عاشقان امام رضا

حرم امن تو کافيستـــــ هراسان شده را
مثل شه راه بده آهوی گریان شده را
دل سپردیم به آن معجزه ی چشمانت
تا که آباد کنی خانه ی ویران شده را
گندم ری به تنور کرمت پخته شود
از تو داریم پس این مزرعه ی نان شده را
به درخانه ی تو بسته و وابسته شدیم
چه نیازی است به جنّت سگ دربان شده را
گر قرار است جبینش به قدومت نرسد
کافرش بیش نخوانیم مسلمان شده را
شدنی نیست کرم داشته باشی ، امّا
دستگیری نکنی دست به دامان شده را
پنجره ساخته ای دور ضریح کرمت
تا ببندند به آن زلف پریشان شده را
ما فقط ظاهری از اوج تو را می بینیم
گذری نیست به معراج ِتو حیران شده را

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

 می نویسم که دلم خورده گره با گنبد

می درخشد به شب و روز در اینجا گنبد

این حرم قبله ما زوار است

پس بگویم که شده کعبه دلها گنبد

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

از هـزاران زائــر درد آشـنـا مــن هـــم یـــکـی

زیـن همــه مسـکین سر تا پا گدا من هم یکی

گــر چـه خوارم، خار هم با گُل نشیند گاه گاه

در گــلـــســتـــان مــحــبـــان رضا من هم یکی

السلام علیک یا ایها الرئوف

هر کس که به دام تو گرفتار
بـر مهـر و مـرام تـو گـرفتار
از روز ازل گـدای کویت
تا حُسن ختام تو گرفتار
صد بار زیارت تو بس نیست
بـادا بـه مُـدام تـو گـرفـتـار
ما جلد ضـریح آفتابیم
بر گنبد و بام تو گرفتار
عمری به «علیک» کرده عادت
عمـری بـه «ســلام» تو گرفتار

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

خوش بحال هرکسی که دل به حضرت میدهد
خادم این آستانه بودن عزت میدهد
از شکوه و از جلال نوکرش فهمیده ام
نوکری بر نوکر آقا ابهت میدهد
عمر اگر پشت در این خانه طی شد نعمت است
رزق رعیت را خود ارباب برکت میدهد
جز در این درگاه جای دیگری زانو نزن
بوسه ها بر پای صاحبخانه لذت میدهد
از ثواب یک زیارت نامه خواندن غافلیم
روز محشر این خود آقاست قیمت میدهد
هرچه ما بد میکنیم آقا محبت میکند
با محبت کردنش ما را خجالت میدهد
هرکه عشقش بیش پس ارج و مقامش بیشتر
عاشقانش را رضا اذن شفاعت میدهد

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

‌وقتی غزل هوای مرا مبتلا نوشت
دستم چنین قلم شد و پر محتوا نوشت
جانم فدای خالق عشق امیر طوس
او را امیر و ما همگان را گدا نوشت
این گونه بود رب جلی با عنایتی
تقدیر ما ز آدمیان را جدا نوشت
قربان دست حضرت منان که این چنین
ما را غلام حضرت موسی الرضا نوشت
حتما کسی که کربلا قسمتش شده
آقا برای او سند کربلا نوشت
روزی خبر ز شاعر بیچاره آورند
پایان آخرین غزلش یا رضا نوشت


السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

السلام علیک یا ایها الرئوف

دلم ميخواد نظاره اي به سوي اين گداكني

گره توكارم افتاده به يك اشاره واكني

امام رضا...............................

به گندمي كه زائرات نذركبوترات كنند

تو گندمي نذرمنِ فقير وب ينوا كني

السلام علیک یا ایها الرئوف

سخت است جدا شدن از شهر  تو یا رضا؛ اما تو «رضا» شده ای به رضای الهی؛ غریب آمده ای تا اسلام را از غربت بیرون بیاوری، تا غریبه ها را آشنا کنی با هم.
کبوتران مسافر را بنگر؛ رنج دوری را به جان می خرند تا نزدیک باشند به تو؛ کسی که تو را دارد، غریب نخواهد شد.
چشم ها در ایوان طلای تو، مثل گمشده ها به اصل خویش،‌به روزگار وصل خویش بازمی گردند. سناباد طوس، ‌منزلی شده است تا هر کسی خودش را دوباره بیابد. آدمی، غریب است در این دنیا و تو امام غریبانی؛ آدمی مسافر است و تو کاروان سالارِ مسافران عشق؛ با ما بمان تا از رواق های تو، به دروازه های ملکوت برسیم.

دوست دارم تا که بر خاکت، جبین سایی کنم
خاک پای زائرت را کحل بینایی کنم

دوست دارم ضامنم باشی که بر خیل ملک
سرفرازی همچو آن آهوی صحرایی کنم

دوست دارم وقت مردن با تماشای رخت
مرگ را از شوق دیدارت، تماشایی کنم

دوست دارم در میان آن همه زوّار تو
بر درت، ابراز راز دل، به تنهایی کنم

دوست دارم در خراسان تو چون گل بشکفم
صبح دم توصیف از گل های زهرایی کنم...

‌دگر باره کوچه باغ دلتنگی هایم را با پرتویی از شعاع شما منتهی میکنم تا روی قلب خسته ام نامتان را لمس کنم و انگشتان نیمه جانم را برای گرفتن بارگاهتان التماس می کنم !
تار و پود وجودم یخ زد ..
از همان لحظه ای که برای بار آخر از باب الجـــ❤️ـــواد دست به سینه از محضرتان خداحافظی کردم ..
مولا اینجا هوا بس ناجوانمردانه سرد است ..
آتش غفلت روز به روز شعله ور تر میشود و کار و کاسبی وجدان روز به روز کساد تر !!
از شما دورم اما ....
از بزرگترها شنیده ام هر کجا که باشی دست به سینه که بگذاری و رو به بارگاهتان خالصانه که بخوانمتان ..
انگار در جوار حرمتان شما را زیارت کرده ام ..
پس در میان آسمان ها حرمتان را دوباره می بویم و اذن دخول می خوانم ..
"اللهم انی وقفت علی باب من ابواب بیوت نبیک"

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا ..

اي آفتاب سبز كه نورت دمادم است
بر قلب من بتاب كه تاريك و مبهم است
جاري ترين اميد تویی در كوير قلب من
اين گوشه سالهاست كه به لطف تو خرم است
فوارهاي آب به معراج ميرود
آب زلال وحي به پاكي زمزم است
ما چون كبوتريم و آسمان حريم ماست
پرواز ميكنيم ولي اوجمان كم است
از دوردست شهر تو را صدا ميكنم
با يك دلي كه لبريز ماتم است
فرياد ميزنم كه جهان باخبر شود
همسايه من است كه سلطان عالم است

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

ما کفتران ، روحِ پریزادی نمیخواهیم
جز صحنِ گوهرشادتان شادی نمیخواهیم
عمریست روی گنبدت بالانشین هستیم
جایی به جز این خانه که دادی نمیخواهیم
دل را گرفتار تمام صحن ها کردیم
در صحن آزادی هم آزادی نمیخواهیم
با دانه های حضرتی تا پر در آوردیم
از دانه های دیگر امدادی نمیخواهیم
عشق حقیقی بین ما و حضرت آقاست
افسانه ی شیرین و فرهادی نمیخواهیم

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

فرصت زیارت حرم آقا همیشه یکی از بزرگترین آرزوهای هایم بود و الان یکی از بهترین تجربه های لحظات خوش روحانیم است که همیشه دلم برای تکرار کردنش پر میکشد

الا غریب خراسان رضا مشو که بمیرد
اگر که مرغک زاری ازآشیانه بیفتد