اشعار مهدوی

بسم الله الرحمن الرحیم

آقاجان

نه شرم وحیانه عار داریم ازتو 

اما گله بیشمـار داریم از تـو

ما منتظر تو نیستیـم آقا جـان

تنها همـه انتظار داریم از تو 

یک عمـر تو زخم هایمان را بستی

هر روز کشیدی به سر ما دستی

شعبان که به نیمه می رسد اقا جان

ما تازه به یادمان مــی اید هستی 

بودم پی گناه و تو چون سایه بر سرم

عمریست خجالت این  کار می کشم

از ابرهای روی سرم ترس دارم و

باید دوباره اشك شوم تا ببارم و ...

هی جمعه ها سه شنبه تر و هی سه شنبه ها ...

اصلا بگو چگونه ؟! بگو كی سه شنبه ها -

- نزدیك تر به ساعت موعود می شود؟

كی لحظه های دیر شده زود می شود؟!

پرواز یك پرنده بی پر قشنگ نیست

لطفا بیا ! نگو كه دل واژه تنگ نیست

هر روز نقش تازه تری می كشم تو را

اما قشنگی تو به نقاش و رنگ نیست !

میدان باز تر شده یی خواستی ؟! بیا !

هر چند وقت آمدنت وقت جنگ نیست

دنیا شروع خسته ی یك اتفاق بود

دنیا بدون آمدنت ... نه ! قشنگ نیست

دام گوشه ی دنیا نهفته روی چو ماهت 

اله من ز که پرسم نشان یوسف چاهت

هنوز می رسد از لا به لای این همه تقویم 

صدای ندبه و زاری ز جمعه های پگاهت 

چه قصه ها که شنیدم به کودکی ز ظهورت 

نیامدی و شدم خود چو قصه گوی پر آهت  

الهم عجل لولیک الفرج

قط دلیل جدایی ز تو گناه من است
ثمر از این همه غفلت دل سیاه من است 
همیشه ذكر تو را من به روی لب دارم 
كه نام تو گل زهرا دلیل راه من است
ببین كه روز سپیدم ز هجر تو شام است 
بیا و نور فكن كه چهره تو ماه من است
جدایی از تو بلایی عظیم و جانكاه است
گواه قلب حزین سردی نگاه من است
بگو به آن دو ملك در سیاهی قبرم
كه این غلام قدیمی بارگاه من است.

دیشب دوباره خواب دیدم

دنیا چنان یك بوستان شد

بر قلب پر اندوه مردم

شادی دوباره میهمان شد

دیشب دوباره خواب دیدم

پروانه‌ها را پونه‌ها را

در خواب دیدم می‌دوم من

بو می‌كشم بابونه‌ها را

دیشب دوباره خواب دیدم

آقایمان مهدی رسیده

دیدم كه ایران لاله‌زار است

رنگ از رخ دشمن پریده

وقتی برای مادر امروز

تعریف كردم خواب خود را

آرام مادر گریه می‌كرد

می‌گفت عجل یابن زهرا

مجتبی دستوری ـ فارس 

دری است فاصله من و یك سبد رویا 

دری است فاصله من و یوسف زهرا 

دلم گرفته، دقایق هنوز در راهند 

و عاشقان شقایق هنوز در راهند

دلم گرفته، كسی نیست، جاده بی‌رنگ است 

دلم گرفته و این قلب ساده بی‌رنگ است

همیشه مانده‌ام اینجا، همیشه می‌مانم 

عبور می‌كند آیا كسی؟ نمی‌دانم!

یا صاحب الزمان(عج)

جمعه ها طبع من احساس تغزل دارد

ناخودآگاه به سمت تو تمایل دارد

بی تو چندیست که در کار زمین حیرانم

مانده ام بی تو چرا باغچه ام گل دارد

شاید این باغچه ده قرن به استقبالت

فرش گسترده و در دست گلایل دارد

تا به کی یکسره یکریز نباشی شب و روز

ماه مخفی شدنش نیز تعادل دارد

کودکی فال فروش است و به عشقت هر روز

می خرم از پسرک هر چه تفال دارد

یازده پله زمین رفت به سمت ملکوت

یک قدم مانده زمین شوق تکامل دارد

هیچ سنگی نشود سنگ صبورت ، تنها

تکیه بر کعبه بزن ، کعبه تحمل دارد...

سید حمید رضا برقعی