هنگام كشيدن قليان همان تنباكو و توتون سيگار مصرف مي‌شود كه هر دو نيكوتين و ماده قطران دارد و اعتيادآور است.گاهي مضرات قليان بر سيگار پيشي مي‌گيرد و گاهي ضرر سيگار بيشتر مي‌شود.

به هر حال كشيدن دخانيات در هر دو حالت، خطرناك و اعتيادآور است و كسي كه قليان مي‌كشد خود را در معرض خطر منواكسيدكربن قرار مي‌دهد و جالب است بدانيد كه قليان كشيدن، برابر با كشيدن صد نخ سيگار است.

مصرف قليان اثرات مضري بر دو عضو حياتي بدن، يعني ريه‌ها و قلب دارد. سرطان ريه، سرطان مري، بيماري انسدادي ريوي مزمن، آمفيزم، پايين بودن وزن هنگام تولد نوزاد و افزايش حملات آسم و ذات‌الريه برخي از خطرات مربوط به كشيدن قليان است.

ميزان و عمق دَم در حركت آب قليان، بسيار مهم است و با وجود اين كه قليان كمتر مصرف مي‌‌شود، اما حجم دودي كه از طريق آن وارد بدن مي‌شود، ده تا 20 برابر دود ناشي از مصرف سيگار است.

مطالعات نشان مي‌دهد كه زمان كشيدن تنباكو با قليان، بيش از پنج دقيقه سيگار است و كسي كه قليان مي‌كشد، براي نيم ساعت يا بيشتر، حجم زيادي دود را وارد ريه خود مي‌كند.اين يك باور كاملا اشتباه است كه دود قليان از داخل آب رد مي‌شود يا اگر شير به جاي آب بريزيم ضرر دود را كم مي‌كند.

در هر صورت، كشيدن قليان مانند سيگار، فرد را به نيكوتين معتاد مي‌كند. اين تصور كاملا اشتباه است كه اگر دود قليان وارد ريه نشود و فقط از راه دهان خارج شود، آسيبي به ريه‌ها نمي‌رساند، چون دود از طريق مخاط دهان و حنجره جذب بدن شده و آثار سوء خود را مي‌‌گذارد. حتي در هوايي كه دود قليان آزاد مي‌‌شود، افرادي كه قليان نمي‌كشند و در معرض دود قرار گرفته‌اند، در طولاني‌ مدت دچار عوارض آن خواهند شد.