حدیث روز
« حق نماز »
امام سجّاد سلام الله عليه :
فَأمّا حَقُّ الصَّلاةِ فَأن تَعلَمَ أنَّها وِفادَةٌ إلَى اللّهِ وأنَّكَ قائِمٌ بَينَ يَدَىِ اللّهِ؛
حقّ نماز اين است كه بدانى نماز، روى آوردن به درگاه خداست و تو در نماز در برابر خداوند ايستاده اى.
گزیده تحف العقول، ص40
« از یاری خدا ... »
امام سجّاد سلام الله عليه :
كَفى بِنَصرِ اللّهِ لَكَ أن تَرى عَدُوَّكَ يَعمَلُ بِمَعاصِي اللّهِ فيكَ؛
همين ياورى الهى تو را بس كه مى بينى دشمنت در حقِّ تو راه نافرمانىِ خدا را مى پيمايد.
گزیده تحف العقول، ص42
« بهرهی مؤمن »
رسول خدا صلى الله عليه و آله :
فَليَأخُذِ العَبدُ المؤمنُ مِن نَفسِهِ لِنَفسِهِ ومِن دُنياهُ لِآخِرَتِهِ؛
بندۀ مؤمن، بايد از خود براي خود، و از دنياي خود براي آخرتش، بهره برگيرد.
الکافي، ج ۲، ص ۷۰، ح ۹؛ سعادت و شادکامي از ديدگاه اسلام، ص 25
« حدود عمومی نماز »
امیرالمؤمنین علی سلام الله عليه :
فحُدودُ الصَّلاةِ أربَعَةٌ : مَعرِفَةُ الوَقتِ، وَالتَّوَجُّهُ إلَى القِبلَةِ، وَالرُّكوعُ، وَالسُّجودُ، وهذِهِ عَوامُّ في جَميعِ النّاسِ العالِمِ وَالجاهِلِ؛
حدود نماز، چهار چيز است: شناخت وقت، رو به قبله بودن، ركوع و سجده. اينها بر همه مردم لازم اند - عالم باشند يا جاهل.
بحار الأنوار : ج ۹۳ ص ۶۳؛ شناختنامه نماز ج 1، ص 70
« حدود نماز »
امام باقر سلام الله عليه :
سَأَلتُ أبا جَعفَرٍ عليه السلام عَن كِبارِ حُدودِ الصَّلاةِ، فَقالَ : سَبعَةٌ : الوُضوءُ، وَالوَقتُ، وَالقِبلَةُ، وتَكبيرَةُ الافتِتاحِ، وَالرُّكوعُ، وَالسُّجودُ، وَالدُّعاءُ؛
زراره : از امام باقر عليه السلام پرسيدم: حدود بزرگ نماز كدام اند؟ فرمود: «هفت چيزند: وضو، وقت، قبله، تكبير آغازين، ركوع، سجده و دعا».
بحار الأنوار : ج ۸۳ ص ۱۶۳؛ شناختنامه نماز ج 1، ص 71
«ارزش جوانی و سلامتی و زندگی »
امیرالمؤمنین علی سلام الله عليه :
الشَّبابُ لا يَعرِفُ قَدرَهُ إلاَّ الشُّيوخُ، وَالعافِيَةُ لا يَعرِفُ قَدرَها إلاَّ أهلُ البَلاءِ، وَالصِّحَةُ لا يَعرِفُ قَدرَها إلاَّ المَرضى، وَالحَياةُ لا يَعرِفُ قَدرَها إلاَّ المَوتى؛
[ارزش] جوانى را جز پيران نمى شناسند؛ [ارزش] آرامش (آسايش) را جز گرفتاران نمى شناسند؛ [ارزش] سلامت را جز بيماران نمى شناسند، و[ارزش] زندگى را جز مُردگان نمى دانند.
المواعظ العدديّة : ص ۲۱۸ ؛ حكمت نامه جوان ص 40
« قدر جوانی و سلامتی »
امیرالمؤمنین علی سلام الله عليه :
بادِر شَبابَكَ قَبلَ هَرَمِكَ، وصِحَّتَكَ قَبلَ سُقمِكَ؛
جوانى ات را پيش از پيرى، و تندرستى ات را پيش از بيمارى درياب.
غرر الحكم : ح ۴۳۸۱ ؛ حكمت نامه جوان، ص 44
« دنیای زودگذر »
امیرالمؤمنین علی سلام الله عليه :
ما أقرَبَ الدُّنيا مِنَ الذَّهابِ وَالشَّيبَ مِنَ الشَّبابِ؛
چه نزديك است دنيا به نابودى، و جوانى به پيرى!
غرر الحكم : ح ۹۶۸۹؛ حكمت نامه جوان، ص 44
« مهدیمان خواهد آمد »
امام علی علیه السلام :
في قولِهِ تعالى : «ونُريدُ أنْ نَمُنَّ على الّذينَ اسْتُضْعِفُوا...» : هُم آلُ محمّدٍ، يَبعَثُ اللّهُ مَهدِيَّهُم بَعد جَهدِهِم، فَيُعِزُّهُم ويُذِلُّ عَدُوَّهُم.
حضرت ـ درباره آيه: «و ما اراده كرديم كه بر كسانى كه ناتوان نگه داشته شده اند ...» فرمود: آنان [مستضعفان] خاندان محمّدند. خداوند، پس از سختى و مشقّتِ آنان، مهديشان را مى فرستد، پس او آنان را عزيز مى گرداند و دشمنشان را ذليل مى سازد.
بحار الأنوار ، ج ۷۸ ، ص ۳۸۰
« نماز، سفرهای الهی »
رسول خدا صلى الله عليه و آله :
ألا إنَّ الصَّلاةَ مَأدُبَةُ اللَّهِ فِي الأَرضِ، قَد هَنَّأَها لِأَهلِ رَحمَتِهِ في كُلِّ يَومٍ خَمسَ مَرّاتٍ؛
آگاه باشيد كه نماز، سفره مهمانى خداوند در زمين است كه آن را براى شايستگان رحمتش، پنج مرتبه در هر روز، پهن مىكند.
مستدرك الوسائل : ج ۳ ص ۱۶؛ شناختنامه نماز ج 1، ص 94
« مردى از اهل قم ... »
امام کاظم سلام الله عليه :
رجُلٌ مِن أهلِ قُمّ يدعو النّاسَ إلى الحقِّ، يَجْتَمِعُ مَعهُ قَومٌ كَزُبرِ الحديدِ؛
مردى از اهل قم، مردم را به حق فرا مىخواند. گروهى به استوارى پارههاى آهن، گرد او را مىگيرند.
بحار الأنوار، ج 60 ص 216، ح ۶۱؛ میزان الحکمه ج 2 ص 157
« ریشهی اصلی گناهان »
امیرالمؤمنین علی سلام الله عليه :
إيّاكَ وحُبَّ الدُّنيا ؛ فَإِنَّها أصلُ كُلِّ خَطيئَةٍ، ومَعدِنُ كُلِّ بَلِيَّةٍ؛
از دنيادوستى بپرهيز؛ چرا كه ريشه هر خطا و معدن هر بلايى است.
عيون الحكم والمواعظ : ص ۹۶ ح ۲۲۲۰ ؛ دنيا و آخرت از نگاه قرآن و حديث ج 1، ص 386
« گناه دنیادوستی »
رسول خدا صلى الله عليه و آله :
ذَنبٌ عَظيمٌ لا يَسأَلُ النّاسُ اللّهَ المَغفِرَةَ مِنهُ : حُبُّ الدُّنيا؛
گناه بزرگى كه مردم درباره آن از خداونْد طلب مغفرت نمى كنند، دنيادوستى است.
كنز العمّال : ج ۳ ص ۲۰۲ ح ۶۱۷۱ ؛ دنيا و آخرت از نگاه قرآن و حديث ج 1، ص 386
« دوستی و مهربانی با دیگران »
رسول خدا صلى الله عليه و آله :
رَأسُ العَقلِ بَعدَ الإِيمانِ بِاللّهِ عز و جل التَّحَبُّبُ إلَى النّاسِ؛
اساس عقل، پس از ايمان به خداى عز و جل، دوستى با مردم است.
خصال: ۱۵ / ۵۵ ؛ دوستي در قرآن و حديث، ص 30
« جریان دنیا »
امیرالمؤمنین علی سلام الله عليه :
أنَّ الدُّنيا لَم تَكُن لِتَستَقِرَّ إلاّ عَلى ما جَعَلَهَا اللّهُ عَلَيهِ مِنَ النَّعماءِ وَالاِبتِلاءِ وَالجَزاءِ فِي المَعادِ، أو ما شاءَ مِمّا لاتَعلَمُ؛
بهدرستى كه دنيا، جز بر آن روال كه خداوند قرارش داده است بر برخوردارى و گرفتارى (يا: آزمايش) و سزادهى در معاد، و يا آنچه كه او خواسته است و تو نمى دانى، قرار نمى گيرد.
نهج البلاغة : نامه ۳۱؛ دنيا و آخرت از نگاه قرآن و حديث ج 1، ص 26