درباره امام زمان (عج) بنویسید
6. من آخرين جانشين پيامبر هستم، و به وسيله من است که خداوند بلا را از خاندان و شيعيانم دور ميسازد. (بحارالأنوار، ج 52، ص 30)
7. هر کس در اجراي اوامر خداوند کوشا باشد، خدا نيز وي را در دستيابي به حاجتش ياري ميکند. (بحارالأنوار، ج 51، ص 331)
9. براي زود فرارسيدن فرج (و ظهور ما) زياد دعا کنيد، که آن همان فرج و گشايش شماست. (کمالالدين للصدوق، ج 2، ص 485)
8. سنت تخلفناپذير خداوند بر اين است که حق را به فرجام برساند و باطل را نابود کند، و او بر آنچه بيان نمودم گواه است. (بحارالأنوار، ج 53، ص 193)
11. ما در رعايت حال شما کوتاهي نميکنيم و ياد شما را از خاطر نبردهايم، که اگر جز اين بود گرفتاريها به شما روي ميآورد و دشمنان شما را ريشه کن ميکردند. پس از خدا بترسيد و ما را پشتيباني کنيد. (بحارالأنوار، ج 53، ص 175)
10. اگر خواستار رشد و کمال معنوي باشي هدايت ميشوي، و اگر طلب کني مييابي. (بحارالأنوار، ج 51، ص 339)
12. و اما در پيشامدها و مسايل جديد به راويان حديث ما مراجعه کنيد، زيرا که آنان حجت من بر شما هستند و من حجت خدا بر آنان هستم. (بحارالأنوار، ج 53، ص 181)
13. اگر از خداوند (صاحب عزت و جلال) طلب آمرزش کني، خداوند تو را ميآمرزد. (بحارالأنوار، ج 51، ص 329)
14. همانا خدايتعالي مردم را بيهوده نيافريده و بدون تکليف و جزا رهايشان نکرده است. (الغيبة للشيخ الطوسي، ص 174)
15. خداوندا! وعدهاي را که به من داداهاي، برآورده کن و امر قيام مرا تمام فرما. قدمهايم را ثابت بدار و در سايه قيام من، جهان را پر از عدل و داد کن. (بحارالأنوار، ج 51، ص 13)
16. شهادت ميدهم که معبودي جز خداي يکتا نيست و ملائکه آسمان و صاحبان علم نيز شهادت ميدهند، آن خدايي که به عدل و داد قيام ميکند، نيست خدايي جز او که مقتدر و حکيم ميباشد، و همانا دين نزد خدا اسلام است. (بحارالأنوار، ج 51، ص 16)
17. ايمان خداوند عزوجل و بندگانش قرابت و خويشاوندي نيست، و هر کس که مرا انکار کند از من نيست. (الغيبة للشيخ الطوسي، ص 176)
18. شيعيان ما هنگامي به فرجام نيک و زيباي خداوند ميرسند که از گناهاني که نهي شدهاند، احتراز نمايند. (بحارالأنوار، ج 53، ص 177)
19. کفايت در کارها و عنايت و سرپرستي در همه امور را تنها از خدايتعالي خواهانم. (بحارالأنوار، ج 25، ص 183)
21. اگر نبود که ما دوستار صلاح شما هستيم و به شما لطف و مرحمت داريم، همانا به شما توجه و التفات نميکرديم. (بحارالأنوار، ج 53، ص 179)