عاشقان امام رضا

مقیم   کوی    شمایم   بگو   کجا    بروم
از   این   حریم  مصفا  بگو  کجا  بروم
نفس کشیدن در این حرم تمام خوشی است
خوشم   کنا ر شمایم   بگو  کجا   بروم
تویی  که   شاه   جانی  منم   غلام   درت
 زهمجواری   سلطان   بگو   کجا  بروم

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا

دستم به بلنداي آسمانِ آستانت نميرسد
دنبالت ميگردم
از کوچه ي گرم نگاهت
تا شبکه هاي ضريح آستانت
و من
چونان
کبوتري سرخوش
خودم را مي رسانم
به اي کاش ِ تمام آرزوهايم
همين که زائر کويت شدم کافي است
السلام عليک يا علي ابن موسي الرضا

 

غریب است و غمش مفهوم دارد

نشان از مادری مظلوم دارد

رضا عطر حضورش در خراسان

صفای چهارده معصوم دارد

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا

آقا جان

کی، کبوتر حرمت می شوم ...

امشب از راه دور به تو سلام می کنم

هرکی دلتنگه

بسم الله ...

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا

 

با یک نگاه شور قیامت به پا کنید

قلب مرا به لطف نگاهی طلا کنید

چون کیمیاست چشم شما ثامن الحجج

ایا بود که گوشه چشمی به ما کنید

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا

 

مریض آمده اما شفا نمی خواهد
قسم به جان شما جز شما نمی خواهد

برای پیش تو بودن بهانه ای کافیست
بهشت لطف کریمان بها نمی خواهد

دلیل ناله ی من یک نگاه محبوب است
وگرنه درد غلامان دوا نمی خواهد

فقیر آمدم و دلشکسته پرسیدم:
مگر که شاه خراسان گدا نمی خواهد؟

دلم به عشق تو تا آسمان هشتم رفت
نماز در حَرَمت «إهدِنا» نمی خواهد

همین قدر که غباری بر آستان باشد
رواست حاجت عاشق، دعا نمی خواهد

تو آشنای خدایی، کدام رهگذری
در این جهان غریب آشنا نمی خواهد؟

ببین به گوشه ی صحنت پناه آوردم
مگر کبوتر آواره جا نمی خواهد؟

به حکم آنکه «عَلیکَ الرَّفیق ثُمَّ طَریق»
دلم بدون رضا کربلا نمی خواهد

خدا مرا به طواف تو مبتلا کرده ست
طواف کعبه بخواهم، خدا نمی خواهد

نگفته است، حیا کرده شاعرت آقا
نگفته است، نه اینکه عبا نمی خواهد

قاسم صرافان

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا

گنبد طلای تو آشفته می کنه

دل یاد حاجت ناگفته می کنه

من رو سیاهم و همین تو را آزرده می کنه

صحن و سرای تو بی تاب می کنه

چون دلبری که دلباختشو بی خواب می کنه

مهرت به قلب من از بچگی نشست

یاد تو می کنم هر وقت دلم شکست

پر می کشه دلم با کفترای تو

هستیمو زندگیم ..

مولا فدای تو

گنبد طلای تو

دیوونه میکنه

دل یاد کعبه شش گوشه میکنه

من از تو یا رضا

تو از خدا رضا

میمیره قلب من .. از تو جدا رضا

 

هم دل خود تویی .. هم دلبری رضا

دل هدیه میکنی .. دل میبری رضا

با یک نظر فقط .. اعجاز میکنی

حتی جهنمو دلباز میکنی

گنبد طلای تو .. دیوونه میکنه

دل یاد کعبه شش گوشه میکنه

 

 

بابُ الْجواد ..  بارشِ باران  ..  نگفتنی ست

 

اِذْن دخول بر لب یاران نگفتنی ست

 

 

صدها هزار زائر و عاشق میانِ صحن

 

عرضِ ادب به شاه خراسان  ..  نگفتنی ست

 

 

نجوای یار وقت سحرها شنیدنی ست

 

بانگ اذان و مرقد جانان نگفتنی ست

 

 

باده ز کاسه‌های طلایی به جای آب

 

خوردن ز دستِ ساقیِ عطشان نگفتنی ست

 

 

نقاره می‌زنند  ..  صدای فرشتگان

 

حین نزول سوره‌ی رحمان نگفتنی ست

 

 

آئینه کاری حَرَمت، نفْسِ من شکست

 

رمزِ به خود شکستن آسان نگفتنی ست

 

 

صحنِ عتیق، قبله‌ی ما مایلِ تو است

 

سجده به پای قبله‌ی خوبان نگفتنی ست

 

 

گویند در حریم شما توبه می‌خرند

 

شرْمِ جوانِ سر به گریبان نگفتنی ست

 

 

کُنج حرم نشسته و تنها و بی‌صدا

 

شیرینی تلاوت قرآن نگفتنی ست

 

 

یک قصّه بیش نیست غمِ عشق، منتها

 

تفسیرِ عشقِ ناب بدین سان نگفتنی ست

 

 

نابرده رنج گنج به انسان نمی‌دهند

 

راز ورود روضه‌ی رضوان نگفتنی ست

 

 

یک پرده اشک روی نگاهم نشسته است

 

دست به سینه  ..  ضریح سلطان  ..  نگفتنی ست

 

 

دستم رسید تا به کمندِ ضریح یار

 

دست نیاز و زلفِ پریشان نگفتنی ست

 

 

پای ضریح  ..  پنجره فولاد  ..  بوی سیب

 

وقت غروب  ..  ذکر «حسین جان»  ..  نگفتنی ست

مرغ دلم پر زند بر سر کوی رضا
دست نیازم بود باز به سوی رضا
آرزویم این بود تا دم مردن شود
چشم گنه کار من باز به سوی رضا
خلق جهان زائرند از همه سو کعبه را
کعبه بود در حجاز زائر کوی رضا
با نفس عیسویش، با دم جانبخش خویش
جان مسیحا بود زنده ز بوی رضا
بر بدنش می شود آتش دوزخ حرام
هر که خورد قطره ای آب ز جوی رضا
کشور ایران فقط نیست به او متکی
زندگی کائنات بسته به موی رضا
نیست عجب خضر اگر تشنه لب جام اوست
ساقی رضوان بود مست سبوی رضا
جرم و گناه و خطاست عادت دیرین من
عفو کرامت بود خصلت و خوی رضا
چند به شوق بهشت زائر این در شوی
جنت جنت بود روی نکوی رضا
"میثم" اگر از نماز آبروی مؤمن است
آب دهد بر نماز آب وضوی رضا

السلام عیک یا علی ابن موسی الرضا

تا کی باید دعا کنم اسم تورو صدا کنم
به حسرت پابوس تو رضا رضا رضا کنم
با اشک چشمای ترم از همه شرمنده ترم
رخصت بده تا که بیام ای سرورم تاج سرم
کاشکی بشه فقط یه بار بیام به سوی اون دیار
سر بذارم روی ضریت گریه کنم دیوونه وار ...

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا.اقاجان منو دریاب

همین که با خودم گذشته را مرور می کنم 

از اینکه مشهد آمدم حس غرور می کنم

اگر  چه غرق آتشم ولی به درد می خورم 

برای مشعل حرم شراره جور می کنم

راه درازی آمدم به سینه دست رد نزن

از این به بعد به جز تو را ز سینه دور می کنم

بال پریدنی بده سپس ببین که هر سحر 

کبوترانه از دل حرم عبور می کنم

طلعت بی کران تویی ، ظلمت بی کران منم

کنارت این خرابه را محفل نور می کنم

به روی من نزد کسی چه کاره ام چه کرده ام

کنار تو شبیه انبیا ظهور می کنم

تو آروزی خلوت قبر منی و شب به شب

به خاطر تو خویش را زنده به گور می کنم

سنگدلم ولی به لطف چشم تو نشسته ام 

خشت به خشت صحن را سنگ صبور می کنم

شبی به صید من بیا دام بیافکن و ببین 

چگونه مثل آهوان میل به تور می کنم

کنج حرم که می روم یاد حسین می کنم 

مصیبت سر به نیزه را مرور می کنم 

نان غذای حضرت تو را که میل می کنم

یاد مصیبت سر و کنج تنور می کنم

حسین قربانچه

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا

تا یوسف اشکم سر بازار نیاید

کالای مرا هیچ خریدار نیاید

در سوز جگر مصلحت ماست که ما را

غیر از جگر سوخته در کار نیاید

خارم من و در سینۀ من عشق شکفته است

تا خلق نگویند گل از خار نیاید

بیمار فراقم من و وصل است دوایم

تدبیر به کار من بیمار نیاید

یک عمر به درگاه رضا رفتم و حاشاک

بر دیدن این دلشده یک بار نیامد

ای حجت هشتم که خدا خوانده رضایت!

مدح تو جز از ایزد دادار نیاید

خود را به تو بستم که منم نوکر کویت

از نوکریم گر که تو را عار نیاید

ما عافیت از چشم تو داریم که گوید

بیمار به دلجویی بیمار نیاید

 

نومیدی و درگاه تو، بی سابقه باشد

هر کار ز تو آید و این کار نیاید

آخر به کجا روی کند ای همه رحمت

گر در بر تو شخص گرفتار نیاید

دیدم همه جا بر در و دیوار حریمت

جایی ننوشته است گنهکار نیاید

جاروکش درگاه توام همچو "مؤید"

زین بیش از این بندۀ دربار نیاید

سید رضا موید

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا

تیزی شمشیر هم تسلیم ابرو می شود

شیر هم در پای چشمان تو آهو می شود

نیست فرقی بین رب و عبدِ عین رب شده

گاه ذکرم یا رضا و گاه یا هو می شود

مِهر تو در سنگ هم کار خودش را می کند

شیشه در همسایگیِ عطر خوشبو می شود

تو به ما پا می دهی و ما کلیمت می شویم

لال هم در این حرم مرغ سخنگو می شود

دست خالی بودن ما نیست کتمان کردنی

دست ما هر بار سائل می شود، رو می شود

چشم جاری از تمام چشمه ها بالاتر است

آب سقاخانه هم محتاج این جو می شود

این مژه هایم اگر پیش تو باشد بهتر است

لااقل یک گوشه از صحن تو جارو می شود

پنجره پولاد تو آخر شفایم می دهد

باز هم در صحن های تو هیاهو می شود

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا