بسم الله النور ...

عید مبعث آغاز پایان زشتی ها و کمبودها ...

نهایت زیبائیها و تکامل ها و رشدها و بلوغ کامل انسانیت ...

ترنم زمزمه اقراء بسم ربک الذی خلق  ...

و بارش نوای عاشقانه یا حبیبی ...

عید خلق نور است و مرگ ظلمت است ...

 

 بلغ العلي بكماله * كشف الدجي بجماله

 حسنت جميع خصاله * صلوا عليه و آله

 

    « يا حضرت طاها               آقام رسول الله »

 غار حرائه يا كه بهشته            كه مياد از آسمون فرشته

از روز اول ولايتش رو           خدا به ملك دلها نوشته

          موسم رحمته          عيد  نبو ته

إقرأ  باسم ربك  محمد ذكر لباي جبر ئيله

حالا شده خورشيد دوعالم ماه دلاراي قبيله

***

تنها دليل خلقت عالم          جلوة  نور  خداي  اعظم

   شده  امين  قافلة  نور         خورشيد مكه حضرت خاتم

       دلبر و دلرباست         حضرت مصطفاست

كسي  كه  ديگه  خود  خدا  هم  نيافريده مثالش و

همه باهم جشن مي گيريم امشب رسالت بي زوالش و

***

يوسفه مبهوت مهربونيش       داووده گرم مديحه خونيش

از راه دور مي بره دلا رو        گنبد خضراء و آسمونيش

      عشقمه يك نگاش        مرقد با صفاش

دل من امشب مثل كبوتر پر مي گيره در هواي تو

جبرئيل  از  آسمون  مياره  هزار  سبد گل براي تو ...

یوسف رحیمی

 

 دوان دوان ز فراسوی نور می آید     امین ترین کلیمان ز طور می آید

ردای سبز رسالت به دوش خود دارد    از آسمان نگاهش ستاره می بارد

شتاب پای محمد،خلیل آسا بود       شب هلاکت بت های لات وعزی بود

نسیم خنده ی او مژده ی سحر دارد   به دست همت خود پرچم ظفر دارد

شعاع نور جبینش به کهکشان رفته     به مرزهای سماوات بیکران رفته

سپیده طبل افق را مدام می کوبد         مسیر آمدنش را فرشته می روبد

ترانه ی لب او «اقرا بسم ربک» بود       تبسمش، می عرفانی ملائک بود

دریده پرده ی شب را به نور سیمایش      حریم خلوت خورشید،چشم گیرایش

طنین هر قدمش شادباش می گوید        به زیر هر قدمش سبزه زار می روید

 زمین مرید طریق مسیح نعلینش      هزار بوسه زند بر ضریح نعلینش

 کران رحمت او وسعت هزاران نیل       به ارتفاع مقامش نمی رسد جبریل

خدا دوباره به عشق نبی تبسم کرد        بهشت قرب خودش را،به نام مردم کرد

به گوش می رسد از سمت سرزمین خُلود      صدای خواندن چاووش حضرت داوود

بزرگ زاده ی ایل مبشران بهشت     امیر و قافله سالار کاروان بهشت

مسیح مکه شد و روح مرده را جان داد      به مرگ دخترکان عشیره پایان داد

به قوم حق طلبان اذن میگساری داد       سپاه و لشگر ابلیس را فراری داد

مدبرانه به قتل خرافه فتوا داد        به دست غنچه ی لب،حُکم جلب غم را داد

خدا کند به نگاهی شویم مقدادش       شویم ساکن خوشبخت شیعه آبادش

خداکند که بخواهد ابوذرش باشیم       کنار گنبد خضراء،کبوترش باشیم

بخند حضرت آقا که یاسرت باشم       بهشت هم بتوانم مجاورت باشم

من از تبار ارادت، ز کوی سلمانم       هزار مرتبه شکر خدا مسلمانم

به خال حضرت معشوق خود گرفتارم       من از قبیله ی مجنون،ز ایل عمارم

من از پیاله ی دستت شراب می خواهم       برای دار جنونم طناب می خواهم

اگرچه غرق گناهم،بیا حلالم کن        سیاه دل نشدم،لطف کن بلالم کن