اگر آن جا بروي جوانمردترين فرد اين ديار را خواهي يافت.
پرسان‏ پرسان رفت تا به مسجدي که نشانش داده بودند رسيد. شخصي را ديد که به نماز ايستاده و چهره‏اش غرق در نور است و معنويت از چهره‏اش هويداست، فهميد اين شخص همان گمشده‏ي اوست، اوست که مي‏تواند مشکلش را حل کند و دستش را بگيرد.
مدتي رکوع و سجودش را نگاه کرد، چه باوقار و چه زيبا سر بر آستان خدا مي‏ساييد و چه اشکي مي‏ريخت.
در آن لحظه مرد عابدي به او رسيد و گفت: اين‏جا چه مي‏خواهي؟ برو پي کارت!
- با آن مرد کار دارم.
- با حسين بن علي عليه‏ السلام چه کار داري؟ مگر نمي‏بيني در اعتکاف است، برو و فردا بيا، فردا سومين روز اعتکافش تمام مي‏شود.
- عجب، پس او حسين است؟ افسوس، چقدر حيف شد، کاش مي‏شد امروز حاجت مرا برآورده مي‏کرد.
اين را گفت و به راه افتاد. مرد عابر که دلش به حال او سوخته بود خود را به او رسانيد و گفت: سراغ برادرش برو، حسن بن علي عليه‏ السلام مي‏تواند کمکت کند.
مرد رفت و به خانه‏ امام رسيد و در زد. غلام امام حسن عليه‏ السلام در باز کرد و او را به حضور امام راهنمايي کرد. پس از سلام و عليک، مرد گفت: اي آقا، دستم به دامانت، حاجتي دارم و به اميدي به در خانه‏ ات آمده‏ ام؛ کمکم کن تا حقم را از آن ظالم باز ستانم.
- پيش برادرم حسين نرفتي؟
- چرا، رفتم ولي در مسجد معتکف شده و در حال نماز بود، نخواستم مزاحم او شوم و اعتکافش را به هم بزنم.
امام حسن عليه‏ السلام فورا کفش‏هايش را پوشيد و برخاست، همراه آن مرد شد تا مشکلش را حل کند. مرد گفت: شرمنده‏ ام از اين ‏که اين‏ طور مزاحم شدم ببخشيد.
- نه، اصلا مزاحمتي نيست، بلکه افتخار است، خدا مي‏داند برآوردن حاجت مؤمن از يک ماه عبادت و اعتکاف بهتر است، اگر برادرم نيز متوجه حضور تو مي‏شد حتما اعتکافش را مي‏شکست و حاجتت را برآورده مي‏کرد.
عبادت به جز خدمت خلق نيست
به تسبيح و سجاده و دلق نيست