عاشقان امام رضا
مے توانستم امشب در دل گوهرشاد باشم !
کلیپ امام رضا(ع)
دلم یک خستگی سفر از در راه بودن مشهد را میخواهد...
دلم یک السلام علیک یا علی بن موسی الرضا میخواهد...
دلم یک سلام آقا جان میخواهد...
راستی دلم اذن دخول هم میخواهد...
دلم یک گم شدن در حرم میخواهد...
از عمد خودم را گم کنم برای دوری از دوستان...
برای اینکه تنهایی پله های بهشت رضوان را طی کنم...
تنهایی بنشینم روبروی آن مهتابی های سبز...
دلم یک ایوان طلا میخواهد...
دل است دیگر...
آقا شما جوابش را بده...
السلام علیک یا علی بن موسی الرضا ...
چون ماهیان برکهام، بیتاب ماهم یا رضا !
از عاشقانِ «عاشقی با یک نگاهم» یا رضا !
من خوب میدانم بدم اما دوباره آمدم
خاکیِ راه مشهدم پس سر به راهم یا رضا !
به به! چه میآید به هم ترکیب ما، آخر بر آن
صحن سفید مرمرت، خالی سیاهم یا رضا !
وقت نظر بر گنبد و گلدستههای عرشیت
افتاده با عمامهها از سر کلاهم یا رضا !
تو شرط مستی هستی و هستم ز نیشابوریان
در صحن جمهوری اگر «مشروطهخواه»م یا رضا !
مشروطه و مشروعه را دادم به دست عاقلان
در مجلس مستان تو با پادشاهم یا رضا !
یادم نمیآید یکی از دردهای بی حدم
شکر خدا پهلوی تو من روبراهم یا رضا !
از ماه زیباتر تویی، از نوح آقا تر تویی
با اینکه بدنامم ولی دادی پناهم یا رضا !
من در بهشتم پس قسم ساقی! به سقاخانهات
حتما کشیده دست تو خط بر گناهم یا رضا !
پیش ضریحت پیشتر خیر دو عالم خواستم
عمریست من شرمندهی آن اشتباهم یا رضا !
یا ضامن آهو! بگو صیاد آزادم کند
تا صحن آزادی شبی باشد پناهم یا رضا !
از آب سقا خانهات یک جرعه نوشیدم ببین
«رَستم از این بیت و غزل» من مست مستم یا رضا !
باید غبار صحن تو را طوطیا کنند
« آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند»
هو هوی باد نیست که پیچیده در رواق
خیل ملائکند رضا یا رضا کنند
بازار عاشقان تو از بس شلوغ شد
ما شاعرت شدیم که مارا سوا کنند
«هر گز نمیرد آنکه دلش» جلد مشهد است
حتی اگر که بال و پرش را جدا کنند
هر کس به مشهد آمد و حاجت گرفت و رفت
او را به درد کرببلا مبتلا کنند
دردی عظیم و سخت که آن درد را فقط
با یک نگاه گوشه ی چشمت دوا کنند
از آن حریم قدسی ات آقای مهربان
«آیا شود که گوشه ی چشمی به ما کنند»
دل همیشه غریبم هوایتان كرده است
هواى گریه پایین پایتان كرده است
وَ گیوههاى مرا رد پاى غمگینت
مسافر سحر كوچه هایتان كرده است
خداش خیر دهد آن كسى كه بال مرا
كبوتر حرم باصفایتان كرده است
چگونه لطف ندارى به این دو چشمى كه
كنار پنجره هایت صدایتان كرده است ؟
چگونه از تو نگیرم نجات فردا را
خدا براى همینها سوایتان كرده است
چرا امید ندارى مدینه برگردى
مگر نه آنكه خدا هم دعایتان كرده است
میان شهر مدینه یگانه خواهرتان
چه نذرهاى بزرگى برایتان كرده است
تو آن نماز غریب همیشهها هستى
كه كوچههاى خراسان قضایتان كرده است
سپیدهاى و به رنگ شفق در آمدهاى
كدام زهر ستم جابجایتان كرده است
السلام علیک یا امام الرئوف
اینجا «مشهد» است قطعه ای از بهشت.....
اینجا عرش خداست،
و مشهد پناهگاه دلهاست و پایتخت دلهاست
و از این روی فرشتگان در این حریمند و بال خوشامد در زیر گامهای زایران این مرقد می گسترانند.
اینجا «مشهد» است و مشهد یعنی جایگاه حضور.
اینجا «مشهد» و «میقات» دیدار و نقطه آغاز و پایان سفری که فراتر از هزار حج است.
اینجا «روضه ای » از بهشت است و در جای جایش نهر معنا جاری ،
تا هر که از رسیدگان به این نهر است جرعه جرعه از آن برگیرد و تشنگی برگشاید.
اینجا «دارالشفای » دلدادگانی است که بیمار عشق و دلدادگی حضرت حقّند و از دو دردِ سرگشتگی و ره یافتگی می نالند!
و اینجا شکوه واژه پرمعنای «زیارت» است.
اینجا مشهد است قبله قلب های غریب که قبله هفتمین را درخود جای داده است.
و اینجا است مشهد دیار حماسه و ایثار که افتخارات و رشادت های سربازانش هماره برتارک این سرزمین می درخشد.
اینجا مشهد است تبلور فرهنگ وهنر و ادبیات اصیل پارسی.
اینجا مشهد است ومردمی دارد که سرای پاکی و صداقت را ساخته اند برای میزبانی از زائرین امامی به بزرگی آفتاب.
اینجا مشهد است شهر چهره های ماندگار دراعصار تاریخ.
اینجا مشهد است با یادگارهایی از گذشته های دور و نزدیک از خاطرات ماندگار.
و اینجا مشهد است شهر آب و آئینه شهر بهشت
آدم بدون مهر تو انسان نمی شود
سلمان بدون عشق مسلمان نمی شود
آن گردنی که تیغ تو را بوسه می زند
سوگند می خوریم ، پشیمان نمی شود
وقتی کبوتران حریمت ، گرسنه اند
گندم برای سفره ما ، نان نمی شود
باید هزار قرن ، حکومت کنی مرا
سلطان چند روزه ، که سلطان نمی شود
تو خوب جایی آمده ای سروری کنی
هر رعیتی که رعیت ایران نمی شود
تو هشتمین پیمبر قرآنی منی
حق خدا و حق مسلمانی منی
تو آسمان عشقی و خورشید گنبدی
خورشید هشتمی و به ایران خوش آمدی
السلام علیک یا علی بن موسی الرضا ...
یا ضامن آهو...
من همان آهویم که همزاد خطر بود و ترس خود را از دامان امن تو آویخت ...
همان آهویم که غریبانه نگاهش را به دستان اجابت تو دوخت،
همان آهویم که هنوز هم ضمانت بي دریغ تو را فخر میکند.
نشانی ساده تو از خاطر هیچکس نمیرود؛
وقتی خورشید، خانه زاد شماست و باران، پاداش دست بر آسمان بردنتان؛
وقتی ابرها سایه سار شمایند و شما سایهبان خاک تا افلاک.
و من هنوز آه میکشم و هنوز چرخ می خورم و هنوز چشمم به گنبد و گلدسته هاست
و تو ...
هنوز ...
ضامن ِ ...
تمام ِ ...
آهوان ...
غریبي ....
السلام علیک یا انیس النفوس
هر چند که درشهر تو بازار زياد است
بايد برسم زود... خريدار زياد است
من در به درِ پنجره فولادم و ديريست
بين من و آن پنجره ديوار زياد است
آنقدر کريمي که بدهکار تو کم نيست
آنقدر کريمي که طلبکار زياد است!
پاييز رسيدم به حرم با همه گفتم:
اينجا چقدر چادر گلدار زياد است!
با بار گناه آمده ام مثل هميشه
با بار گناه آمدم اين بار زياد است!
خورشيدي و ماهي و طلوعي و غروبي
پس در حرمت روزه شکدار زياد است!
گندم به کبوتر بدهم؟ شعر بگويم؟
آخر چه کنم در حرمت؟! کار زياد است!
نوروز به نوروز... محرم به محرم...
سرمست زياد است،عزادار زياد است
هرگوشه ايران حرم توست که با تو
همسايه ديوار به ديوار زياد است
از دور سلامي و تو از دور جوابي
اين فاصله انگار نه انگار زياد است
يک شب که به رؤياي من افتاد مسيرَت
ديدم چقَدر لذت ديدار زياد است...
درخواب سرِ سفره اطعام ، توگفتي:
هرقدر که ميخواهي بردار... زياد است
پشت سر من صحن حرم هست و نگهبان
سلفی شده عکس من و سلطان خراسان
زائر شده از بدرقه ی زائرتان شاد
انگار که در خانه ی او آمده مهمان
بیت الکرمی،ارمنی آمد به تو دل بست
جایی که مسلمان شده از لطف تو حیران
پاییز حرم رفتم و در وصف نگنجد
دشواری دل کندنم از لذت باران
هر لحظه به دلتنگی ام افزود دلیلی
هرلحظه شد انگیزه ی این شعر دوچندان
احساس خوشی داشتم آن لحظه که دیدم
مشهد شده آرامش دل های پریشان
کوچک تر از آنم که به چشم کسی آیم
از مور رسیده است سلامی به سلیمان
السلام علیک یا علی بن موسی الرضا ..