حسینیه

ورود کاروان به کربلا

 

یک قافله از نور فراتر

از منظر آب روشنا تر

یک قافله بیدارتر از صبح

از هر چه طلوع باصفاتر

یک قافله برگزیده ای که

در زمرۀ عشق مصطفاتر

آنقدر رها شده ز هستی

از زلف نسیم هم رها تر

یک قافله در مسیر قبله

اما جهتش قبله نما تر

هفتاد و دو جام در کف دست

از یکدگرند مبتلا تر

رؤیاتر از آنچه خواب دیدند

اما به حقیقت آشنا تر

یک قافله از قبیلۀ لا

یک قافله از عالم بالا

یک قافله آیه های تطهیر

مصداق شرابهم طهورا

یک قافله بالاتر از عیسی

یک قافله مریم و صفورا

یک قافله از تبار مجنون

یک قافله از دیار لیلا

یک قافلۀ پر از اجابت

مانوس تر از نماز شب ها

یک قافله از مهریۀ آب

یک قافله بچه های زهرا

یک قافله غنچه های تشنه

یک قافله دور و بر سقا

این قافله آمد و اذان داد

این قافله در نماز جان داد

این قافله را پیاده کرد و

یک یک به ملائکه نشان داد

نیت که نمود عرش لرزید

تکبیر که گفت عشق جان داد

جنات و هر آنچه در بهشت است

بر قاطبه فرشتگان داد

دیدند که سر به سجده برد و

هفتاد و دو سر به آسمان داد

آنگاه نشست و گریه کرد و

هی آب به دست کودکان داد

پس دست تمام کودکان را

در دست عموی مهربان داد

فرمود شما فصل بهارید

پس گریه برای هم ببارید

فرمود خیام کودکان را

در بین خیام ما گذارید

دور و بر خیمه خار صحراست

باید همه جا لاله بکارید

عباس پناه همۀ ماست

باید به عمو پنا آرید

پس غصه برای چیست وقتی

تا کوفه و شام عمه دارید

جان من و جان این سه ساله

تنهاش مبادا بگذارید

ورود کاروان به کربلا

 

در این خاک از بلا صدها نشان و ...

دلم از غربت تو نیمه جان و ...

به استقبال می آیند اما

چرا در دستشان سنگ و سنان و ...

*** 

به گوش جان من آید نوایی

نوای غربت و درد آشنایی

بیا بگذر از این خاک بلاپوش

ز هر سو می وزد بوی جدایی

 

*** 

دل آشفته ام دریای خون است

نگاهم از غم تو لاله گون است

بگو با من چرا ذکر تو امروز

فقط «اِنّا اِلیهِ راجِعُون» است

حضرت رقیه(س)-شهادت

 

منم آن گنج الهی که به ویرانه نهانم
گر چه طفلم به خدا بانوی ملک دو جهانم
یم رحمت شده هر قطره ای از اشک روانم
عظمت، فتح، ظفر سایه ای از قد کمانم
ابر سیلی است نقاب رخ همچون قمر من
چادر عصمت زهراست همانا به سر من
زده از پنجۀ دل دخت علی شانه به مویم
جای گلبوسۀ زهرا و حسین است به رویم
مهر را مُهر نماز آمده خاک سر کویم
گه در آغوش پدر، گاه سر دوش عمویم
پای تا سر همه آیینۀ زهراست وجودم
شاهدم این قد خم گشته و این روی کبودم
اشک من خون شده و در رگ دین گشته روانه
گل داغم زده در باغ دل عمه جوانه
همه جا گشته عزا خانۀ من خانه به خانه
شده از اجر رسالت بدنم غرق نشانه
خارها بود که می رفت فرو بر جگر من
پدرم از سر نی دید چه آمد به سر من
دم به دم بر جگرم زخم روی زخم نشسته
دلم از داغ کباب و سرم از سنگ شکسته
رخ نیلی، لب عطشان، دل خونین، تن خسته
گره از خلق گشایم به همین بازوی بسته
به رخم اشک فراق و به لبم بوده خطابه
نغمه ام یا ابتا و قفسم گشته خرابه

حضرت رقیه(س)-شهادت

 

کاروان رفت و من سوخته دل جا ماندم

آه کز ناقه بیــفتادم و تنها ماندم

همرهان بی خبر از من بگذشتند و دریغ

من وحشت زده در ظلمت صحرا ماندم

در پی قافله بسـیار دویدم اما

پایم ازخار زِ رَه ماند و من از پا ماندم

کودکی خسته و شب تیره و این دشت مخوف

چه کنم رو به که آرم که زِ رَه واماندم

ای پدر گر به سرم پا بگذاری چه خوش است

که در این بادیه از قافله بر جا ماندم

در میان اسرا مونس من زینب بود

که چنین دور هم از زینب کبری ماندم

زد مؤید به حریم رضوی بوسه و گفت

لله الحمد که بر درگه مولا ماندم

حضرت رقیه(س)-شهادت

 

از بس که سکوت با دلم ور رفته

از دست همه حوصله ام سر رفته

او نیست ولی از جلوی چشمم، دست

در دست پدر چقدر دختر رفته

چادر که بپوشم عمه ام می گوید

قربان عزیزم چه به مادر رفته

من دخترم، کوچک و کوتاه و غریب

عمرم به سه تا آیه ی کوثر رفته

از گریه ی من حرامیان می لرزند

انگار علی به فتح خیبر رفته

جز زخم کف پا و تب تاول ها

باقی همه روضه ها به مادر رفته

آن قاصدکی که در بغل می چرخید

حالا سر نیزه های لشگر رفته

من...من...که  نمی... نمی توانم بپرم

عمه تو بگو... چه ها بر این پر رفته

بابا به خدا بیا...بیا جان عمو

من خسته شدم حوصله ام سر رفته

حضرت رقیه(س)-شهادت

 

در سن سه سالگی ز جان سیر شدم

از پای پر از آبله دلگیر شدم

از بسکه مزاحمت فراهم کردم

شرمنده ام عمه دست و پا گیر شدم

گفتی که پدر مسافرت رفته و من

صد بار دگر دوباره پیگیر شدم

من بی تو چگونه از زمین برخیزم

باید کمکم کنی٬ زمین گیر شدم

یک موی سیاه بین گیسویم نیست

سنی نگذشته از من و پیر شدم

از نَسل علی بودنِ من باعث شد

در طیِ سفر بسته به زنجیر شدم

***

حضرت رقیه(س)-شهادت

 

به رو شانه ی مهتاب دیده بانی داشت

و زیر پای خودش فرش آسمانی داشت

نه اینکه راه زمین تا عرش را اشاره می فرمود

برای رفتن تا عرش هم نشانی داشت

به روی پای پدر با زبان شیرینش

برای حضرت جبریل شعر خوانی داشت

ز خانواده ی خورشید بود این خانم

عیار آینه اش شهرت جهانی داشت

شبیه یاس مدینه اگر چه کم سن بود

درون سینه ی خود راز جاودانی داشت

اگر چه معجر نور است روی موهایش

به روی صورت خود رنگ ارغوانی داشت

چه فصل های غریبی به چشم خود می دید

سه سال داشت ولی قامتی کمانی داشت

تمام حجم تنش درد بود و می گریید

از اینکه بر بدنش زخم خیزرانی داشت

امان نداد بگویم چگونه پیر شده

از اینکه در بدنش درد استخوانی داشت

حضرت رقیه(س)-شهادت

 

 نیزه دارت به من یتیمی را، داشت از روی نی نشان می داد

زخم هرچه گرفت جان مرا، هر نگاهت به من که جان می داد

تو  روی نیزه هم اگر باشی، سایه ات همچنان روی سر ماست

ای سر روی نیزه! ای خورشید! گرمیت جان به کاروان می داد

دیگر آسان نمی توان رد شد، هرگز از پیش قتلگاهی که...

به دل روضه خوان تو -که منم-، کاش قدری خدا توان می داد:

سائلی آمد و تو در سجده، «انّمایی» دوباره نازل شد

چه کسی مثل تو نگینش را، این چنین دست ساربان می داد؟

کم کم آرام می شوی آری ،سر روی پای من که بگذاری

بیشتر با تو حرف می زدم آه، درد دوری اگر امان می داد

حضرت رقیه(س)-شهادت

 

دشت و شب و طفل نابلد واویلا

گر زجر حرامی برسد واویلا

از صاحب روضه معذرت می خواهم

پهلوی شکسته و لگد واویلا

 

حضرت رقیه(س)-شهادت

 

 می آید از درون خرابه صدای اشک

افتاده لرزه بر دو سرا زین نوای اشک

گاهی شفای زخم، دمی هم بلای زخم

سوزانده دست و گونه و ...، آه از جفای اشک...

آنقدر آتش دل او شعله ور شده

هر قطره آب گشته تنش پا به پای اشک

گویی ملائک اند که تا عرش می برند

صدها سبد ستاره از این قطره های اشک

دیدم که گونه هاش، گل انداخته، نگـــو

جاری شدست خون دلش لا به لای اشک

چشمی که یک بریده سری غسل داده است

شایسته است نام بگیرد خدای اشک

حضرت رقیه(س)-شهادت

 

زانو بغل گرفت؛ که بابا بیاورد

یک سر شبیه حضرت یحیا بیاورد

یک دسته گل، بنفشه برایش خریده بود

چیزی نداشت غیر همین تا بیاورد

خود را کشید و دست به دیوار سعی کرد

خود را شبیه حضرت زهرا بیاورد

می گفت: با روپوش طبق آمده پدر

تا معجری برای سر ما بیاورد

دستش عصا نداشت بجز دست عمه اش

دستش عصا گرفت موسا بیاورد

خیلی نگاه کرد؛ نشد که به ذهن خویش

تصویر سالم سر او را بیاورد

می خواست تا قنوت بگیرد برای سر

اما نشد که دست به بالا بیاورد

از روی دست عمه خودش را زمین زد و

مجنون عشق گشت که لیلا بیاورد

عمه چگونه چشمِ کبود و سیاه من

چشمان یار را به تماشا بیاورد؟!!!

حضرت رقیه(س)-شهادت

 

ببین ای سر که از سر تا به پا محو سرت هستم

تو هستی باغبان و من گل نیلوفرت هستم

تمام ناز، بگشا چشم و بر من ناز کمتر کن

اگر پیر سه ساله هستم اما دخترت هستم

نمی دانم که بیدارم و یا که خواب می بینم

نمی آید مرا باور که من در محضرت هستم

سپر شد عمه ور نه کعب نی می کُشت طفلت را

اگر که زنده ام ممنون لطف خواهرت هستم

اگر قدم کمانی باشد و دستم به دیوار است

مپنداری مدینه باشد و من مادرت هستم

نماندم پشت در اما به زیر دست و پا ماندم

به سختی چشم خود بگشایم و دور و برت هستم

 

حضرت رقیه(س)-شهادت

 

در جای خودش کعبه ی حاجات نبود

در ناقه دگر جلوه ی میقات نبود

می گشت تمام کاروان را عمّه

می گشت ولی رقیّه سادات نبود

***

در قافله ی به جستجو افتاده

این ولوله که «رقیّه کو؟» افتاده

اشک از سر نیزه ای پیاپی می ریخت

می خواست پدر بگوید او افتاده

***

از شدّت تب تمام اوقاتش سوخت

تنها نه خودش خاک خراباتش سوخت

خورشید درون طشت در دستش بود

دریای دل رقیّه در آتش سوخت

حضرت رقیه(س)-شهادت

 

در دلش قاصدکی بود خبر می آورد

دخترت داشت سر از کار تو درمی آورد

همه عمرش به خزان بود ولی با این حال

اسمش این بود: نهالی که ثمر می آورد

غصه می خورد ولی یاد تو تسکینش بود

هر غمی داشت فقط نام پدر می آورد

او که می خواند تو را قافله ساکت می شد

عمه ناگه به میان حرف سفر می آورد

دختر و این همه غم آه سرم درد گرفت

آن طرف یک نفر انگار که سر می آورد

قسمت این بود که یک مرتبه خاموش شود

آخر او داشت سر از کار تو درمی آورد

آن طرف یک نفر انگار که سردرگم بود

مادری دختر خود را به نظر می آورد

زن غساله چه می دید که با خود می گفت

مادرت کاش به جای تو پسر می آورد

قسمت این بود که یک مرتبه خاموش شود

آخر او داشت سر از کار تو درمی آورد

حضرت رقیه(س)-شهادت

 

عوض آنکه نهم سر به بر بابایم

آمده در برم ای عمه، سر بابایم

با نگاهی به سر و وضع پدر فهمیدم

که چرا طول کشیده سفر بابایم

جان زهرا قسمت می دهم ای عمه بگو

خون چرا می چکد از چشم تر بابایم ؟

چشم و ابرو و دهان و لب او زخم شده

چه بلاهاست که آمد به سر بابایم ؟

عمه باید ز اباالفضل بپرسم چه شده

چون عمو بوده فقط دوروبر بابایم

از خودم میل ندارم که بگویم سخنی

ترسم این است بسوزد جگر بابایم

هوس نان و غذا کرده دلم از بس که

عطر نان می دهد این موی سر بابایم

حضرت رقیه(س)-شهادت

 

خواهم امشب همچو عمه راز دل افشا کنم

کاف و هاء و یاء و عین و صاد را معنا کنم

کاف من کرب و بلا و کربلایم شهر شام

نیمه شب ویرانه را چون عصر عاشورا کنم

آنقدر گیسو پریشان می کنم تا عاقبت

خون پامال تو ای خون خدا احیاء کنم

گر چهل سال است اینجا سبِّ جدم می کنند

یک شبِ با ناله ام این قوم را رسوا کنم

من چو مادر، احتجاجم احتجاج گریه است

من در این ره اقتدا بر مادرم زهرا کنم

هاء من از هیئت خلقت حکایت می کند

وای بر آنکس که از او کج نگاهم را کنم

یک زنا زاده بریده گر سرت بابا حسین

یاء تفسیرم سخن از حضرت یحیی کنم

چون که دیدم نیست تفسیری به عین غیر از عطش

نذر کردم تشنه لب جانم به تو اهدا کنم

در بیان آخرین حرفم دگر لالم پدر

حال صاد خطبه ام را با عمل معنا کنم

صاد قتل صبر باشد جمله آثارش نگر

صبر کن تا معجرم آرام از سر وا کنم

صورت نیلیّ و گوش و ریشۀ مویم ببین

رخصتی ده تا سخن از ساق های پا کنم

اولین کودک که بی حائل لگد خورده منم

نیمه نیمه آه را از سینه ام بالا کنم

زجر  می زد سیلی ام هر لحظه ای می خواستم

تا به یادت نام زیبای تو را نجوا کنم

بارها با قصد جانم گردنم را می گرفت

جان به کف قسمت بر این شد تا تو را پیدا کنم

زیر هر ضرب لگد گفتم: عمو عباس کو؟

گوشوارم گم شده یاری کند پیدا کنم

او سواره من پیاده هر دو پا پُر آبله

شِکوِه از خار مغیلانِ دل صحرا کنم

نیمی از ره را به گیسویی پریشان آمدم

بعد از آن از دردِ سر شب تا سحر نجوا کنم