند، اگر اطلاعات حين انتقال به سرقت رفت، براي رباينده قابل درک و استفاده نباشد که اين کار را به کمک الگوريتم هاي رمزنگاري و کليدهاي رمزنگاري نامتقارن و متقارن انجام مي‌دهد.

ملزومات ارتباط بر پايه اس اس ال

براي داشتن ارتباطات امن مبتني بر اس اس ال عموماً به دو نوع گواهي ديجيتال اس اس ال، يکي براي سرويس دهنده و ديگري براي سرويس گيرنده و يک مرکز صدور و اعطاي گواهينامه ديجيتال(Certificate authorities) نياز است. وظيفه CA اين است که هويت طرفين ارتباط، نشاني ها، حساب هاي بانکي و تاريخ انقضاي گواهينامه را بداند و براساس آن ها هويت ها را تعيين نمايد.

رمزنگاري

رمزنگاري (Cryptography) علم به رمز در آوردن (encryption) اطلاعات است. توضيح روش هاي بسيار پيچيده اي که امروزه براي رمزنگاري استفاده مي شود از حوصله اين مطلب خارج است، اما براي رفع ابهام، در زير به يکي از ساده ترين روش هاي رمزنگاري مي پردازيم:

مي دانيم که هر حرف در الفبا جايگاهي دارد. مثلا حرف «الف قبل از ب» و «حرف م قبل از ن» قرار دارد.

حال، اگر بخواهيد يک جمله را به رمز در آوريد. در ساده ترين شکل ممکن، هر حرف را با حرف بعدي خود در الفبا جايگزين مي کنيد.

يعني به جاي «الف» حرف «ب»، به جاي «ب» حرف «پ»، ... ، به جاي «ه» حرف «ي» و به جاي حرف «ي» حرف «الف» را مي گذاريد.

با اين کار مي توان جمله «بابا آب داد» را به جمله بي معني «پبپب بپ ذبذ» تبديل کرد که اگر فردي کليد رمز را نداشته باشد، به هيچ وجه از آن سر در نمي آورد.

اس اس ال چگونه کار مي کند؟

اس اس ال در واقع پروتکلي است که در آن ارتباطات بوسيله يک کليد، رمزگذاري(Encryption) مي شوند. زماني که قرار است يکسري اطلاعات را به صورت اس اس ال به يک سايت که سرور (server) اش گواهي نامه اس اس ال را دارد (در آدرس سايت https است) ارسال شود. ابتدا بايد از يک کليد به عنوان قالبي براي به رمز در آوردن اطلاعات بين خدمات گيرنده (کاربر) و خدمات دهنده (سرور) استفاده شود. براي ساخت اين کليد نياز به چند مرحله هماهنگي به شرح زير است.

1. وقتي سروري بخواهد پروتکل اس اس ال را فعال کند. ابتدا يک کليد عمومي (Public Key) مي سازد.

2. سپس کليد عمومي را همراه با يک درخواست گواهي نامه اس اس ال به يکي از صادرکنندگان اين گواهي نامه ها مثل وريساين (Verisign) مي فرستد.

3. وريساين نيز ابتدا مشخصات و ميزان قابل اعتماد بودن و امنيت سرور را ارزيابي کرده و کليد عمومي را دوباره رمزگذاري مي کند و براي سرور مي فرستد تا در انتقال اطلاعات خود از آن استفاده کند. به کليد جديد کليد امنيتي (private key) مي گويند.

4. حال هر زمان که کاربر بخواهد از طريق پروتکل اس اس ال به اين سايت دست يابد، ابتدا کامپيوتر کاربر يک کليد عمومي براي سرور مي فرستد (هر کامپيوتري کليد مخصوص به خود را دارد).

5. سرور نيز اين کليد عمومي را با کليد امنيتي خود مخلوط کرده و از آن کليد جديدي مي سازد. سپس آن را به کامپيوتر کاربر مي فرستد.

6. از اين به بعد تمامي اطلاعاتي که بين کاربر و سرور جابجا مي شوند با اين کليد جديد رمز گذاري مي شوند.

واضح است که نيازي به دانستن تمام اين جزييات نيست و ما جهت رفع کنجکاوي آنها را آورده ايم. فقط اين را بدانيد که با استفاده از اين سرويس اطلاعات کاملا رمزنگاري و باز کردن آنها تقريبا غير ممکن است. تنها وظيفه شما به عنوان کاربر اين است که از اين امکانات استفاده کنيد و پروتکل اس اس ال را در مرورگر، ايميل و ديگر حساب هاي خود که سرور آن به شما اين امکان را مي دهد، فعال کنيد.

اگر هم يک مدير سرور هستيد، سعي کنيد گواهي نامه پروتکل اس اس ال را از صادرکنندگان آن مثل Verisign و Thawte خريداري و در اختيار بازديدکنندگان خود بگذاريد.

چگونه مي توان مطمئن شد، يک سايت از اس اس ال استفاده مي کند؟

اين بخش بسيار ساده اما مهم و حياتي است. براي اين کار ابتدا وارد آن سايت شويد. زماني که صفحه به طور کامل بارگذاري (load) شد، به ابتداي آدرس آن نگاه کنيد. مي بايست به جاي http حروف https نوشته شده باشد (منظور از حرف s در پايان http عبارت secure است). البته در اين حالت يک علامت قفل هم در مرورگر ديده مي شود. جاي اين قفل در مرورگرهاي مختلف متفاوت است. در فايرفاکس و اينترنت اکسپلورر در پايين و سمت راست صفحه، در نوار وضعيت (status bar) و در مرورگرهاي سافاري، کروم و اپرا در سمت راست آدرس ديده مي شود.

نکته جالب در خصوص اين قفل کوچک اين است که با دو بار کليک کردن بر روي آن، مي‌توانيد مشخصات کامل گواهي اس اس ال سايت مورد نظر را ببينيد. مهم‌ترين نکته در خصوص اين اطلاعات تاريخ خريد و انقضاي اين گواهينامه است که بايد به آن توجه داشته باشيد.

حتي اگر اطلاعات چندان مهمي را رد و بدل نمي کنيد، پيشنهاد مي کنيم که از اس اس ال استفاده کنيد. وقتي سرويسي با امنيت بالا و رايگان در اختيارتان قرار مي گيرد، چرا از آن بهره نبريد؟ در زير چند نمونه از روش هاي استفاده از اين پروتکل را مي توانيد مطالعه کنيد.

مرورگر

در فايرفاکس 3 پروتکل اس اس ال به صورت پيش فرض فعال است. البته براي فعال و غير فعال کردن اين امکان مي‌توانيد به روش زير اقدام کنيد:

از منوي Tools فايرفاکس، گزينه Options را انتخاب کنيد. در پنجره باز شده از سربرگ Advanced بخش Encryption را باز کنيد. مي بينيد که به صورت پيش فرض Use SSL 3.0 تيک خورده است.

امنیت شبکه لایه بندی شده (5)

واحد دانش و تکنولوژی تبیان زنجان

رویکردی عملی به امنیت شبکه لایه بندی شده ( (۵

در شماره قبل به سومین لایه که لایه میزبان است، اشاره شد. در این شماره به لایه برنامه کاربردی بعنوان چهارمین لایه و لایه دیتا بعنوان پنجمین لایه می پردازیم.

سطح ۴- امنیت برنامه کاربردی

در حال حاضر امنیت سطح برنامه کاربردی بخش زیادی از توجه را معطوف خود کرده است. برنامه هایی که به میزان کافی محافظت نشده اند، می توانند دسترسی آسانی به دیتا و رکوردهای محرمانه فراهم کنند. حقیقت تلخ این است که بیشتر برنامه نویسان هنگام تولید کد به امنیت توجه ندارند. این یک مشکل تاریخی در بسیاری از برنامه های با تولید انبوه است. ممکن است شما از کمبود امنیت در نرم افزارها آگاه شوید، اما قدرت تصحیح آنها را نداشته باشید.

برنامه ها برای دسترسی مشتریان، شرکا و حتی کارمندان حاضر در محل های دیگر، روی وب قرار داده می شوند. این برنامه ها، همچون بخش فروش، مدیریت ارتباط با مشتری، یا سیستم های مالی، می توانند هدف خوبی برای افرادی که نیات بد دارند، باشند. بنابراین بسیار مهم است که یک استراتژی امنیتی جامع برای هر برنامه تحت شبکه اعمال شود.

تکنولوژی های زیر امنیت را در سطح برنامه فراهم می کنند:

· پوشش محافظ برنامه – از پوشش محافظ برنامه به کرات به عنوان فایروال سطح برنامه یاد می شود و تضمین می کند که تقاضاهای وارد شونده و خارج شونده برای برنامه مورد نظر مجاز هستند. یک پوشش که معمولاً روی سرورهای وب، سرورهای ایمیل، سرورهای پایگاه داده و ماشین های مشابه نصب می شود، برای کاربر شفاف است و با درجه بالایی با سیستم یکپارچه می شود.

یک پوشش محافظ برنامه برای عملکرد مورد انتظار سیستم میزبان تنظیم می گردد. برای مثال، یک پوشش روی سرور ایمیل به این منظور پیکربندی می شود تا جلوی اجرای خودکار برنامه ها توسط ایمیل های وارد شونده را بگیرد، زیرا این کار برای ایمیل معمول یا لازم نیست.

· کنترل دسترسی/تصدیق هویت- مانند تصدیق هویت در سطح شبکه و میزبان، تنها کاربران مجاز می توانند به برنامه دسترسی داشته باشند.

· تعیین صحت ورودی - ابزارهای تعیین صحت ورودی بررسی می کنند که ورودی گذرنده از شبکه برای پردازش امن باشد. اگر ابزارهای امنیتی مناسب در جای خود مورد استفاده قرار نگیرند، هر تراکنش بین افراد و واسط کاربر می تواند خطاهای ورودی تولید کند. عموماً هر تراکنش با سرور وب شما باید ناامن در نظر گرفته شود مگر اینکه خلافش ثابت شود!

به عنوان مثال، یک فرم وبی با یک بخش zip code را در نظر بگیرید. تنها ورودی قابل پذیرش در این قسمت فقط پنج کاراکتر عددی است. تمام ورودی های دیگر باید مردود شوند و یک پیام خطا تولید شود. تعیین صحت ورودی باید در چندین سطح صورت گیرد. در این مثال، یک اسکریپت جاوا می تواند تعیین صحت را در سطح مرورگر در سیستم سرویس گیرنده انجام دهد، در حالیکه کنترل های بیشتر می تواند در سرور وب قرار گیرد. اصول بیشتر شامل موارد زیر می شوند:

- کلید واژه ها را فیلتر کنید. بیشتر عبارات مربوط به فرمانها مانند «insert»، باید بررسی و در صورت نیاز مسدود شوند.

- فقط دیتایی را بپذیرید که برای فلید معین انتظار می رود. برای مثال، یک اسم کوچک ۷۵ حرفی یک ورودی استاندارد نیست.

مزایا

ابزارهای امنیت سطح برنامه موقعیت امنیتی کلی را تقویت می کنند و به شما اجازه کنترل بهتری روی برنامه هایتان را می دهند. همچنین سطح بالاتری از جوابگویی را فراهم می کنند چرا که بسیاری از فعالیت های نمایش داده شده توسط این ابزارها، ثبت شده و قابل ردیابی هستند.

معایب

پیاده سازی جامع امنیت سطح برنامه می تواند هزینه بر باشد، چرا که هر برنامه و میزبان آن باید بصورت مجزا ارزیابی، پیکربندی و مدیریت شود. بعلاوه، بالابردن امنیت یک شبکه با امنیت سطح برنامه می تواند عملی ترسناک! و غیرعملی باشد. هرچه زودتر بتوانید سیاست هایی برای استفاده از این ابزارها پیاده کنید، روند مذکور موثرتر و ارزان تر خواهد بود.

ملاحظات

ملاحظات کلیدی برنامه ها و طرح های شما را برای بلندمدت اولویت بندی می کنند. امنیت را روی برنامه ها کاربردی خود در جایی پیاده کنید که بیشترین منفعت مالی را برای شما دارد. طرح ریزی بلندمدت به شما اجازه می دهد که ابزارهای امنیتی را با روشی تحت کنترل در طی رشد شبکه تان پیاده سازی کنید و از هزینه های اضافی جلوگیری می کند.

سطح ۵ - امنیت دیتا

امنیت سطح دیتا ترکیبی از سیاست امنیتی و رمزنگاری را دربرمی گیرد. رمزنگاری دیتا، هنگامی که ذخیره می شود و یا در شبکه شما حرکت می کند، به عنوان روشی بسیار مناسب توصیه می گردد، زیرا چنانچه تمام ابزارهای امنیتی دیگر از کار بیفتند، یک طرح رمزنگاری قوی دیتای مختص شما را محافظت می کند. امنیت دیتا تا حد زیادی به سیاست های سازمانی شما وابسته است.

سیاست سازمانی می گوید که چه کسی به دیتا دسترسی دارد، کدام کاربران مجاز می توانند آن را دستکاری کنند و چه کسی مسوول نهایی یکپارچگی و امن ماندن آن است. تعیین صاحب و متولی دیتا به شما اجازه می دهد که سیاست های دسترسی و ابزار امنیتی مناسبی را که باید بکار گرفته شوند، مشخص کنید.

تکنولوژی های زیر امنیت در سطح دیتا را فراهم می کنند:

· رمزنگاری – طرح های رمزنگاری دیتا در سطوح دیتا، برنامه و سیستم عامل پیاده می شوند. تقریباً تمام طرح ها شامل کلیدهای رمزنگاری/رمزگشایی هستند که تمام افرادی که به دیتا دسترسی دارند، باید داشته باشند. استراتژی های رمزنگاری معمول شامل PKI، PGP و RSA هستند.

· کنترل دسترسی / تصدیق هویت – مانند تصدیق هویت سطوح شبکه، میزبان و برنامه، تنها کاربران مجاز دسترسی به دیتا خواهند داشت.

مزایا

رمزنگاری روش اثبات شده ای برای محافظت از دیتای شما فراهم می کند. چنانچه نفوذگران تمام ابزارهای امنیتی دیگر در شبکه شما را خنثی کنند، رمزنگاری یک مانع نهایی و موثر برای محافظت از اطلاعات خصوصی و دارایی دیجیتال شما فراهم می کند.

معایب

بار اضافی برای رمزنگاری و رمزگشایی دیتا وجود دارد که می تواند تأثیرات زیادی در کارایی بگذارد. به علاوه، مدیریت کلیدها می تواند تبدیل به یک بار اجرایی در سازمان های بزرگ یا در حال رشد گردد.

ملاحظات

رمزنگاری تا عمق مشخص باید به دقت مدیریت شود. کلیدهای رمزنگاری باید برای تمام ابزارها و برنامه های تحت تأثیر تنظیم و هماهنگ شوند. به همین دلیل، یک بار مدیریتی برای یک برنامه رمزنگاری موثر مورد نیاز است.

دفاع در مقابل تهدیدها و حملات معمول

مقالات گذشته نشان می دهد که چگونه رویکرد امنیت لایه بندی شده در مقابل تهدیدها و حملات معمول از شبکه شما محافظت می کند و نشان می دهد که چگونه هر سطح با داشتن نقشی کلیدی در برقراری امنیت شبکه جامع و مؤثر، شرکت می کند.

بعضی حملات معمول شامل موارد زیر می شود:

· حملات به وب سرور ـ حملات به وب سرور دامنه زیادی از مشکلاتی را که تقریباً برای هر وب سرور ایجاد می شود، در برمی گیرد. از دستکاری های ساده در صفحات گرفته تا در اختیار گرفتن سیستم از راه دور و تا حملات DOS. امروزه حملات به وب سرور یکی از معمول ترین حملات هستند. Code Red و Nimda به عنوان حمله کنندگان به وب سرورها از شهرت زیادی! برخوردارند.

· بازپخش ایمیل ها بصورت نامجاز ـ سرورهای ایمیلی که بصورت مناسب پیکربندی نشده اند یک دلیل عمده برای ارسال هرزنامه ها بشمار می روند. بسیاری از شرکت های هرزنامه ساز در پیدا کردن این سرورها و ارسال صدها و هزاران پیام هرزنامه به این سرورها، متخصص هستند.

· دستکاری میزبان دور در سطح سیستم ـ تعدادی از آسیب پذیری ها، یک سیستم را از راه دور در اختیار حمله کننده قرار می دهند. بیشتر این نوع کنترل ها در سطح سیستم است و به حمله کننده اختیاراتی برابر با مدیر محلی سیستم می دهد.

· فراهم بودن سرویس های اینترنتی غیرمجاز ـ توانایی آسان بکارگیری یک وب سرور یا سرویس اینترنتی دیگر روی یک کامپیوتر ریسک افشای سهوی اطلاعات را بالا می برد. اغلب چنین سرویس هایی کشف نمی شوند، در حالی که در شعاع رادار دیگران قرار می گیرند!

· تشخیص فعالیت ویروسی ـ در حالی که برنامه ضدویروس در تشخیص ویروس ها مهارت دارد، این نرم افزار برای تشخیص فعالیت ویروسی طراحی نشده است. در این شرایط بکارگیری یک برنامه تشخیص نفوذ یا IDS شبکه برای تشخیص این نوع فعالیت بسیار مناسب است.

نتیجه گیری

هکرها و تروریست های فضای سایبر به طور فزاینده ای اقدام به حمله به شبکه ها می کنند. رویکرد سنتی به امنیت ـ یعنی یک فایروال در ترکیب با یک آنتی ویروس ـ در محافظت از شما در برابر تهدیدهای پیشرفته امروزی ناتوان است.

اما شما می توانید با برقراری امنیت شبکه با استفاده از رویکرد لایه بندی شده دفاع مستحکمی ایجاد کنید. با نصب گزینشی ابزارهای امنیتی در پنج سطح موجود در شبکه تان (پیرامون، شبکه، میزبان، برنامه و دیتا) می توانید از دارایی های دیجیتالی خود محافظت کنید و از افشای اطلاعات خود در اثر ایجاد رخنه های مصیبت بار تا حد زیادی بکاهید.

مجموعه ابزار NST و کاربرد آن در شبکه

واحد دانش و تکنولوژی تبیان زنجان

مجموعه نرم‌افزاري امنيت شبكه

اگر قرار باشد چيزی به شبكه خود اضافه كنيد تا امن شود، آن چيز چيست؟ منظور يك قطعه سخت‌افزاري نيست، بلكه ابزاري است كه بتوان به كمك آن به رهگيري مشكلات پرداخت، شبكه را نظارت و تحليل كرد و سلامت آن را مورد بررسي قرار داد. شايد بعد از خواندن اين مطلب، به پاسخ اين سوال دست يافتيد.

مجموعه ابزار NST چيست؟

مجموعه (NST (Network Security Toolkit از ابزارهاي قدرتمند زيادي تشكيل شده است كه در توزيع‌هاي ديگر يافت نمي‌شوند. در اين مجموعه مي‌توان به ابزارهاي زير اشاره كرد:

Aircrack NG: قفل‌شكن شبكه‌هاي WEP/WPA-PSK با قابليت مطالعه بسته‌ها

Airsnort: ابزار شبكه LAN و WLAN كه كليدهاي رمزگذاري را بازيابي مي‌كند.

Amap: نسل بعدي ابزار اسكن كه مي‌تواند سرويس‌ها و نرم‌افزارهايي كه حتي روي پورت خاصي Listen نمي‌كنند، بيابد.

Argus: سيستم ثبت رويدادها

Arp-Scan: ابزار رمزگذاري و اسكن در شبكه

Arpwatch: ابزارهاي نظارت بر شبكه به‌تفكيك آدرس آي‌پي

Awstats: سيستم پيشرفته آمار تحت وب

Bandwidthd: رهگيري ميزان استفاده از شبكه و توليد خروجي HTML و نمودار

Beecrypt: كتابخانه رمزگذاري آنلاين

Bit-twist: توليدكننده قدرتمند بسته‌هاي Ethernet كه مبتني بر libpcap است.

Cadaver: كلاينت WebDav در خط فرمان

CheckDNS: سيستم تحليل و بررسي آدرس دامنه

Chkrootkit: ابزاري براي بررسي نشانه‌هاي rootkit

ClamAv: ضدويروس

Conntrack-tools: ابزارهاي پياده‌سازي ارتباطات netfilter

DNScap: سيستم ضبط اطلاعات از DNS

DNSwalk: ديباگر DNS

Dsniff: ابزاري براي شناختن و آزمودن شبكه

و دیگر ابزارهایی همچون Honeyd، Hunt، Kismet، Nagios، Netmask، Nload، Etherape، Firewalk، Foremost و ...

گفتنی است این ابزارها تنها در محیط خط فرمان لینوکس قابل استفاده نیستند، بلکه NST روی Fedora 15 اجرا می‌شود و می‌تواند با رابط کاربری Gnome3 بخوبی کنار بیاید. به این ترتیب با استفاده از NST، هم می‌توان از دستورات خط فرمان استفاده کرد و هم از رابط کاربری بهره‌مند شد. اگر سخت‌افزار سیستم شما از GNome3 پشتیبانی نمی‌کند (یا آخرین نگارش گنوم را دوست ندارید) می‌توانید از گنوم کلاسیک برای رابط کاربری استفاده کنید.

نصب NST

نصب NST همانند دیگر دیسک‌های زنده لینوکسی ساده است. (توجه داشته باشید این مجموعه‌ ابزارها می‌تواند خود به‌عنوان یک دیسک زنده از یک ماشین مجازی یا درایو یو‌اس‌بی اجرا شود.) آخرین ایمیج ISO را می‌توانید از اینترنت دانلود کنید .

ایمیج را روی دی‌وی‌دی قرار داده و با آن سیستم را بوت کنید.از منوی بوت، گزینه کنسول یا گرافیکی را مطابق سلیقه خود انتخاب و صبر کنید.

توجه: اگر می‌خواهید دیسک را تست کنید، گزینه Verify and Boot را برگزینید.

پس از این که پیغام لاگین ظاهر شد، گزینه پیشفرض را انتخاب و کلمه عبور nst2003 را وارد کنید. بعد از بوت کامل می‌توانید این توزیع را کاملا تست کنید یا مستقیما به نصب آن بپردازید. برای نصب آن روی دیسک سخت کافی است از طریق مسیر زیر مراحل را دنبال کنید:

Applications -» System Tools -» Install NST

نصب NST دشوار نیست و کافی است به پیغام‌ها دقت کافی داشته باشید.

بعد از اتمام نصب، زمان بررسی ابزارها فرارسیده است. صدها ابزار در این دسکتاپ برای مدیریت، امن‌کردن، تحلیل و تقریبا هر چیز دیگر مربوط به شبکه در دسترس است. اگر حوصله تست کردن یکی یکی ابزارها را ندارید،بهتر است از سایتهای مربوطه کمک بگیرید

امنیت و د یگر هیچ!

واحد دانش و تکنولوژی تبیان زنجان

امنیت در همه شاخه ها از اهمیت بالایی برخوردار است و تنها در صورت فراهم بود ن امنیت است که می توان در هر زمینه در رفاه و آرامش به فعالیت مشغول شد اما در زمینه فناوری اطلاعات امنیت می تواند اهمیت دو چندانی داشته باشد، چراکه فراهم نبود ن امنیت در فضای مجازی می تواند بهای سنگینی را برای کاربر به بار آورد.

همه ما روی رایانه های شخصی خود اطلاعاتی داریم که به هیچ عنوان علاقه مند به از دست داد ن یا انتشار آنها نیستیم. حال حفظ امینت این اطلاعات از دو دید گاه می تواند حائز اهمیت باشد؛ نخست امنیت و حفظ این اطلاعات در برابر نرم افزارهای مخرب و ویروس هاست و دیگری حفظ امنیت این اطلاعات در برابر نرم افزارهای جاسوسی و نفوذ هکرها در فضای مجازی است.

در حال حاضر نسخه های متنوع نرم افزارهای امنیتی در بازار یافت می شوند که کارایی و بازد هی هر یک متفاوت است و هر کاربر بسته به نیاز خود می تواند یکی از نسخه های آنها از تولید کنند گان مختلف تهیه کند.

شرکت Kaspersky که بیش از ده سال از آغاز فعالیتش در زمینه نرم افزارهای امنیتی می گذرد، یکی از بزرگ ترین شرکت های فعال در زمینه تولید نرم افزارهای امنیتی است که از ابتدای شروع فعالیت خود بخش عمد ه ای از تمرکز خود را روی تولید نرم افزارهایی با قابلیت جلوگیری از فعالیت بد افزارها گذاشته است. در میان بسیاری از شرکت های فعال در این زمینه که به دلیل افزایش رقابت در سایر زمینه های امنیتی ،از میزان تمرکزشان بر روی نرم افزارهای امنیتی به اصطلاح anti-malware کاسته شده است، مجموعه kaspersky با بیش از 700 مهندس و محقق و همچنین بیش از 2000 نفر کارمند متخصص در سراسر دنیا همواره ثابت کرده است که یکی از فعالترین و بزرگ ترین شرکت های فعال در زمینه تولید نرم افزارهای امنیتی anti-malware است.

امنیت برای همه

نرم افزار امنیتی محافظتی anti-malware کسپرسکی محافظت خود را از desktop سیستم کاربر تا فضای ابری اینترنت و فضای پشت آن را به خوبی تحت پوشش قرار می د هد و برای هر لایه از فضای اینترنت بهترین محافظت ممکن را فراهم می کند. این نرم افزار همچنین می تواند بهترین حالت محافظت را برای محصولات مختلف در هر لایه از شبکه که مشغول فعالیت باشند، ایجاد کند.

مجموعه نرم افزارهای امنیتی anti-malware کسپرسکی با نام Open space security عرضه می شوند، در سه بسته kaspersky Enterpise space security، kaspersky Business space security و kaspersky Total space security عرضه می شوند که هر کدام برای موارد کاربری خاصی آماده شده اند.

نسخه kaspersky Business space security محافظت سطح بالایی را از اطلاعات مشترک شبکه های داخلی در برابر تهدیدات امنیتی روز اینترنتی فراهم می کند. این نسخه قابلیت محافظت از ایستگاه های کاری تحت شبکه، موبایل های هوشمند (smart phones) و فایل سررورها را در برابر انواع تهد یدات کامپیوتری شامل انواع نرم افزارهای مخرب و جاسوسی داراست و ضمن حفظ امنیت داده های به اشتراک گذاشته شده از دسترسی کاربران مجاز به منابع شبکه محافظت می کند. این نسخه برای ارتقای عملکرد شبکه هنگام افزایش بار تبادل اطلاعات روی شبکه هم کاربرد دارد.

نسخه بعدی یعنی kaspersky Enterprise space security نیز وظیفه تضمین جریان آزاد انتقال داده ها در شبکه درون سازمانی و ایجاد اتصال ایمن کامپیوترهای درون سازمان با د نیای خارج را برعهده می گیرد. این نسخه ضمن دارا بود ن تمامی قابلیت های نسخه Business مانند محافظت کامل از ایستگاه های کاری، اسمارت فون ها و دیگر تجهیزات تحت شبکه، قابلیت شناسایی و حذ ف بد افزارها و نرم افزارهای مخرب از این میل های دریافتی کاربران را نیز دارد و ضمن حفظ امنیت منابع و اطلاعات مشترک موجود روی شبکه، دسترسی کاربران مجازبه آنها را نیز تضمین می کند.

اما آخرین نسخه این مجموعه که در واقع کامل ترین نسخه نیز محسوب می شود، نسخه kaspersky Total space security است که ضمن دارابود ن تمام قابلیت های دو مدل قبل می تواند محافظتی کامل و مجتمع را برای تمامی اجزای انواع شبکه ها با هر اندازه و هر میزان پیچید گی فراهم کند.

این نسخه همچنین می تواند ضمن کنترل و حذ ف بد افزارها از ای میل های دریافتی کاربران شبکه و حفظ امنیت تمامی اجزای شبکه در ارتباط با دنیای خارج یا همان اینترنت، درگاه های اینترنتی (Internet Gatewayes) را هم به منظور افزایش امنیت تبادل اطلاعات کنترل کند. از مهمترین قابلیت های این نسخه هماهنگی کامل آنها با انواع شبکه ها، با ساختارهای گوناگون و تمامی اجزای شبکه است که می توانند کاربران خود را از انواع تهد یدات و حملات اینترنتی و شبکه ای در امان نگاه دارند.

چگونگي كنترل سيستم توسط هكر

واحد دانش و تکنولوژی تبیان زنجان

هکر‌ها از نقاط ضعف سیستم‌عامل رایانه‌ها استفاده می‌کنند و با کمک برنامه‌های کوچک، رایانه‌های قربانیان را تحت کنترل می‌گیرند.

تصور کنید اینترنت یک شهر است و این شهر پر از مکان‌های زیبا و گوناگون و همچنین مکان‌های خطرناک.

در این شهر هر کس لزوما آن کسی نیست که ادعا می‌کند، حتی شما! ممکن است متوجه شوید بی‌آن‌که بدانید کارهای غیر قانونی مرتکب شده‌اید.

این یعنی کارهایی که انجام می‌دهید تحت کنترل شما نیست و نبوده و احتمال دارد حتی بعد از این نیز نتوانید جلوی آن را بگیرید.

یک رایانه زامبی (Zombie)، رایانه‌ای است که فرمان‌های شخص دیگری را اجرا می‌کند، بدون این که کاربران خبر داشته باشند و کنترل آن را به دست بگیرند.

یک هکر که قصد انجام کارهای غیرقانونی دارد، ممکن است از یک رایانه دیگر برای انجام خرابکاری‌هایش استفاده کند، بدون این که کاربر آن رایانه دخالتی در آنها داشته باشد.

در این مواقع کاربر قربانی بی‌خبر از اتفاق‌های رخ داده، فقط با این تصور که سرعت پردازش رایانه‌اش بشدت کاهش یافته، مواجه می‌شود.

هکرها از این رایانه‌ها برای فرستادن اطلاعات یا حمله به سایت‌ها و سرورها استفاده می‌کنند و در نتیجه اگر این حمله ردیابی شود، رایانه قربانی، مقصر به حساب می‌آید؛ چرا که همه سرنخ‌ها به آن ختم می‌شود.

کاربر رایانه قربانی ممکن است متوجه شود که ISP او دیگر اجازه دسترسی به اینترنت را نمی‌دهد.

با این حال هکری که کنترل این رایانه را به دست گرفته بود، بی هیچ مشقتی به سراغ یارانه‌های دیگر می‌رود چرا که او در این حمله هکری از چند رایانه زامبی دیگر استفاده می‌کند.

شاید باور کردنی نباشد که یک هکر می‌تواند در چنین مواقعی کنترل چند رایانه را در دست بگیرد. برای مثال در پیگیری یکی از همین حمله‌ها، هکری با استفاده از تنها یک رایانه کنترل يك ونيم میلیون رایانه دیگر را به دست آورده بود!

هک کردن رایانه قربانی

هکر‌ها از نقاط ضعف سیستم‌عامل رایانه‌ها استفاده می‌کنند و با کمک برنامه‌های کوچک، رایانه‌های قربانیان را تحت کنترل می‌گیرند.

ممکن است تصور کنید که این هکرها همه چیز را راجع به رایانه و اینترنت می‌دانند، اما در واقع بیشتر آنها تجربه برنامه‌نویسی کمی‌دارند و حتی برخی فقط طرز استفاده از یک برنامه رایانه‌ای را یاد گرفته‌اند و از آن استفاده می‌کنند.

برای آلوده کردن یک رایانه، برنامه مورد نظر باید روی سیستم قربانی نصب شود. هکرها می‌توانند به وسیله پست الکترونیک، شبکه‌های P2P و حتی یک سایت ساده این کار را انجام دهند.

در بیشتر مواقع، هکر برنامه مورد نظر را در قالب یک فایل عادی مخفی می‌کند و کاربر قربانی که از همه چیز بی‌خبر است، گمان می‌کند در واقع آنچه را خواسته به دست آورده است.

با افزایش اطلاعات کاربران درباره حمله‌های اینترنتی، هکرها نیز برای حمله از راه‌های جدیدی استفاده می‌کنند.

تا به حال در سایتی وارد شده‌اید که با ورود به آن پنجره‌ای خود به خود باز شود و یک دگمه روی آن باشد که روی آن نوشته است "No, Thanks"‌؟ امیدواریم که روی این دکمه کلیک نکرده باشید؛ چراکه این دگمه‌ها معمولا یک طعمه هستند. با فشار دادن آن دگمه، به جای این که پنجره مزاحم بسته شود، دانلود برنامه مخرب آغاز می‌شود.

در مرحله بعد، برنامه‌ای که در نرم‌افزار قربانی قرار گرفته است، باید فعال شود. معمولا کاربر فکر می‌کند که یک فایل عادی دانلود کرده است و آن را باز می‌کند و برنامه مخفی در آن اجرا می‌شود.

ممکن است این فایل با پسوند MPEG باشد و مانند یک عکس به‌نظر آید یا یک پسوند شناخته شده دیگر باشد. وقتی کاربر این فایل را باز می‌کند، در ابتدا به نظر می‌آید که فایل مورد نظر خراب است یا هیچ اتفاقی رخ نمی‌دهد.

این موضوع برای بعضی افراد که اطلاعات رایانه‌ای دارند، می‌تواند یک هشدار باشد؛ بنابراین برای جلوگیری از آلوده شدن به ویروس، می‌توانند با استفاده از یک آنتی‌ویروس، رایانه را پاکسازی کنند اما متأسفانه بعضی دیگر که اطلاعات چندانی ندارند گمان می‌کنند که فایل مورد نظر درست دانلود نشده است و کار خاصی برای پاکسازی انجام ندهند.

با فعال شدن برنامه مخرب، آن به یکی از برنامه‌های سیستم‌عامل وصل می‌شود و به این ترتیب هر وقت رایانه قربانی روشن شود، برنامه هکر نیز فعال می‌شود البته هکرها همیشه از یک برنامه سیستمی ‌برای این کار استفاده نمی‌کنند، تا براحتی شناسایی نشوند و تشخیص آن برای کاربر و برنامه‌های ضدجاسوسی دشوارتر شود.

برنامه مخرب می‌تواند به دو صورت فعالیت کند. این برنامه ممکن است حاوی دستوراتی باشد که فرمان‌های لازم را در زمانی مشخص اجرا کند یا ممکن است کنترل رایانه قربانی را در اختیار هکر قرار دهد تا او دستوراتش را به رایانه هک شده منتقل کند.

وقتی برنامه به این مرحله برسد، هکر تقریبا می‌تواند به همه اهدافش دست یابد اگر در این مرحله کاربر از حضور هکر با خبر شود، ممکن است هکر یکی از رایانه‌های زامبی را از دست بدهد.

جلوگیری از حمله

برای جلوگیری از آلوده شدن، همیشه باید از سیستم خود حفاظت کنید. از سوی دیگر باید توجه داشته باشید که تقویت امنیت سیستم تنها قسمتی از حفاظت است. شما باید در محیط اینترنت نیز با احتیاط رفتار کنید.

استفاده از یک نرم‌افزار آنتی‌ویروس یک ضرورت مطلق است. شما می‌توانید یک آنتی‌ویروس تجاری مانند McAfee VirusScan را خریداری یا یک آنتی‌ویروس مجانی مانند AVG را دانلود کنید، اما همیشه در نظر داشته باشید که آنتی‌ویروس شما باید فعال و به‌روز باشد.

به عبارتی دیگر، این که شما از چه آنتی‌ویروسی استفاده می‌کنید اهمیتی چندانی ندارد. مهم این است که آنتی‌ویروس شما همیشه به‌روز باشد و از سیستم‌تان محافظت کند.

همچنین شما باید یک نرم‌افزار ضد جاسوسی نیز نصب کنید. این نرم‌افزارها الگوی انتقال داده‌های شما را در اینترنت تحت نظر می‌گیرند حتی بعضی از آنها فعالیت شما در سیستم‌عامل را نیز کنترل می‌کنند و با شناسایی یک فعالیت غیرعادی در دستگاه شما، جلوی آن را می‌گیرند. این برنامه‌ها نیز مانند آنتی‌ویروس‌ها باید همیشه به‌روز باشند تا مؤثر واقع شوند.

برنامه‌های فایروال نیز از اهمیت بالایی برخوردارند. این برنامه‌ها از رد و بدل اطلاعات ناشناس از درگاه‌های شبکه شما جلوگیری می‌کنند.

معمولا هر سیستم‌عامل دارای یک سرویس فایروال است و همین سرویس جوابگوی نیازهای شماست. اما می‌توانید برای امنیت بیشر از برنامه‌های موجود برای سیستم‌عامل خود استفاده کنید.

همچنین شما باید برای رایانه‌تان یک کلمه عبور امن درست کنید. حدس زدن این رمز عبور نباید کار آسانی باشد.

هر چند استفاده از کلمه‌های عبور برای حساب‌های مختلف در سایت‌ها و برنامه‌های مختلف و به خاطر سپردن همه آنها ممکن است کار دشواری باشد، اما این موضوع امنیت سیستم شما را چندبرابر می‌کند.

اگر رایانه شما آلوده و به یک رایانه زامبی تبدیل شده است، راه‌های کمی‌برای بهبود اوضاع پیش‌رو دارید. اگر اطلاعات کافی در زمینه رایانه ندارید، بهتر است کار را به یک متخصص واگذار کنید اما اگر به چنین شخصی دسترسی ندارید، می‌توانید با استفاده از یک برنامه آنتی‌ویروس، ارتباط هکر را با رایانه‌تان قطع کنید.

متأسفانه بعضی اوقات تنها راه، پاک کردن اطلاعات موجود روی رایانه و نصب مجدد سیستم‌عامل است. همچنین بهتر است به طور منظم از اطلاعات ‌هارد دیسک بک‌آپ بگیرید که در صورت نصب مجدد سیستم‌عامل اطلاعاتتان را از دست ندهید.

به یاد داشته باشید که این فایل‌های پشتیبانی باید به‌طور منظم با آنتی‌ویروس اسکن شوند و از پاک بودن آنها اطمینان حاصل کنید.

با به کار بردن این دستورالعمل‌ها می‌توانید با خاطری آسوده رایانه خود را در مقابل حمله‌ها محافظت کنید

امنیت شبکه لایه بندی شده (4)

واحد دانش و تکنولوژی تبیان زنجان

رویکردی عملی به امنیت شبکه لایه بندی شده (۴)

در شماره قبل به دومین لایه که لایه شبکه است، اشاره شد، در این شماره به لایه میزبان به عنوان سومین لایه می پردازیم.

سطح ۳- امنیت میزبان

سطح میزبان در مدل امنیت لایه بندی شده، مربوط به ابزار منفرد مانند سرورها، کامپیوترهای شخصی، سوئیچ ها، روترها و غیره در شبکه است. هر ابزار تعدادی پارامتر قابل تنظیم دارد و هنگامی که به نادرستی تنظیم شوند، می توانند سوراخ های امنیتی نفوذپذیری ایجاد کنند. این پارامترها شامل تنظیمات رجیستری، سرویس ها، توابع عملیاتی روی خود ابزار یا وصله های سیستم های عامل یا نرم افزارهای مهم می شود.

تکنولوژی های زیر امنیت را در سطح میزبان فراهم می کنند:

· IDS در سطح میزبان ـ IDSهای سطح میزبان عملیاتی مشابه IDSهای شبکه انجام می دهند؛ تفاوت اصلی در نمایش ترافیک در یک ابزار شبکه به تنهایی است. IDSهای سطح میزبان برای مشخصات عملیاتی بخصوصی از ابزار میزبان تنظیم می گردند و بنابراین اگر به درستی مدیریت شوند، درجه بالایی از مراقبت را فراهم می کنند.

· VA (تخمین آسیب پذیری) سطح میزبان - ابزارهای VA سطح میزبان یک ابزار شبکه مجزا را برای آسیب پذیری های امنیتی پویش می کنند. دقت آنها نسبتا بالاست و کمترین نیاز را به منابع میزبان دارند. از آنجایی که VA ها بطور مشخص برای ابزار میزبان پیکربندی می شوند، درصورت مدیریت مناسب، سطح بسیار بالایی از پوشش را فراهم می کنند.

· تابعیت امنیتی کاربر انتهایی – روش های تابعیت امنیتی کاربر انتهایی وظیفه دوچندانی ایفا می کنند و هم شبکه (همانگونه در بخش قبلی مطرح شد) و هم میزبان های جداگانه را محافظت می کنند. این روش ها بطور پیوسته میزبان را برای عملیات زیان رسان و آلودگی ها بررسی می کنند و همچنین به نصب و به روز بودن فایروال ها و آنتی ویروس ها رسیدگی می کنند.

· آنتی ویروس - هنگامی که آنتی ویروس های مشخص شده برای ابزار در کنار آنتی ویروس های شبکه استفاده می شوند ، لایه اضافه ای برای محافظت فراهم می کنند.

· کنترل دسترسی\تصدیق هویت- ابزار کنترل دسترسی در سطح ابزار یک روش مناسب است که تضمین می کند دسترسی به ابزار تنها توسط کاربران مجاز صورت پذیرد. در اینجا نیز، احتمال سطح بالایی از تراکنش بین ابزار کنترل دسترسی شبکه و کنترل دسترسی میزبان وجود دارد.

مزایا

این تکنولوژی های در سطح میزبان حفاظت بالایی ایجاد می کنند زیرا برای برآورده کردن مشخصات عملیاتی مخصوص یک ابزار پیکربندی می گردند. دقت و پاسخ دهی آنها به محیط میزبان به مدیران اجازه می دهد که به سرعت مشخص کنند کدام تنظمیات ابزار نیاز به به روز رسانی برای تضمین عملیات امن دارند.

معایب

بکارگیری و مدیریت سیستم های سطح میزبان می تواند بسیار زمان بر باشند. از آنجایی که این سیستم ها نیاز به نمایش و به روز رسانی مداوم دارند، اغلب ساعات زیادی برای مدیریت مناسب می طلبند. اغلب نصبشان مشکل است و تلاش قابل ملاحظه ای برای تنظیم آنها مورد نیاز است.

همچنین، هرچه سیستم عامل بیشتری در شبکه داشته باشید، یک رویکرد برپایه میزبان، گران تر خواهد بود و مدیریت این ابزار مشکل تر خواهد شد. همچنین، با تعداد زیادی ابزار امنیتی سطح میزبان در یک شبکه، تعداد هشدارها و علائم اشتباه می تواند بسیار زیاد باشد.

ملاحظات

بدلیل هزینه ها و باراضافی مدیریت، ابزار در سطح میزبان باید بدقت بکار گرفته شوند. بعنوان یک اصل راهنما، بیشتر سازمان ها این ابزار را فقط روی سیستم های بسیار حساس شبکه نصب می کنند. استثناء این اصل یک راه حل تابعیت امنیتی کاربر انتهایی است، که اغلب برای پوشش دادن به هر ایستگاه کاری که تلاش می کند به شبکه دسترسی پیدا کند، بکار گرفته می شود.

امنیت شبکه لایه بندی شده (2)

واحد دانش و تکنولوژی تبیان زنجان

رویکردی عملی به امنیت شبکه لایه بندی شده (۲)

در شماره قبل به لایه های این نوع رویکرد به اختصار اشاره شد. طی این شماره و شماره های بعد به هریک از این لایه ها می پردازیم.

سطح ۱: امنیت پیرامون

منظور از پیرامون، اولین خط دفاعی نسبت به بیرون و به عبارتی به شبکه غیرقابل اعتماد است. «پیرامون» اولین و آخرین نقطه تماس برای دفاع امنیتی محافظت کننده شبکه است. این ناحیه ای است که شبکه به پایان می رسد و اینترنت آغاز می شود.

پیرامون شامل یک یا چند فایروال و مجموعه ای از سرورهای به شدت کنترل شده است که در بخشی از پیرامون قرار دارند که بعنوان DMZ (demilitarized zone) شناخته می شود. DMZ معمولاً وب سرورها، مدخل ایمیل ها، آنتی ویروس شبکه و سرورهای DNS را دربرمی گیرد که باید در معرض اینترنت قرار گیرند.

فایروال قوانین سفت و سختی در مورد اینکه چه چیزی می تواند وارد شبکه شود و چگونه سرورها در DMZ می توانند با اینترنت و شبکه داخلی تعامل داشته باشند، دارد.

پیرامون شبکه، به اختصار، دروازه شما به دنیای بیرون و برعکس، مدخل دنیای بیرون به شبکه شماست.

تکنولوژیهای زیر امنیت را در پیرامون شبکه ایجاد می کنند:

· فایروال ـ معمولاً یک فایروال روی سروری نصب می گردد که به بیرون و درون پیرامون شبکه متصل است.

فایروال سه عمل اصلی انجام می دهد ۱- کنترل ترافیک ۲- تبدیل آدرس و ۳- نقطه پایانی VPN. فایروال کنترل ترافیک را با سنجیدن مبداء و مقصد تمام ترافیک واردشونده و خارج شونده انجام می دهد و تضمین می کند که تنها تقاضاهای مجاز اجازه عبور دارند.

بعلاوه، فایروال ها به شبکه امن در تبدیل آدرس های IP داخلی به آدرس های قابل رویت در اینترنت کمک می کنند. این کار از افشای اطلاعات مهم درباره ساختار شبکه تحت پوشش فایروال جلوگیری می کند.

یک فایروال همچنین می تواند به عنوان نقطه پایانی تونل های VPN (که بعداً بیشتر توضیح داده خواهد شد) عمل کند. این سه قابلیت فایروال را تبدیل به بخشی واجب برای امنیت شبکه شما می کند.

· آنتی ویروس شبکه ـ این نرم افزار در DMZ نصب می شود و محتوای ایمیل های واردشونده و خارج شونده را با پایگاه داده ای از مشخصات ویروس های شناخته شده مقایسه می کند. این آنتی ویروس ها آمد و شد ایمیل های آلوده را مسدود می کنند و آنها را قرنطینه می کنند و سپس به دریافت کنندگان و مدیران شبکه اطلاع می دهند.

این عمل از ورود و انتشار یک ایمیل آلوده به ویروس در شبکه جلوگیری می کند و جلوی گسترش ویروس توسط شبکه شما را می گیرد. آنتی ویروس شبکه، مکملی برای حفاظت ضدویروسی است که در سرور ایمیل شما و کامپیوترهای مجزا صورت می گیرد. بمنظور کارکرد مؤثر، دیتابیس ویروس های شناخته شده باید به روز نگه داشته شود.

· VPNـ یک شبکه اختصاصی مجازی (VPN) از رمزنگاری سطح بالا برای ایجاد ارتباط امن بین ابزار دور از یکدیگر، مانند لپ تاپ ها و شبکه مقصد استفاده می کند. VPN اساساً یک تونل رمزشده تقریباً با امنیت و محرمانگی یک شبکه اختصاصی اما از میان اینترنت ایجاد می کند.

این تونل VPN می تواند در یک مسیریاب برپایه VPN، فایروال یا یک سرور در ناحیه DMZ پایان پذیرد. برقراری ارتباطات VPN برای تمام بخش های دور و بی سیم شبکه یک عمل مهم است که نسبتاً آسان و ارزان پیاده سازی می شود.

مزایا

تکنولوژی های ایجاد شده سطح پیرامون سال هاست که در دسترس هستند، و بیشتر خبرگان IT با تواناییها و نیازهای عملیاتی آنها به خوبی آشنایی دارند. بنابراین، از نظر پیاده سازی آسان و توأم با توجیه اقتصادی هستند. بعضیاز فروشندگان راه حل های سفت و سختی برای این تکنولوژیها ارائه می دهند و بیشتر آنها به این دلیل پر هزینه هستند.

معایب

از آنجا که بیشتر این سیستم ها تقریباً پایه ای هستند و مدت هاست که در دسترس بوده اند، بیشتر هکرهای پیشرفته روش هایی برای دور زدن آنها نشان داده اند. برای مثال، یک ابزار آنتی ویروس نمی تواند ویروسی را شناسایی کند مگر اینکه از قبل علامت شناسایی ویروس را در دیتابیس خود داشته باشد و این ویروس داخل یک فایل رمزشده قرار نداشته باشد.

اگرچه VPN رمزنگاری مؤثری ارائه می کند، اما کار اجرایی بیشتری را برروی کارمندان IT تحمیل می کنند، چرا که کلیدهای رمزنگاری و گروه های کاربری باید بصورت مداوم مدیریت شوند.

ملاحظات

پیچیدگی معماری شبکه شما می تواند تأثیر قابل ملاحظه ای روی میزان اثر این تکنولوژی ها داشته باشد. برای مثال، ارتباطات چندتایی به خارج احتمالاً نیاز به چند فایروال و آنتی ویروس خواهد داشت. معماری شبکه بطوری که تمام این ارتباطات به ناحیه مشترکی ختم شود، به هرکدام از تکنولوژی های مذکور اجازه می دهد که به تنهایی پوشش مؤثری برای شبکه ایجاد کنند.

انواع ابزاری که در DMZ شما قرار دارد نیز یک فاکتور مهم است. این ابزارها چه میزان اهمیت برای کسب و کار شما دارند؟ هرچه اهمیت بیشتر باشد، معیارها و سیاست های امنیتی سفت و سخت تری باید این ابزارها را مدیریت کنند.

ادامه دارد ....

امنیت انتقال فایل بر اساس رمزنگاری

واحد دانش و تکنولوژی تبیان زنجان

رمزنگاری در پروتکل‌های انتقال

تمرکز بیشتر روش‌های امنیت انتقال فایل بر اساس رمزنگاری دیتا در طول انتقال از طریق شبکه‌های عمومی مانند اینترنت است. دیتایی که در حال انتقال بین سازمانهاست بوضوح در معرض خطر ربوده ‌شدن در هر کدام از محلها قرار دارد. – مثلا در شبکه‌های محلی برای هر یک از طرفین یا مرزهای Internet-LAN که سرویس‌دهندگان‌اینترنت از طریق آنها مسیر دیتا را تا مقصد نهایی مشخص می‌کنند.

حساسیت دیتا ممکن است بسیار متغییر باشد، زیرا دیتای انتقالی ممکن است بهر شکلی از رکوردهای مالی بسته‌بندی شده تا تراکنش‌های مستقیم باشند. در بعضی موارد، ممکن است علاوه بر محافظت دیتا روی اینترنت، نیاز به محافظت دیتا روی LAN نیز باشد. مشخصاً، محافظت از دیتا در مقابل حملات LAN مستلزم رمزنگاری دیتای انتقالی روی خود LAN است. به این ترتیب، بهرحال، نیاز به بسط امنیت تا برنامه‌هایی است که خود دیتا را تولید و مدیریت می‌کنند، و تنها اطمینان به راه‌حلهای محیطی کفایت نمی‌کند و به این ترتیب بر پیچیدگی مسأله امنیت افزوده می‌شود.

پروتکل‌ها

اگرچه ثابت‌شده است که رمزنگاری راه‌حل بدیهی مسائل محرمانگی است، اما سردرگمی در مورد دو نوع رمزنگاری (برنامه در مقابل شبکه) همچنان وجود دارد و بدلیل وجود پروتکلهای ارتباطی گوناگون است که نیازهای تعامل بیشتر آشکار می‌شود. (مانند IPSec ، S/MIME، SSL و TLS) اگرچه این پروتکلها قول تعامل را می‌دهند، اما تعامل کامل بدلیل مستقل بودن محصولات پروتکلها در حال حاضر وجود ندارد. آزمایشهایی در حال حاضر در حال انجام هستند که به حل شدن این مسائل کمک می‌کنند، اما کاربران باید مطمئن شوند که تعامل بین محصول انتخابیشان و محصولات سایر شرکای تجاری امری تثبیت شده است. پروتکل‌های ساده‌تر (SSL/TLS، IPSec و تا حدی پایین‌تر S/MIME ) عموماً مسائل کمتری از نظر تعامل دارند.

پروتکل‌های رمزنگاری انتقال

با ترکیب توانایی‌ها برای تایید هویت توسط رمزنگاری متقارن و نامتقارن برای ممکن ساختن ارتباطات تاییدشده و رمزشده، این پروتکلها پایه‌های امنیت را فراهم می‌کنند. تقربیاً تمام پروتکلها نیاز‌های جامعیت را پشتیبانی می‌کنند به طوری که محتویات ارتباطات نمی‌توانند تغییر یابند، اما بیشتر آنها از Non-Repudiation پشتیبانی نمی‌کنند و به این ترتیب امکان ایجاد رکوردهای پایداری را که هویت منبع را به محتوای پیام پیوند می‌دهند، ندارند.

به این چند پروتکل به طور مختصر اشاره می‌شود:

SSL

تکنولوژی SSL (Secure Socket Layer) اساس World Wide Web امن را تشکیل می‌دهد. SSL که در مرورگرهای وب کاملاً جاافتاده است، توسط بسیاری از سازمانها برای رمزنگاری تراکنش‌های وبی خود و انتقال فایل استفاده می‌شود. بعلاوه SSL بصورت روزافزون بعنوان یک مکانیسم امنیت در تلاقی با پروتکلهای پرشمار دیگر استفاده می‌شود و بهمین ترتیب ابزاری برای ارتباط سروربه‌سرور امن است. SSL ارتباطات رمزشده و بشکل آغازین خود تایید هویت سرور از طریق استفاده از گواهی را (در حالت کلاینت‌به‌سرور) پشتیبانی می‌کند. کاربران اغلب برای استفاده از برنامه‌ها از طریق کلمه عبور تایید هویت می‌شوند، و با پیشرفت SSL استاندارد (مثلا SSL V.3.0) تایید هویت کلاینت از طریق گواهی به این پروتکل اضافه شده است.

*برای FT (انتقال فایل): ابزار FT اغلب از SSL‌ برای انتقال فایل در یکی از دو حالت استفاده می‌کنند. اولی، مد کلاینت‌به‌سرور است که کاربر را قادر می‌سازد، در حالیکه در حال استفاده از یک مرورگر وب استاندارد است مستندات را از یک سرور دریافت یا آنها را به سرور منتقل کند. که این قابلیت نیاز به نرم‌افزار مختص انتقال در کلاینت را برطرف می‌سازد و بسیار راحت است، اما اغلب فاقد بعضی ویژگیهای پیشرفته مانند نقاط آغاز مجدد و انتقالهای زمانبندی‌شده است که سازمانها نیاز دارند. SSL همچنین می‌تواند برای اتصالات سروربه‌سرور امن – برای مثال، در اتصال با FTP و سایر پروتکلها – مورد استفاده قرار گیرد.

TLS

TLS (Transport Layer Security)، جانشین SSL، برپایه SSL3.0 بنا شده است، اما به کاربران یک انتخاب کلید عمومی و الگوریتمهای Hashing می‌دهد. (الگوریتمهای Hashing فانکشن‌های یک‌طرفه‌ای برای حفظ جامعیت پیامها هستند و توسط بیشتر پروتکلها استفاده می‌شوند.) اگرچه TLS و SSL تعامل ندارند، اما چنانچه یکی از طرفین ارتباط TLS را پشتیبانی نکند، ارتباط با پروتکل SSL3.0 برقرار خواهد شد. بیشتر مزایا و معایب SSL به TLS هم منتقل می‌شود، و معمولا وجه تمایز خاصی وجود ندارد، و از همه نسخه‌ها به عنوان SSL یاد می‌شود.

S/MIME

S/MIME ( Secure Multipurpose Internet Mail Extention) که اختصاصاً برای پیام‌رسانی ذخیره-و-ارسال طراحی شده است، بعنوان استاندارد امنیت ایمیل برتر شناخته شده است. مانند بیشتر پروتکل‌های رمزنگاری (مثلا SSL ، TLS و IPSec)، S/MIME با رمزنگاری تنها سروکار ندارد. بهرحال، علاوه بر تصدیق هویت کاربران و ایمن‌سازی جامعیت پیامها (برای مثال مانند آنچه SSL انجام می‌دهد)، S/MIME توسط امضای دیجیتال، رکوردهای پایداری از صحت پیامها ایجاد می‌کند (ضمانت هویت فرستنده چنانچه به محتوای پیام مشخصی مرتبط شده). این عمل باعث می‌شود فرستنده پیام نتواند ارسال آن‌را انکار کند.

*برای FT :

سیستم‌های ایمیل رمزشده (با استفاده از S/MIME) می‌توانند برای ارسال فایل‌های کوچک استفاده شوند (محدودیت حجم فایل بخاطر داشتن محدودیت حجم فایل در بیشتر سرورهای ایمیل است)، ولی S/MIME کلاً می‌تواند برای انتقال فایل‌های بزرگتر توسط پروتکلهای انتقال فایل استفاده شود.

SSH

SSH (Secure Shell) هم یک برنامه و یک پروتکل شبکه بمنظور وارد شدن و اجرای فرمانهایی در یک کامپیوتر دیگر است. به این منظور ایجاد شد تا یک جایگزین رمز‌شده امن برای دسترسی‌های ناامن به کامپیوترهای دیگر مثلا rlogin یا telnet باشد. نسخه بعدی این پروتکل تحت نام SSH2 با قابلیتهایی برای انتقال فایل رمزشده از طریق لینک‌های SSH منتشر شد.

*برای FT :

SSH‌ می تواند برای پشتیبانی انتقال فایل رمزشده (به شکل SFTP) استفاده شود اما طبیعت خط فرمان بودن آن به این معنی است که بیشتر توسط مدیران سیستمها برای ارسال درون سازمان استفاده می‌شود تا برای انتقال فایل تجاری. بعلاوه استفاده از SSH نیاز به نرم‌افزار یا سیستم عاملهای سازگار با SSH در دو طرف اتصال دارد، که به این ترتیب SSH برای سرور‌به‌سرور انجام می‌گیرد.

تفاوت بین IDS و IPS در امنیت شبکه

واحد دانش و تکنولوژی تبیان زنجان

مقایسه تشخیص نفوذ و پیش گیری از نفوذ

ایده پیش گیری از نفوذ (Intrusion Prevention) این است که تمام حملات علیه هر بخش از محیط محافظت شده توسط روش های به کار گرفته شده ناکام بماند. این روش ها می توانند تمام بسته های شبکه را بگیرند و نیت آنها را مشخص کنند ـ آیا هرکدام یک حمله هستند یا یک استفاده قانونی ـ سپس عمل مناسب را انجام دهند.

تفاوت شکلی تشخیص با پیش گیری

در ظاهر، روش های تشخیص نفوذ و پیش گیری از نفوذ رقیب هستند. به هرحال، آنها لیست بلندبالایی از عملکردهای مشابه، مانند بررسی بسته داده، تحلیل با توجه به حفظ وضعیت، گردآوری بخش های TCP، ارزیابی پروتکل و تطبیق امضاء دارند. اما این قابلیت ها به عنوان ابزاری برای رسیدن به اهداف متفاوت در این دو روش به کار گرفته می شوند.

یک IPS (Intrusion Prevention System) یا سیستم پیش گیری مانند یک محافظ امنیتی در مدخل یک اجتماع اختصاصی عمل می کند که بر پایه بعضی گواهی ها و قوانین یا سیاست های از پیش تعیین شده اجازه عبور می دهد. یک IDS (Intrusion Detection System) یا سیستم تشخیص مانند یک اتومبیل گشت زنی در میان اجتماع عمل می کند که فعالیت ها را به نمایش می گذارد و دنبال موقعیت های غیرعادی می گردد. بدون توجه به قدرت امنیت در مدخل، گشت زن ها به کار خود در سیستم ادامه می دهند و بررسی های خود را انجام می دهند.

تشخیص نفوذ

هدف از تشخیص نفوذ نمایش، بررسی و ارائه گزارش از فعالیت شبکه است. این سیستم روی بسته های داده که از ابزار کنترل دسترسی عبور کرده اند، عمل می کند. به دلیل وجود محدودیت های اطمینان پذیری، تهدیدهای داخلی و وجود شک و تردید مورد نیاز، پیش گیری از نفوذ باید به بعضی از موارد مشکوک به حمله اجازه عبور دهد تا احتمال تشخیص های غلط (false positive) کاهش یابد.

از طرف دیگر، روش های IDS با هوشمندی همراه هستند و از تکنیک های مختلفی برای تشخیص حملات بالقوه، نفوذها و سوء استفاده ها بهره می گیرند. یک IDS معمولاً به گونه ای از پهنای باند استفاده می کند که می تواند بدون تأثیر گذاشتن روی معماری های محاسباتی و شبکه ای به کار خود ادامه دهد.

طبیعت منفعل IDS آن چیزی است که قدرت هدایت تحلیل هوشمند جریان بسته ها را ایجاد می کند. همین امر IDS را در جایگاه خوبی برای تشخیص موارد زیر قرار می دهد:

v حملات شناخته شده از طریق امضاءها و قوانین

v تغییرات در حجم و جهت ترافیک با استفاده از قوانین پیچیده و تحلیل آماری

v تغییرات الگوی ترافیک ارتباطی با استفاده از تحلیل جریان

v تشخیص فعالیت غیرعادی با استفاده از تحلیل انحراف معیار

v تشخیص فعالیت مشکوک با استفاده از تکنیک های آماری، تحلیل جریان و تشخیص خلاف قاعده

بعضی حملات تا درجه ای از یقین بسختی قابل تشخیص هستند، و بیشتر آنها فقط می توانند توسط روش هایی که دارای طبیعت غیرقطعی هستند تشخیص داده شوند. یعنی این روش ها برای تصمیم گیری مسدودسازی براساس سیاست مناسب نیستند.

پیش گیری از نفوذ

چنانچه قبلاً هم ذکر شد، روش های پیش گیری از نفوذ به منظور محافظت از دارایی ها، منابع، داده و شبکه ها استفاده می شوند. انتظار اصلی از آنها این است که خطر حمله را با حذف ترافیک مضر شبکه کاهش دهند در حالیکه به فعالیت صحیح اجازه ادامه کار می دهند. هدف نهایی یک سیستم کامل است- یعنی نه تشخیص غلط حمله (false positive) که از بازدهی شبکه می کاهد و نه عدم تشخیص حمله (false negative) که باعث ریسک بی مورد در محیط شبکه شود. شاید یک نقش اساسی تر نیاز به مطمئن بودن است؛ یعنی فعالیت به روش مورد انتظار تحت هر شرایطی. بمنظور حصول این منظور، روش های IPS باید طبیعت قطعی (deterministic) داشته باشند.

قابلیت های قطعی، اطمینان مورد نیاز برای تصمیم گیری های سخت را ایجاد می کند. به این معنی که روش های پیش گیری از نفوذ برای سروکار داشتن با موارد زیر ایده آل هستند:

v برنامه های ناخواسته و حملات اسب تروای فعال علیه شبکه ها و برنامه های اختصاصی، با استفاده از قوانین قطعی و لیست های کنترل دسترسی

v بسته های دیتای متعلق به حمله با استفاده از فیلترهای بسته داده ای سرعت بالا

v سوءاستفاده از پروتکل و دستکاری پروتکل شبکه با استفاده از بازسازی هوشمند

v حملات DoS/DDoS مانند طغیان SYN و ICMP با استفاده از الگوریتم های فیلترینگ برپایه حد آستانه

v سوءاستفاده از برنامه ها و دستکاری های پروتکل ـ حملات شناخته شده و شناخته نشده علیه HTTP، FTP، DNS، SMTP و غیره با استفاده از قوانین پروتکل برنامه ها و امضاءها

v باراضافی برنامه ها با استفاده از ایجاد محدودیت های مصرف منابع

تمام این حملات و وضعیت آسیب پذیری که به آنها اجازه وقوع می دهد به خوبی مستندسازی شده اند. بعلاوه، انحرافات از پروتکل های ارتباطی از لایه شبکه تا لایه برنامه جایگاهی در هیچ گونه ترافیک صحیح ندارند.

نتیجه نهایی

تفاوت بین IDS و IPS به فلسفه جبرگرایی می انجامد. یعنی IDS می تواند (و باید) از روش های غیرقطعی برای استنباط هرنوع تهدید یا تهدید بالقوه از ترافیک موجود استفاده کند. این شامل انجام تحلیل آماری از حجم ترافیک، الگوهای ترافیک و فعالیت های غیرعادی می شود. IDS به درد افرادی می خورد که واقعاً می خواهند بدانند چه چیزی در شبکه شان در حال رخ دادن است.

از طرف دیگر، IPS باید در تمام تصمیماتش برای انجام وظیفه اش در پالایش ترافیک قطعیت داشته باشد. از یک ابزار IPS انتظار می رود که در تمام مدت کار کند و در مورد کنترل دسترسی تصمیم گیری کند. فایروال ها اولین رویکرد قطعی را برای کنترل دسترسی در شبکه ها با ایجاد قابلیت اولیه IPS فراهم کردند. ابزارهای IPS قابلیت نسل بعد را به این فایروال ها اضافه کردند و هنوز در این فعالیت های قطعی در تصمیم گیری برای کنترل دسترسی ها مشارکت دارند.

پراکسی از دیدگاه امنیتی -بخش دوم

واحد دانش و تکنولوژی تبیان زنجان

برخی انواع پراکسی

تا کنون به پراکسی بصورت یک کلاس عمومی تکنولوژی پرداختیم. در واقع، انواع مختلف پراکسی وجود دارد که هرکدام با نوع متفاوتی از ترافیک اینترنت سروکار دارند. در بخش بعد به چند نوع آن اشاره می‌کنیم و شرح می‌دهیم که هرکدام در مقابل چه نوع حمله‌ای مقاومت می‌کند.

البته پراکسی‌ها تنظیمات و ویژگی‌های زیادی دارند. ترکیب پراکسی‌ها و سایر ابزار مدیریت فایروال‌ها به مدیران شبکه شما قدرت کنترل امنیت شبکه تا بیشترین جزئیات را می‌دهد. در ادامه به پراکسی‌های زیر اشاره خواهیم کرد:

· SMTP Proxy

· HTTP Proxy

· FTP Proxy

· DNS Proxy

SMTP Proxy

‌پراکسی SMTP (Simple Mail Transport Protocol) محتویات ایمیل‌های وارد شونده و خارج‌شونده را برای محافظت از شبکه شما در مقابل خطر بررسی می‌کند. بعضی از تواناییهای آن اینها هستند:

· مشخص کردن بیشترین تعداد دریافت‌کنندگان پیام: این اولین سطح دفاع علیه اسپم (هرزنامه) است که اغلب به صدها یا حتی هزاران دریافت‌کننده ارسال می‌شود.

· مشخص کردن بزرگترین اندازه پیام: این به سرور ایمیل کمک می‌کند تا از بار اضافی و حملات بمباران توسط ایمیل جلوگیری کند و با این ترتیب می‌توانید به درستی از پهنای باند و منابع سرور استفاده کنید.

· اجازه دادن به کاراکترهای مشخص در آدرسهای ایمیل آنطور که در استانداردهای اینترنت پذیرفته شده است: چنانچه قبلاً اشاره شد، بعضی حمله‌ها بستگی به ارسال کاراکترهای غیرقانونی در آدرسها دارد. پراکسی می‌تواند طوری تنظیم شود که بجز به کاراکترهای مناسب به بقیه اجازه عبور ندهد.

· فیلترکردن محتوا برای جلوگیری از انواعی محتویات اجرایی: معمول‌ترین روش ارسال ویروس، کرم و اسب تروا فرستادن آنها در پیوست‌های به ظاهر بی‌ضرر ایمیل است. پراکسی SMTP می‌تواند این حمله‌ها را در یک ایمیل از طریق نام و نوع، مشخص و جلوگیری کند، تا آنها هرگز به شبکه شما وارد نشوند.

· فیلترکردن الگوهای آدرس برای ایمیل‌های مقبول\مردود: هر ایمیل شامل آدرسی است که نشان‌دهنده منبع آن است. اگر یک آدرس مشخص شبکه شما را با تعداد بیشماری از ایمیل مورد حمله قرار دهد، پراکسی می‌تواند هر چیزی از آن آدرس اینترنتی را محدود کند. در بسیاری موارد، پراکسی می‌تواند تشخیص دهد چه موقع یک هکر آدرس خود را جعل کرده است. از آنجا که پنهان کردن آدرس بازگشت تنها دلایل خصمانه دارد، پراکسی می‌تواند طوری تنظیم شود که بطور خودکار ایمیل جعلی را مسدود کند.

· فیلترکردن Headerهای ایمیل: ‌Headerها شامل دیتای انتقال مانند اینکه ایمیل از طرف کیست، برای کیست و غیره هستند. هکرها راه‌های زیادی برای دستکاری اطلاعات Header برای حمله به سرورهای ایمیل یافته‌اند. پراکسی مطمئن می‌شود که Headerها با پروتکل‌های اینترنتی صحیح تناسب دارند و ایمیل‌های دربردارنده headerهای تغییرشکل‌داده را مردود می‌کنند. پراکسی با اعمال سختگیرانه استانداردهای ایمیل نرمال، می‌تواند برخی حمله‌های آتی را نیز مسدود کند.

· تغییردادن یا پنهان‌کردن نامهای دامنه و IDهای پیام‌ها: ایمیل‌هایی که شما می‌فرستید نیز مانند آنهایی که دریافت می‌کنید، دربردارنده دیتای header هستند. این دیتا بیش از آنچه شما می‌خواهید دیگران درباره امور داخلی شبکه شما بدانند، اطلاعات دربردارند. پراکسی SMTP می‌تواند بعضی از این اطلاعات را پنهان کند یا تغییر دهد تا شبکه شما اطلاعات کمی در اختیار هکرهایی قرار دهد که برای وارد شدن به شبکه شما دنبال سرنخ می‌گردند.

HTTP Proxy

این پراکسی بر ترافیک داخل شونده و خارج شونده از شبکه شما که توسط کاربرانتان برای دسترسی به World Wide Web ایجاد شده، نظارت می کند. این پراکسی برای مراقبت از کلاینت های وب شما و سایر برنامه ها که به دسترسی به وب از طریق اینترنت متکی هستند و نیز حملات برپایه HTML، محتوا را فیلتر می کند. بعضی از قابلیتهای آن اینها هستند:

· برداشتن اطلاعات اتصال کلاینت: این پراکسی می تواند آن قسمت از دیتای header را که نسخه سیستم عامل، نام و نسخه مرورگر، حتی آخرین صفحه وب دیده شده را فاش می کند، بردارد. در بعضی موارد، این اطلاعات حساس است، بنابراین چرا فاش شوند؟

· تحمیل تابعیت کامل از استانداردهای مقررشده برای ترافیک وب: در بسیاری از حمله ها، هکرها بسته های تغییرشکل داده شده را ارسال می کنند که باعث دستکاری عناصر دیگر صفحه وب می شوند، یا بصورتی دیگر با استفاده از رویکردی که ایجادکنندگان مرورگر پیش بینی نمی کردند، وارد می شوند. پراکسی HTTP این اطلاعات بی معنی را نمی پذیرد. ترافیک وب باید از استانداردهای وب رسمی پیروی کند، وگرنه پراکسی ارتباط را قطع می کند.

· فیلترکردن محتوای از نوع MIME : الگوهای MIME به مرورگر وب کمک می کنند تا بداند چگونه محتوا را تفسیر کند تا با یک تصویرگرافیکی بصورت یک گرافیک رفتار شود، یا .wav فایل بعنوان صوت پخش شود، متن نمایش داده شود و غیره. بسیاری حمله های وب بسته هایی هستند که در مورد الگوی MIME خود دروغ می گویند یا الگوی آن را مشخص نمی کنند. پراکسی HTTP این فعالیت مشکوک را تشخیص می دهد و چنین ترافیک دیتایی را متوقف می کند.

· فیلترکردن کنترلهای Java و ActiveX: برنامه نویسان از Java و ActiveX برای ایجاد برنامه های کوچک بهره می گیرند تا در درون یک مرورگر وب اجراء شوند (مثلاً اگر فردی یک صفحه وب مربوط به امور جنسی را مشاهده می کند، یک اسکریپت ActiveX روی آن صفحه می تواند بصورت خودکار آن صفحه را صفحه خانگی مرورگر آن فرد نماید). پراکسی می تواند این برنامه ها را مسدود کند و به این ترتیب جلوی بسیاری از حمله ها را بگیرد.

· برداشتن کوکی ها: پراکسی HTTP می تواند جلوی ورود تمام کوکی ها را بگیرد تا اطلاعات خصوصی شبکه شما را حفظ کند.

· برداشتن Headerهای ناشناس: پراکسی HTTP ، از headerهای HTTP که از استاندارد پیروی نمی کنند، ممانعت بعمل می آورد. یعنی که، بجای مجبور بودن به تشخیص حمله های برپایه علائمشان، پراکسی براحتی ترافیکی را که خارج از قاعده باشد، دور می ریزد. این رویکرد ساده از شما در مقابل تکنیک های حمله های ناشناس دفاع می کند.

· فیلترکردن محتوا: دادگاه ها مقررکرده اند که تمام کارمندان حق برخورداری از یک محیط کاری غیر خصمانه را دارند. بعضی عملیات تجاری نشان می دهد که بعضی موارد روی وب جایگاهی در شبکه های شرکت ها ندارند.

پراکسی HTTP سیاست امنیتی شرکت شما را وادار می کند که توجه کند چه محتویاتی مورد پذیرش در محیط کاریتان است و چه هنگام استفاده نامناسب از اینترنت در یک محیط کاری باعث کاستن از بازده کاری می شود. بعلاوه، پراکسی HTTP می تواند سستی ناشی از فضای سایبر را کم کند. گروه های مشخصی از وب سایتها که باعث کم کردن تمرکز کارمندان از کارشان می شود، می توانند غیرقابل دسترس شوند.