رباعیات ابو سعید ابوالخیر
| در درد شکی نیست که درمانی هست | با عشق یقینست که جانانی هست | |
| احوال جهان چو دم به دم میگردد | شک نیست درین حال که گردانی هست |
| عالم به خروش لااله الا هوست | عاقل بگمان که دشمنست این یا دوست | |
| دریا به وجود خویش موجی دارد | خس پندارد که این کشاکش با اوست |
| آنرا که حلال زادگی عادت و خوست | عیب همه مردمان به چشمش نیکوست | |
| معیوب همه عیب کسان مینگرد | از کوزه همان برون تراود که دروست |
| کردیم هر آن حیله که عقل آن دانست | تا بو که توان راه به جانان دانست | |
| ره مینبریم وهم طمع مینبریم | نتوان دانست بو که نتوان دانست |
| سوفسطایی که از خرد بیخبرست | گوید عالم خیالی اندر گذرست | |
| آری عالم همه خیالیست ولی | پیوسته حقیقتی درو جلوه گرست |
| دوزخ شرری ز آتش سینهی ماست | جنت اثری زین دل گنجینهی ماست | |
| فارغ ز بهشت و دوزخ ای دل خوش باش | با درد و غمش که یار دیرینهی ماست |
| من بندهی عاصیم رضای تو کجاست | تاریک دلم نور و صفای تو کجاست | |
| ما را تو بهشت اگر به طاعت بخشی | این بیع بود لطف و عطای تو کجاست |
| گر طالب راه حق شوی ره پیداست | او راست بود با تو، تو گر باشی راست | |
| وانگه که به اخلاص و درون صافی | او را باشی بدان که او نیز تراست |
| شیرین دهنی که از لبش جان میریخت | کفرش ز سر زلف پریشان میریخت | |
| گر شیخ به کفر زلف او ره میبرد | خاک ره او بر سر ایمان میریخت |
بازآ بازآ هر آنچه هستی بازآ
یا رب به محمد و علی و زهرا
وصل تو کجا و من مهجور کجا
منصور حلاج آن نهنگ دریا
: وا فریادا ز عشق وا فریادا
ای شیر سرافراز زبردست خدا