اخبار سینما و تئاتر 9 مرداد 91

وقتی به جدل‌های مطبوعاتی دوستان در سازمان سینمایی، روزنامه کیهان و به‌تازگی اشخاص هنرمندی که لب به حمایت و یا مخالفت با پروژه «لاله» می‌کنم، اینکه این پروژه به دلیل حمایت‌کنندگان یک پروژه ملی میهنی و اسلامی است کمی مرا به تفکر وا می‌دارد، که چگونه در این حیطه فرهنگ و هنر همیشه ما شاهد یک بام و دو هوا نسبت به تصمیمات آن‌ها هستیم.

نفس ساخت فیلمی که چهره مثبتی از مردم کشورم را به دنیا نشان دهد بسیار زیباست، اما به چه قیمتی و به چه شکلی مهم است.

اسی نیک‌نژاد یا همان اسدالله نیک‌نژاد سازنده سریال «پائیز صحرا» و کامل‌کننده فیلم «برنج خونین» به کارگردانی امیر قویدل مرحوم، همچنین تحصیل کرده آمریکا، عضو ثابت سندیکای هنرمندان هالیوود، تهیه‌کننده چندین فیلم درجه دو و سه هالیوودی، به خاطر ابراز علاقه به شخص رئیس جمهور و جلب اعتماد مسئولین هنری ایران قرار می‌شود فیلمی ارزان از نظر ایشان و دوستان هالیوودیشان با حدود 7، 8 میلیارد تومان درباره زن اتومبیل‌ران ایرانی بسازد و به وسیله آن نشان دهد که چقدر متمدن هستیم، زن‌های ما هم رانندگی می‌کنند و می‌توانند هم‌پای مردان‌مان به پدال گاز فشار دهند و این نشانه تمدن سه هزار ساله ایران زمین شود.

ماجرا چند خطی اینچنین است، اما واقعیت امر چیز دیگری است و آن شیفتگی نسبت به ایرانی است که در بحبوحه جنگ تحمیلی با اعتراض اینکه چرا سریال او را از تلویزیون پخش نکردند به ینگه دنیا می‌رود و به قول خودش با مرارت و سختی به تهیه‌کنندگی هالیوودی تبدیل می‌شود و خیلی راحت بعد از ماجراهایی که بوجود آمده مانند یهودا که تا سه بار خروس نخوانده‌، حضرت عیسی (ع) را اعلام کرد نمی‌شناسد، اسی‌خان عزیز هم حاشا کردند که آن فیلم‌های آنچنانی را شخصاً تهیه کرده‌اند و تنها یک عضو کوچکی از آن فیلم‌های آنچنانی بوده‌اند، به هر حال هر کس می‌تواند از خودش رفع سوء اثر کند، مخصوصاً اگر حامی آن آقایان مسجد الجواد و مدیران محترم سازمان سینمایی باشند.

داشتم در ذهنم فیلم مستندم به نام «درخشش» را که درباره هنرمندان سینما و چند سالی غیر قابل نمایش است مروری می‌کردم، دیدم چه ظلمی به بعضی هنرمندان قبل از انقلاب شده است، کسانی که همین هنرمندان امروزی و پس از انقلابی پاهای خود را بر دوش امثال آن‌ها گذاشتند و این سینمای نوین ما به‌دنیا آمد، آن‌ها که در قبل از انقلاب در فیلم‌ها حضور داشتند، با چوب ضد انقلابی و هزاران وصله دیگر از حضور در سینما بازماندند، اما آن‌ها با حضور و ماندن در کنار این مردم ثابت کردند، ضد انقلاب نیستند، صداقت خودشان را با حضور و ماندن ثابت کردند و فریاد زدند که ما می‌توانستیم در این سینما هم به شکلی که نظام سینما را هدایت می‌کند، کار کنیم، اما متأسفانه آن‌ها که ماندند، طی این سالیان دق کردند.

اما من نیامده‌ام تا برای امثال این‌ها کاریابی کنم و یا اینکه مقدس نمایی بوجود بیاورم، انسان‌ها همه جایز و خطا هستند، به قول «سهراب سپهری» چشم‌ها را باید شست و جور دیگر باید دید. قضیه این هنرمندان و جناب آقای اسی نیک‌نژاد همان قضیه یک بام و دو هوا است، حالا گیرم ایشان از گل‌های متولد شده باغ هنری انقلاب اسلامی است و چون از جنگ بیزار بوده به خارج رفته و حدود  27 ، 28 سالی آنجا به سختی گذرانده، رأفت اسلامی حکم می‌کند او را که به وطن برگشته زیر پر و بال هنر و فرهنگ خودمان بگیریم و من هم خوشحالم که ایشان فیلم بسازد، اما آیا ما و امثال ما هم که ماندیم و نگاهمان به رأفت اسلامی است آیا مسئولین هنری ما عدالت و عدل را در فرهنگ و هنر این کشور پیاده کرده‌اند که ما از آمدن امثال آقا اسی بیشتر خوشحال بشویم.

حدود دو سال است پروانه سینمایی فیلم دوم خود را گرفته‌ام، فیلمنامه‌ام در زمینه جنگ و دفاع مقدس است، نصف هزینه تولید را خودم از جاهای خصوصی فراهم نموده بودم و تنها احتیاج به سیصد، چهارصد میلیون باقیمانده برای ساخت فیلم داشتم. هیچکدام از آقایان لبیک نگفتند و من را کمک نکردند و بهترین سال‌های زندگیم را در پشت درهای اتاق وزیر و معاونت سینمایی ایشان گذراندم و به هیچ یک از نامه‌های من هم ترتیب اثر ندادند. چگونه است آیا ما فرزند این آب و خاک نیستیم، ماندیم، سختی کشیدیم، جنگ کردیم، با انواع و اقسام مشکلات در مملکت ساختیم، چه شد آن عدالت علی ابن ابی‌طالبی که حرفش را می‌زنید ولی، تنها به دنبال رانت‌های مختلف و دوست و دوست بازی در حیطه‌های مختلف هنری و فرهنگی هستید، بعد همگی با هم سینه جلو می‌دهید و اعلام می‌کنید این زن راننده نمونه یک زن ایرانی است، پس زنان و مادران شهیدان که هر کدام الگویی برای بشریت هستند کجای کار قرار می‌گیرند، این 7 ، 8 میلیارد تومان بودجه برای این فیلم، می‌تواند حدود سی فیلم خوب سینمای ایران را کمک کرده و چندین هزار نفر را سر سفره فرهنگ و هنر ایران نان دهد و اگر از این سی فیلم، حتی پنچ فیلم خوب هم ساخته شود، مسئولین هنری ما رسالت خود را انجام داده‌اند، امیدوارم کاغذی را که قلمی کرده‌ام، خداوند قبول کند که جز به حق نگاه دیگری در این مقاله نداشته‌ام.

یا حق

نادر طریقت

کارگردان سینما

انتهای پیام/ی

به گزارش خبرنگار سینمایی فارس، فیلم سینمایی «خانه پدری» که با مشارکت نیروی انتظامی و کیانوش عیاری ساخته شد، امسال در شصت ونهمین جشنواره فیلم ونیز در بخش افق‌های این جشنواره حضور دارد. این روزها حرف و حدیث برای حضور فیلم در جشنواره ونیز بسیار است، زیرا این فیلم مجوز نمایش در داخل و خارج از کشور را نداشته و حتی در جشنواره پلیس که نیروی انتظامی آن را برگزار می‌کند نیز به نمایش درنیامد. گفت‌و‌گویی با «سعید منتظرالمهدی» سرپرست موسسه ناجی هنر و رئیس اداره سینمایی ناجا ترتیب دادیم و جزئیات حضور «خانه پدری» در جشنواره ونیز را جویا شدیم.

گفت‌وگوی فارس با منتظرالمهدی در ادامه می‌آید:

 

* اصلاحات فیلم «خانه پدری» هنوز انجام نشده و پروانه نمایش ندارد اما در جشنواره ونیز حضور دارد، ممکن است دراین‌ باره توضیح بفرمایید.

فیلم «خانه پدری» که در جشنواره ونیز حضور پیدا کرده است برای ما هم تعجب‌برانگیز است. فیلمی که مجوز اکران در کشور را ندارد، چگونه می‌تواند در فستیوال ونیز شرکت کند، برای ما هم جای سوال دارد.

 

نسخه سینمایی در اختیار کارگردان بود

 

* نیروی انتظامی به عنوان تهیه‌کننده، نسخه سینمایی فیلم را در اختیار نداشته است؟

نه خیر، نسخه 35 میلی‌متری فیلم در اختیار آقای عیاری است. البته ما هم نسخه‌ای داریم اما نسخه 35 دست ایشان است. متاسفانه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و سازمان سینمایی اظهار بی‌اطلاعی می‌کنند و فیلم در جشنواره ونیز شرکت کرده است. باید دید این کار بدون هماهنگی سازمان سینمایی این نسخه در جشنواره ونیز انجام شده است؟

 

با برخی از صحنه‌های فیلم مشکل داریم

 

* میزان اصلاحات فیلم که اعلام شد از سوی اداره کل نظارت و ارزشیابی چقدر بود؟

ما که در مقام تشخیص نیستیم و از ابتدا هم گفتیم وزارت ارشاد جلوی این کار را گرفت. اما این صحبت من دلیل بر این نیست که ما موافق فیلم بودیم؛ خیر ما هم با برخی از صحنه‌های فیلم مشکل داریم. اما وزارت ارشاد از ما خواست تا فیلم در جشنواره پلیس که مربوط به نیروی انتظامی است هم اکران نشود. ما به دلیل احترامی که برای وزات ارشاد قایل هستیم و قصد داریم قانونمند عمل کنیم و ارایه مجوز نمایش فیلم ‌در صلاحیت وزارت ارشاد است به فیلمی مجوز بدهد یا خیر، ما این فیلم را در جشنواره پلیس هم به نمایش درنیاوردیم. درخواست وزارت ارشاد بود که فیلم اکران نشود و در هیچ بخشی هم نمایش داده نشد. با این اقدامی که صورت گرفته و فیلم در جشنواره ونیز شرکت کرده است این سؤال مطرح است که اگر فیلم مشکل ندارد چرا مجوز نمایش به فیلم داده نشده است.

 

صحنه‌های دلخراشی در فیلم وجود دارد که آزار دهنده است

 

* فیلم از سوی اداره ناجا پس از آماده شدن ایراد و اشکالی نداشت؟

ما وقتی فیلم را دیدیم برای چند سکانس‌ حرف داشتیم و هنوز هم حرف داریم. حرف ما این است که ما یک جامعه اخلاق‌مدار هستیم و احساسات و عواطف‌مان نسبت به هم‌نوع غلیان می‌کند‌. ما برای مرگ ‌یک حیوان خانگی متاثر می‌شویم، چگونه می‌شود با حذف انسانی که 18 سال در یک خانواده زندگی کرده است به راحتی برخورد کنیم‌. صحنه‌های دلخراشی در فیلم وجود دارد که آزاردهنده است. جامعه به نظرم با دیدن این صحنه‌ها متاثر خواهد شد. ما سر این صحنه‌‌ها حرف داشتیم. «خانه پدری» یک فیلم اجتماعی است و فیلم پلیس نیست‌.

 

* چگونه نیروی انتظامی روی فیلمی اجتماعی سرمایه‌گذاری می‌کند؟

ماموریت ما تولید کارهای اجتماعی است. پیشگیری اجتماعی برای ما بر اقدام انتظامی اولویت دارد‌. ما هم باید مانند یک پزشک و روانپزشک عمل کنیم و پیشگیری را مقدم بر درمان بدانیم و در برنامه کاری قرار دهیم. چرا باید اجازه بدهیم اتفاقی رخ دهد بعد برخورد سلبی با آن مشکل کنیم.

 

* به همین دلیل ساخت فیلم «خانه پدری» اولویت شد؟

«خانه پدری» در زمان ما ساخته نشده است. در آن زمان تشخیص دوستان و همکاران ما بوده است که تصمیم گرفتند و فیلم ساخته شده است. حالا اصل فیلمنامه چه بوده است و چگونه درآمده است و اینکه آیا اصلا صحنه‌هایی که جامعه را متاثر می‌کند در فیلمنامه بوده یا خیر، من بی‌اطلاعم. حالا که فیلم ساخته شده در برخی از صحنه‌ها آسیب به مخاطب خواهد زد.

 

* با آقای عیاری هم درباره اصلاحات برخی از صحنه‌های فیلم صحبت کردید؟

بله. آقای عیاری که بسیار انسان فرهیخته و اخلاق‌مداری است. با صحبتی هم که با ایشان انجام دادیم همه قریب به اتفاق آزار‌دهندگی آن سکانس‌ها را قبول داشتند ولی ایشان می‌گویند فیلمنامه همین است و می‌خواهد به این معضل بپردازد. ما صحبت کردیم و گفتیم به نمایندگی از ما به ارشاد مراجعه کنند، اصلاحات فیلم را بگیرند و فیلم را اصلاح کنند و مجوز اکران را بگیرند. مجوز را که گرفتند ما در قبال حق و حقوق خودمان تصمیم خواهیم گرفت که یا آن را واگذار خواهیم کرد و با محاسبه‌کرد، همان هزینه ابتدایی که شراکت کردیم را طلب می‌کنیم و  فیلم را واگذار خواهیم کرد و فرجه‌ای را هم به ایشان خواهیم داد تا مبلغ هزینه شده به ما عودت داده شود یا این که وقتی فیلم اصلاح شد و دیدیم فیلم برای ما به عنوان نیروی انتظامی قابل قبول است که بعد تصمیم خواهیم گرفت.

 

* نسخه‌ای که به ونیز رفته، اصلاح شده است؟

اصلا من اطلاعی ندارم. ما شریک کار هستیم، اطلاع نداریم. اداره کل نظارت و ارزشیابی هم اطلاع ندارد.

 

* کل بودجه فیلم مربوط به نیروی انتظامی بوده است؟

نه خیر مشارکت 50 درصدی با آقای عیاری است.

 

------------------------------

گفت‌و‌گو‌: زهرا قزیلی

------------------------------

 

انتهای پیام/ی

 به گزارش خبرنگار سینمایی فارس، مدت‌هاست بحث قهر مخاطبان با سینما بحث روز بسیاری از سینماگران و سینما دوستان شده است. دلایل متعددی نیز برای این بی‌میلی به سینما رفتن عنوان می‌شود، از کیفیت پایین فیلم‌ها و مضمون غیرخانوادگی آن‌ها تا نبود سالن‌های مناسب نمایش فیلم.

از این رو برای جویا شدن از واقعیت امر و اینکه آیا حقیقتاً تماشاگران ایرانی با سینما قهر کرده‌اند یا خیر،‌ به صورت انتخابی با شماره‌ تلفن همراه تعدادی از شهروندان تهرانی تماس گرفتیم. از این افراد که در رده‌‌های سنی مختلف و با شغل و تحصیلات متفاوت بودند، پرسیدیم آخرین باری که به سینما رفتند کی بوده و چه فیلمی.

جواب‌های جالبی از این پرس و جو دستمان را گرفت. از میان 28 نفری که پاسخ سوالمان را دادند 10 نفر به خاطر نداشتند آخرین بار چه زمانی پا به سالن تاریک سینما گذاشته‌اند. 5 نفر به طور میانگین 5 تا 6 سالی بود که به سینما نرفته بودند. 3 نفر هم اصلا تا به حال به سینما نرفته بودند و 4 نفر نیز آن‌قدر رفتن به سینما برای‌شان دور می‌نمود که به طنز و کنایه در جواب سؤال می‌گفتند «سینما! سینما از کدام طرف است؟!‌ مدت‌ها حتی به رفتن به سینما فکر نکرده‌ایم».

یک نفر هم به فراخور شغل خود، فیلم‌های خاص را تماشا کرده بود، 3 نفر‌ دیگر هم شبکه ماهواره‌ای و اینترنتی را به سینما ترجیح می‌دادند. 2 نفری هم بودند که سالن‌های سینما را محیط مناسبی برای یک تفریح سالم نمی‌دانستند و صبر می‌کردند فیلم‌های سینمایی به شبکه نمایش خانگی وارد شود و به تماشای آن‌ها بنشیند.

بر اساس گزارش فارس، در ادامه نظرات مردم عزیز آمده که خواندن آن خالی از لطف نیست:

 

‌* 15 سال پیش برای اولین و آخرین بار به سینما رفتم

 

«اکبر حمزه‌لویی» کارمند، دقیقا به خاطر دارد چه زمانی به سینما رفته و می‌گوید: من 30 سال دارم و فکر کنم بیش از 15 سال قبل برای اولین و آخرین بار به سینما رفتم و فیلم «پادزهر» را دیدم.

او ادامه می‌دهد: راستش را بخواهید دیگر وقت نشد به سینما بروم، اما شنیده‌ام که وضع فیلم‌های سینمایی تعریف چندانی ندارد و برخی می‌گویند که من چیزی را از دست ندادم.

«محمدرضا محمد‌خانی» 31 ساله می‌گوید تنها برای فیلم‌های خاص که اسم‌شان روی زبان‌ها می‌افتد به سینما می‌رود.

وی می‌گوید: سال پیش هم آن‌قدر در مورد «ورود آقایان ممنوع» رضا عطاران حرف زدند که به دیدن آن رفتم اما سینما رفتن دغدغه‌ام نیست.

«داود بیات» که 28 سال دارد و خود را کارمند مجلس شورای اسلامی معرفی می‌کند، در پاسخ سوال خبرنگار فارس می‌گوید:‌ 3 یا 4 ماه پیش «قلاده‌های طلا» را دیدم. شنیده بودم، این فیلم سیاسی‌ترین فیلم سینمای ایران است و فکر کردم به فراخور شغلم آن را ببینم بد نیست.

 

‌* سینما از کدام طرف است؟!

 

اما پاسخ «محمد ناصری» نیز در نوع خود جالب است. او که کارمند و 30 ساله است، وقتی با سؤالمان در مورد سینما رفتن مواجه می‌شود، مکث می‌کند، می‌خندد و می‌گوید: خبری ندارم، اصلا سینما از کدام طرف است؟! سینما خوردنی است یا پوشیدنی؟!

 

‌* آخرین بار که سینما رفتم، وسوسه شدم به پرده سینما هم دست بزنم

 

به گزارش فارس، در این میان «راضیه اخوان» 28 ساله و شاغل، وقتی از او می‌پرسیم کی به سینما رفته و چه فیلمی، می‌خندد و می‌گوید: فقط می‌توانم بگویم آخرین بار 4 سال پیش بود. سینما آن‌قدر خلوت بود که به راحتی می‌توانستیم مدام در صندلی‌ها جابه‌جا شویم! حتی وسوسه شدم که به پرده سینما هم دست بزنم. خلاصه از آن به بعد دیگر سینما نرفتم.

 ‌

* سالن‌های سینما محیط مناسبی برای خانواده‌ها نیست

 

«کلثوم آقازاده» که 33 سال دارد و کارمند یک شرکت مخابراتی است،‌ هیچ وقت به سینما نمی‌رود و معتقد است:‌ سالن‌های سینما، محیط سالمی برای افراد خانواده نیست. صبر می‌کنم هر وقت فیلم به شبکه نمایش خانگی رسید، سی‌دی آن را می‌گیرم و در کمال آرامش کنار خانواده تماشا می‌کنیم. اصلا وقتی می‌شود آدم با خیال راحت و هزینه کمتر فیلم را در کنار کسانی که دوست‌شان دارد و در محیط امن خانه تماشا کند چرا باید ریسک تماشای فیلم در سالن سینما را بپذیرد؟!

 

‌* اگر فیلمی توقیف شود، دوست دارم آن را ببینم

 

«محمدصادق درویش» که کارمند شرکت نفت است، در این باره به فارس می‌گوید: چند سال پیش که فیلم «به رنگ ارغوان» (به کارگردانی حاتمی‌کیا) با کلی داد و هوار به پرده سینماها رسید وسوسه شدم و رفتم و تماشایش کردم. اما اصولا باید فیلمی در معرض توقیف باشد یا شرایط اکرانش خیلی خاص باشد که سینما رفتن را به کارهای دیگرم ترجیح دهم.

«رضا مظفریان» دندانپزشک که 40 سال دارد، اندکی در خصوص سؤال ما فکر می‌کند و بالاخره با سؤال از همسرش به خاطر می‌آورد که 8 سال پیش فیلم «دیدار» را دیده‌اند.

«محمد میرزازاده» که دیگر رکورد‌دار است، می‌گوید: 58 سال سن دارم و بیشتر از 20 سال است که به سینما نرفته‌ام.

«علی فتاحی» هم که کارمند دولت است می‌گوید اصلا به سینما نمی‌روم.

 

‌* قبل‌ترها خواب و خوراکم سینما بود، الان از آن دل‌زده‌ام

 

«پرستو مومنی» 32 ساله می‌گوید: 10 تا 15 سال قبل، آن زمان که فرزند نداشتم، خواب و خوراکم سینما بود، اما الان اگر وقت هم داشته باشم تمایلی به سینما رفتنندارم. آدم را دلزده می‌کند این فیلم‌ها، حسرت به دل یک فیلم خوب مانده‌ام.

‌

* دوست ندارم حتی از کنار سالن‌های سینما رد شوم

 

«قدرت‌الله پیرقلی‌پور» 64 سال سن دارد. تا پیش از این هیچ فیلمی را برای دیدن از دست نمی‌داده، اما به نظرش حالا کیفیت فیلم‌ها بد شده و دیگر به سینما نمی‌رود.

وی در توضیح این مطلب می‌گوید: البته 5 سال پیش به اصرار بچه‌ها به دیدن فیلمی رفتیم که نیمه آن از دیدن آن پشیمان شدم و سالن سینما را ترک کردم و از آن به بعد دیگر دلم نمی‌خواهد حتی از کنار سالن‌های سینما هم رد شوم.

 

‌* وقتی می‌توانی راحت در خانه فیلم ببینی، سینما رفتن برای چه؟

 

«محمود نصیر‌لو» بازنشسته مطبوعات نیز می‌گوید قبلا فیلم‌های خارجی در سینما به نمایش در‌می‌آمد که من دوست داشتم اما حالا در شبکه‌های ماهواره‌ای تماشا می‌کنم. آخرین بار نیز «پدر‌خوانده» را در یکی از شبکه‌ها دیدم. وقتی راحت می‌توانی در خانه بنشینی و فیلم ببینی، دیگر سینما رفتن چه مفهومی دارد؟!

 

--------------------------------------

گزارش از: سمیه دهقان‌زاده

-------------------------------------

 

انتهای پیام/ی

به گزارش خبرگزاری فارس، تحلیل‌گران اقتصادی سینما از فاصله بالای رقم فروش این اکشن ابرقهرمانه با فیلم دوم جدول «عصر یخی 4» دچار شگفتی شده‌اند.

قسمت جدید مجموعه فیلم انیمیشن «عصر یخی» با یک رقم فروش پائین 13 میلیون دلاری، ردیف دوم جدول گیشه نمایش را به خود اختصاص داد.

فروش 10 روز اول نمایش تازه‌ترین قسمت از مجموعه فیلم «بتمن» در آمریکای شمالی به 289 میلیون دلار رسیده است.

با اضافه کردن رقم فروش فیلم در کشورهای دیگر  رقم فروش کلی جهانی آن به 540 میلیون دلار می‌رسد.

«شوالیه تاریکی بر می‌خیزد» طی هفته قبل در کشورهای خارجی جهان حدود 123 میلیون دلار فروش کرد.

قسمت جدید «عصر یخی» هم در کشورهای جهان فروشی 50 میلیون دلاری داشت و فروش کلی جهانی خود (آمریکا و بقیه کشورهای جهان) را به 514 میلیون دلار رساند.

کمپانی برادران وارنر خشنود از موفقیت بالای «شوالیه تاریکی بر می‌خیزد» می‌گوید فروش کلی جهانی آن در دوران نمایش عمومی  بیش از یک میلیارد دلار خواهد شد.

فیلم جدید جدول هفتگی گیشه نمایش در این هفته فیلم ترسناک «ساعت» بود که با فروش کمتر از 13 میلیون دلاری خود، انتظارات سازندگانش را برآورده نکرد. این فیلم ردیف سوم جدول گیشه نمایش را از آن خود کرد.

تحلیل‌گران اقتصادی سینما می‌گویند موج «شوالیه تاریکی برمی‌خیزد» تمام صنعت سینما را در برگرفته و اجازه خود‌نمایی به فیلم جدید دیگری را در جدول گیشه نمایش نمی‌دهد.

موفقیت بالای فیلم در دومین هفته نمایش در شرایطی نصیب آن شد که اهل فن این سوال را مطرح می‌کردند که آیا حادثه تیراندازی کلرادو باعث خلق یک موج تبلیغات منفی علیه آن می‌شود یا خیر.

این در حالی است که شروع بازی‌های المپیک در شهر لندن هم به عنوان یک عامل منفی، می‌توانست به دوری تماشاگران از سالن‌های نمایش فیلم‌های سینمایی کمک کند.

با توجه به ادامه بازی‌های المپیک، تحلیل‌گران اقتصادی سینما این پرسش را طرح می‌کنند که آیا جدول هفتگی گیشه نمایش سینماها طی هفته آینده تحت تأثیر این بازی‌ها قرار می‌گیرد یا خیر؟

انتهای پیام/ی

به گزارش خبرگزاری فارس، بر اساس تصمیم «سید‌احمد میرعلایی» تمام پروژه‌های سینمایی که نیازمند حمایت‌های این بنیاد هستند می‌بایست در هنگام اخذ پروانه ساخت تهیه‌کننده و کارگردانی مجزا و مستقل معرفی نمایند تا زمینه بررسی و حمایت از آن‌ها فراهم شود.

بر اساس گزارش روابط عمومی بنیاد سینمایی فارابی، طی سال‌های گذشته به دلیل تهیه‌کنندگی و کارگردانی مشترک برخی از افراد برای یک پروژه، ناهماهنگی‌هایی شکل گرفته و روند اغلب آثاری که این رویکرد را پیش گرفته بودند با مشکلاتی و موانعی همراه شده و در نهایت این موانع و مشکلات لطمات جبران‌ناپذیری به کیفیت فیلم تولیدی وارد کرده‌اند.

تسریع در ارتباط موثر بنیاد سینمایی فارابی با عوامل تولید و جلوگیری از تداخل فعالیت‌ها از جمله نتایج این رویه است که در نهایت به افزایش کیفیت نسخه نهایی اثر سینمایی منجر خواهد شد.

انتهای پیام/ی

به گزارش خبرگزاری فارس، بازی‌های المپیک که هر چهار سال یک بار برگزار می‌شود و طرفداران بسیاری در سراسر جهان دارد، یکی از موضوعات جذابی است که همواره مورد توجه برخی از فیلمسازان بوده است.

در حالی که این بازی‌ها امسال از سه روز پیش در لندن افتتاح شده و هم‌اکنون نیز در حال برگزاری است، در این گزارش سعی کرده‌ایم نگاه گذرایی داشته باشیم به برخی از این فیلم‌ها.

 

_ارابه‌های آتش

 

«ارابه‌های آتش» به کارگردارنی «هیو هادسون»، محصول سال 1981 میلادی است که بازیگرانی چون «نیکولاس فارل»، «بن کراس» و «ایان چارلسون» در آن ایفای نقش کرده‌اند.

 

فیلم ارابه‌های آتش

 

این فیلم داستان دو ورزشکاری را دنبال می‌کند که پس از تلاش‌های فراوان به بازی‌های المپیک سال 1924 راه می‌یابند.

این دو ورزشکار هر دو انگلیسی‌اند ولی یکی از آن‌ها یک یهودی متعصب و دیگری فرد مسیحی با ایمانی است.

 

فیلم ارابه‌های آتش

 

این فیلم در زمان خود توانست 4 جایزه اسکار از جمله جایزه بهترین فیلم سال را از آن خود کند.

 

_ یک روز در سپتامبر

 

این فیلم که در سال 1999 به کارگردانی «کوین مک‌دونالد» ساخته شد، مستندی درباره حادثه بازی‌های المپیک سال 1972 است که 11 ورزشکار اسرائیلی به دست نیروهای فلسطینی کشته شدند.

این فیلم توانست جایزه اسکار بهترین فیلم مستند را از آن خود کند. 

 

فیلم یک روز در سپتامبر

 

«مایکل داگلاس» بازیگر برنده اسکار هالیوود که خود نیز یک یهودی است این فیلم را روایت می‌کند.

 

_مونیخ

 

فیلم مونیخ

 

فیلم «مونیخ» که کارگردانی آن را «استیون اسپیلبرگ» کارگردان یهودی‌الاصل هالیوود با گرایشات صهیونیستی به عهده داشته است، روایت دیگری از حادثه بازی‌های المپیک مونیخ سال 1972 میلادی است.

 

اسپیلبرگ در پشت صحنه فیلم مونیخ

 

این فیلم محصول سال 2005 آمریکاست.

 

_داستان «جسی اونز»

 

داستان جسی اونز

 

بر اساس گزارش فارس، این فیلم که در سال 1984 ساخته شده است، داستان پیروزی «جسی اونز» (با بازی دوریان هاروود)، دونده سیاهپوست آمریکایی بود که در بازی‌های المپیک تابستانی 1936 برلین حضور یافت و توانست در آن مسابقات 4 مدال طلا را از آن خود کند ولی هیتلر به خاطر تفکرات نژادپرستانه‌اش حاضر نشد که جایزه‌اش را به او اعطا کند.

 

_معجزه

 

فیلم «معجزه» داستان «هرب بروکز»، مربی تیم هاکی آمریکا در بازی‌های المپیک سال 1980 میلادی است که با تلاش فراوان می‌تواند تیمی را تربیت کند که در این بازی‌ها بر تیم شکست‌ناپذیر روسیه پیروز شود.

 

فیلم معجزه

 

این فیلم را «گاوین اوکانر» کارگردانی کرده و بازیگرانی چون «کرت راسل»، «پاتریشیا کلارکسون» و «ناتان وست» در آن ایفای نقش کرده‌اند.

 

_تیغه‌های افتخار

 

«تیغه‌های افتخار» محصول سال 2007 آمریکا به کارگردانی «جاش گوردون»، «ویل اسپیک» است.

در این فیلم بازیگرانی چون «ویل فارال»، «جون هدر» و «ویل آرنت» بازی کرده‌اند.

 

فیلم تیغه‌های افتخار

 

این فیلم کمدی - ورزشی داستان سه ورزشکار به نام‌های مایکل (با بازی ویل فارل)‌، جیمی (با بازی جان هدر)، و اشترانس ( با بازی ویل آرنت) است که در مسابقات المپیک 2002 در رشته اسکی روی یخ شرکت می‌کنند و برای به دست آوردن مدال طلا رقابت جالبی را آغاز می‌کنند.

 

_دونده‌های چابک

 

این فیلم به کارگردانی «جان ترتلتاب» محصول سال 1993 است که داستان یک تیم از دونده‌هاست که به مسابقات المپیک راه می‌یابند.

 

دوننده‌های چابک

 

این گروه که یک گروه جامائیکایی است، با گروه‌های معمول المپیک متفاوت است و به نظر می‌رسد که افرادی احمق و ساده‌لوح باشند ولی در عمل، از آنچه که فکر می‌کنیم خیلی بهترند.

به اعتقاد برخی منتقدان سینمایی، این فیلم اگرچه شاید فیلم چندان فوق‌العاده‌ای نباشد ولی ارزش دیدن دارد.

 

_بهترین شخصی

 

این فیلم داستان گروهی از زنان ورزشکار است که تلاش می‌کنند خود را برای وارد شدن به بازی‌های المپیک سال 1980 آماده کنند ولی در نهایت به خاطر برخی مشکلات سیاسی این شانس را از دست می‌دهند.

 

بهترین‌ شخصی

 

«بهترین شخصی» را «رابرت تاون» در سال 1982 کارگردانی کرده است.

 

_رها از محدودیت‌ها

این فیلم محصول سال 1998 است که «رابرت تاون» آن را کارگردانی کرده است.

 

رها از محدودیت

 

این فیلم داستان «استیو پرفونتین»، دونده مشهور آمریکایی است که در المپیک سال 1972 شرکت کرد و دو سال بعد نیز در یک حادثه رانندگی جان باخت.

 

_پرفونتین

پرفونتین

 

این فیلم محصول سال 1997 است که همچون فیلم «رها از محدودیت‌ها» داستان زندگی ورزشی «استیو پرفونتین»، دونده آمریکایی است.

 

_دونده شجاع

به گزارش فارس، این فیلم داستان زندگی «بیلی میلز»، دونده آمریکایی است که در بازی‌های المپیک 1964 توکیو، برنده طلا شد.

 

دونده شجاع

 

این فیلم در سال 1983 با بازی «رابی بنسون» ساخته شده است.

 

__________________________

گزارش از: نرگس محمدی

__________________________

انتهای پیام/ی

به گزارش خبرنگار رادیو و تلویزیون فارس، تصویربرداری فیلم ویدیویی «بچه‌های لواسون» اوایل هفته جاری در لواسان آغاز شده و گروه طی چند روز آینده در چند لوکیشن دیگر نیز حضور پیدا خواهند کرد. در لوکیشن لواسان بازیگران خردسال به همراه بازیگران اصلی مقابل دوربین می‌روند.

به تازگی محسن افشانی برای ایفای یکی از نقش‌ها به گروه بازیگران پیوسته است و ظرف یکی دو روز آینده جلوی دوربین خواهد رفت. برخی سکانس‌های فیلم نیز به صورت فلاش بک دهه‌های 60 را به تصویر خواهد کشید.

طبق برنامه‌ریزی انجام شده امامزاده قاسم، طرشت، ستارخان، بیمارستان عمل، بیمارستان باهر، بیمارستان صارم و چند خیابان در تهران از دیگر لوکیشن‌های دیگر این فیلم خواهد بود. تدوین و مراحل فنی فیلم نیز قرار است به طور همزمان با تصویربرداری انجام شود تا این فیلم هرچه زودتر آماده پخش از شبکه نمایش خانگی شود.

نیما شاهرخ شاهی، مهدی سلوکی، مهدی ماهانی، سحر قریشی، مهرناز افلاکیان، پیام صوفی به همراه هنرمندان خردسال صدف حاجی زاده، ماهان ناعیج زاده و (با معرفی) المیرا نادری و (با هنرمندی) محمد حاتمی بازیگران اصلی این فیلم هستند.

«بچه های لواسون» داستان تقدیر و سرنوشت انسان هاست. تقدیری که ممکن است برای هرکس به شکلی رقم بخورد و هیچکس از آینده آن خبری ندارد...

تعدادی از عواملی که در ساخت فیلم همکاری دارند، عبارتند از:

کارگردان: احمد توکلی/  سرمایه گذاران: امیرحسین بحرینی، جمشید کوشش/ تهیه کننده: مسعود فرخنده/ دستیار اول و برنامه‌ریز: فرهاد فرهادی/ دستیار دوم کارگردان: علیرضا فراهانی/ مدیر تصویربرداری: احمد توکلی/ تصویربردار: شهاب روزبهانی/ دستیاران تصویر: علیرضا خسروآبادی، احمد صادقیان، آرمین اجزی، محسن محمودی، مرتضی طهمورث/ عکاس: محمد پورزارع/ صداگذاری و میکس: آرمان توسلی/ صدابردار: حامد صمدزاده/ مشاور رسانه‌ای: امین داداشی/ دستیار صدا: حسین شریفی/ تدوین: احمد توکلی/ جلوه های بصری کامپیوتری: مهدی قدیانی/ طراح صحنه: سهیل میرسپاسی/ دستیاران صحنه: علی جعفردوست، مهرداد احمدی/ طراح لباس: سامره جوانمرد/ دستیار لباس: نسیم غضنفرزاده/ طراح گریم: دانیال حقیقت/ دستیاران گریم: سهیل مرادپور، تینا افشار/ مدیر تولید: بهروز حاجی زاده/ مدیر تدارکات: حمیدرضا حاجی زاده/ پشتیبانی: روح ا... رهبری/ دستیاران: مهدی رجبی،  خسرو کامران/ پذیرایی: محمد نیک روز، عبدا... بصیر/ حمل و نقل: عباس زینعلی، محمد شهرابی، حسین ساغری، عباس جباری/ سینه موبیل: امیر علوی.

این فیلم اولین تجربه کارگردانی توکلی محسوب می‌شود که پیش از این در سوئد دوره تحصیلات بازیگری و کارگردانی را گذارنده و در کشورهای حوزه خلیج فارس، آمریکا و آفریقای جنوبی تدریس بازیگری و کارگردانی داشته است.

انتهای پیام/ی

سینمای ایران طی یک سال اخیر با فراز و فرودهای زیادی همراه بود. سینمایی که با تشکیل سازمان سینمایی امید آن می‌رفت اتفاقات خوبی را برای سینماگران و مردم کشور رقم بزند، تا به حال انتظارات را برآورده نکرده است.

در این مدت در سینمای ما بیش از اینکه به متن و اصل توجه شود، حاشیه‌‌ها در صدر قرار گرفتند و این موجب شد مدیران و سیاستگذاران وقتی برای فکر کردن به موضوعات اصلی نداشته باشند.

سینمای ایران در ماه‌های پایانی سال 90 و چند ماهه سپری شده در سال جاری درگیر حواشی زیادی شد؛ از انحلال خانه سینما گرفته تا دعواهای ریز و درشت درباره اکران فیلم‌ها و مناقشات اخیر با حوزه هنری.

بد نیست کمی به عقب برگردیم و حواشی اخیر سینمای ایران را مرور کنیم.

سال گذشته موضوع انحلال خانه سینما که از سوی مسئولان سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی کلید خورد، به سوژه اصلی بسیاری از رسانه‌ها تبدیل شد و حرف‌ها و شایعات زیادی در این رابطه به وجود آمد. یک روز از تغییر ماهیت خانه سینما و جایگزین افرادی هم‌سو با تفکرات شمقدری خبر می‌رسید و روز دیگر خبر از تعطیلی کامل خانه سینما. یک روز حرف از آشتی و دوستی مطرح می‌شد، یک روز هم بیانیه‌‌های تند کارساز بود و مورد لطف قرار دادن یکدیگر با القاب و صفات بسیار محترمانه! یک روز هم خبر از پلمپ خانه سینما شنیده می‌شد و روز دیگر خبر از شکایت و حضور در دادگاه. با این حال و با وجود فاصله گرفتن از این موضوع جنجالی، هنوز هم باید منتظر آتش زیر خاکستر باشیم.

پس از آن، سی‌امین جشنواره فیلم فجر که بهمن‌ماه برگزار شد، میزبان فیلم‌‌هایی با مضمون خیانت بود. فیلم‌هایی که اگر یکی دو تا بودند شاید می‌‌توانستیم از کنارشان گذر کنیم اما وقتی تعدادشان دو رقمی شد، معلوم شد اتفاقی افتاده که خیلی هم اتفاقی نیست. 

اگر در مرحله صدور مجوز ساخت، دوستانمان در شورای صدور پروانه ساخت فیلم‌های سینمایی به سینماگران مشاوره می‌دادند که فیلم‌های زیادی با تم خیانت ساخته می‌شود، شاید خیلی از این فیلم‌ها ساخته نمی‌شد.

به هر حال گذشت تا اینکه رسیدیم به عید نوروز. شورای صنفی نمایش با علم به این حاشیه‌ها، دو فیلم از همین فیلم‌های مساله‌دار جشنواره فجر را در ترکیب اکران نوروزی قرار داد تا اینکه در ایام عید اعتراض‌ها آغاز و دو فیلم «گشت ارشاد» و «خصوصی» از روی پرده سینماها پایین کشیده شد. در ابتدا مسئولان سینمایی فکر می‌کردند اقدام گروه انصار حزب‌الله فقط در حد یک تذکر است. با این تفکر تصمیم گرفتند وارد گود نشوند و فقط به وسیله شورای صنفی نمایش امور را رتق و فتق کنند اما وقتی دیدند قضیه خیلی هم شبیه به شوخی نیست و ائمه جمعه هم وارد عمل شدند، تصمیم به حضور گرفتند و مقابل این جریانات ایستادند.

در ادامه بحث داغ اکران فیلم‌‌های مساله‌دار، حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی هم وارد میدان شد و اعلام کرد 20 فیلم سینمایی را در سال جاری اکران نمی‌کند.

چند روزی از اعلام این خبر گذشت و خیلی خبر خاصی نبود، تا اینکه آرام آرام مدیران حوزه هنری و سازمان سینمایی روی‌شان به روی هم باز شد و شروع کردند صحبت کردن درباره یکدیگر. مثل سناریوهای تکراری قبلی که دو طرف مجادله یا دعوا، ترجیح می‌دادند مجادله یک طرفه داشته باشند، این بار هم دو طرف هیچ وقت حاضر نشدند رودررو و سر یک میز با یکدیگر صحبت کنند و هر بار یکی درباره عملکرد دیگری صحبت می‌کرد. یک بار رئیس حوزه هنری به برنامه «هفت» رفت و از سازمان سینمایی گفت؛ بار دیگر هم رئیس سازمان سینمایی میهمان «هفت» شد و از حوزه هنری سخن به میان آورد.

اما این صحبت‌ها مشکلی را که حل نکرد هیچ، بر مشکلات هم افزود. مشکلاتی که همه می‌دانیم وجود دارد اما می‌توان بخشی از آن را با تدبیر و گفت‌وگوی دو طرفه حل کرد.

حالا هم که ساخت فیلم میلیاردی «لاله» حاشیه‌ساز شده و سینماگران نسبت به حمایت 7 میلیاردی سازمان سینمایی از این پروژه اعتراض می‌کنند، مدیران سینمایی باید وقت‌شان را برای پاسخگویی و پاسخ‌سازی در این زمینه بگذارند.

این‌ها بخشی از حاشیه‌های مربوط به سازمان سینمایی و البته پررنگ‌ترین‌‌شان است. حسابش را بکنید سازمانی که از افتتاح آن 6- 7 ماهی می‌گذرد، چقدر با حاشیه درگیر است؛ حاشیه‌هایی که اگر مدیران سینمایی کمی دقت بیشتری می‌کردند، خیلی‌ از آن‌ها اتفاق نمی‌افتاد.

حال این سوال مطرح می‌شود، مدیری که با این حجم از حاشیه‌ها دست و پنجه نرم می‌کند، می‌تواند برای بسترسازی سینمایی که روز به روز مخاطب آن کم می‌شود، فکر کند؟

آیا با این مشغله فکری می‌تواند نیاز مخاطب ایرانی را که سینما را دیگر خانه خود نمی‌داند، برطرف کند؟ یا اینکه نهایت فکرمان می‌شود این که سالی 100 فیلم تولید کنیم، اما چه فیلمی، خدا می‌داند...

 

نویسنده: حمید یادروج

 

انتهای پیام/ی

به گزارش خبرگزاری فارس، جشنواره بین المللی فیلم‌های باستان‌شناسی و مستند، طی روزهای 8 تا 19 آبان ماه سال جاری در شهر اسپیلت کرواسی برگزار خواهد شد. فیلم مستند «کول فرح» ساخته مهوش شیخ الاسلامی از تولیدات مرکز گسترش سینمای تجربی و مستند، در بخش رقابتی این جشنواره روی پرده خواهد رفت.

بر پایه این گزارش، این جشنواره در موزه باستان‌شناسی کرواسی برگزار خواهد شد و مسئولان آن، بخش ویژه‌ای هم برای نمایش فیلم‌های تاریخی تدارک دیده‌اند.

«کول فرح» منطقه ای تاریخی از دوره ایلامی است که در 70 کیلومتری شهر ایذه از توابع استان خوزستان واقع شده است.

انتهای پیام/ی

«شفیع آقامحمدیان» مدیرعامل مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی در گفت‌وگو با خبرنگار سینمایی فارس درخصوص اعزام گروه مستندسازی به میانمار برای ثبت فجایع انسانی در این کشور، بیان داشت: پس از انتشار اعلامیه‌ای مبنی بر حمایت مرکز گسترش از ساخت مستندهایی با محوریت فجایع میانمار، جمعاً 8 طرح از فیلمسازان دریافت کردیم.

آقامحمدیان ادامه داد: هم‌اکنون در حال بررسی و مطالعه این طرح‌ها هستیم و احتمالا در آینده‌ای نزدیک، مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی حداقل سه گروه مستندسازی را میانمار اعزام خواهد کرد.

مدیرعامل مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی درباره اینکه سرپرستی این گروه‌های مستندسازی را چه کسانی بر عهده دارند، گفت: با آقای کرم‌پور به صورت تلفنی مذاکره‌ای داشتیم و قرار شد ایشان طرح خود را برای ما ارسال کنند و آقای جواد مزدآبادی نیز طرح خود را ارسال کرده‌اند.

وی در ادامه افزود: گروه‌های اعزامی مستندسازان،‌ اکیپ‌های تولید ‌دو تا سه نفره هستند و تلاش ما این است که حداقل سه گروه مستندسازی را در آینده‌ای نزدیک به میانمار اعزام کنیم. 

 

به گزارش فارس، اتحادیه جمهوری میانمار کشوری است در آسیای جنوب شرقی. میانمار از شمال شرقی با چین، از شرق با لائوس، از جنوب شرقی با تایلند، از غرب با بنگلادش و از شمال غربی با هند مرز مشترک دارد و از جنوب غربی با خلیج بنگال و از جنوب با دریای آندامان محصور است.

میانمار با مساحت 678500 کیلومتر مربع دومین کشور بزرگ آسیای جنوب شرقی است. این کشور 1900 کیلوتر مرز آبی دارد. سه رشته کوه اصلی در میانمار وجود دارد که هر سه از شمال (هیمالیا) به جنوب کشیده شده‌اند.

70 درصد جمعیت 40 میلیونى میانمار بودایى هستند.

هرچند در گذشته نظامیان میانمارى سایر اقلیت‌هاى قومى را نیز مورد آزار و اذیت قرار داده‏اند، از جمله در مورد تایلندى‏ها، خشونت ‏بسیارى روا داشته‏اند، لیکن رفتارشان با مسلمانان‏ بسیار خشونت‌بارتر از رفتار با سایرین بوده است.

خشونت‌های جدید علیه مسلمانان میانمار در ایالت راخین بعد از کشته شدن 11 مسلمان بی‌گناه توسط ارتش این کشور در ماه مه 2012 و حمله یک گروه بودائیان به اتوبوس حامل مسلمانان و کشته شدن یک بودائی در پاسخ به این حمله آغاز شد.

به دنبال آغاز درگیری‌ها در غرب میانمار، بودایی‌ها با حمله به مناطق مسلمان‌نشین بیش از 2000 منزل مسکونی متعلق به مسلمانان را به آتش کشیدند و بیش از یک صد هزار نفر را آواره و بی خانمان کردند.

«پرویز شیخ‌طادی» کارگردان در گفت‌و‌گو با خبرنگار سینمایی فارس درباره فیلم کوتاه «مورچه» گفت: کارهای ویژوال افکت ‌توسط محمدرضا صفا انجام می‌شود. بخش‌های جلوه‌های کامپیوتری این فیلم از اهمیت خاصی برخوردار است. ‌طراحی کاراکترها در حال انجام است، زیرا علاوه بر مورچه، موجودات زیادی در این فیلم وجود دارند که باید طراحی شوند و بخشی از کره زمین باید آماده شود. 

وی درباره زمان انجام کارهای ویژال افکت، گفت: دو ماه یک تیم بزرگ و زبده روی آن کار می‌کنند. حدود 20 روز است که در حال تحقیق هستند و روز گذشته به این نتیجه رسیدیم که در ایران کارهایی که می‌خواستیم انجام دهیم، امکان‌پذیر است‌.

کارگردان فیلم تحسین شده «روزهای زندگی» گفت: یک استودیو بزرگ می‌خواهیم که باید کروماکی شود و یک‌سری پلان‌های فیلم با حضور بازیگر در آن استودیو گرفته می‌شود و سپس در تالار وحدت حضور خواهیم داشت که برای ادامه کار باید با ارکستر همکاری داشته باشیم.

وی در پاسخ به این سوال که چه زمانی فیلم جلوی دوربین خواهد رفت، گفت: پیش‌تولید در حال انجام است و ادامه دارد و  فکر می‌کنم پس از ماه مبارک رمضان فیلم جلوی دوربین خواهد رفت.

بنا براین گزارش، «مورچه» فیلم کوتاه 12 دقیقه‌ای است که در رابطه با اخلاق رضوی و تاثیرات حضور امام رضا‌(ع) در عرصه هنر است که احتمالا نام آن تغییر خواهد کرد. داستان فیلم درباره زندگی مورچه با یک رهبر ارکستر است

انتهای پیام/ی

به گزارش خبرگزاری فارس، این درام اکشن دلهره‌آور را تیم دو نفره آنتونی روسو و جو روسو کارگردانی می‌کنند و پاراگوئه لوکیشن اصلی آن است.

برادران روسو «سیوداد» را بر اساس قصه رمان گرافیکی آنتونی روسو جلوی دوربین می‌برند و بقیه بازیگران فیلم هنوزانتخاب نشده‌اند.

این فیلم 45 میلیون دلاری فعلا در مرحله پیش‌تولید قرار دارد و هنوز زمانی برای شروع فیلمبرداری آن تعیین نشده است.

در قصه فیلم، دواین جانسون در نقش یک مامور ویژه بازی می‌کند که شغل اصلی او نجات دادن گروگان‌های مختلف است.

او که در کار خود تبحر خاصی دارد، راهی ماموریتی در کشور امریکای لاتینی پاراگوئه می‌شود تا یک قربانی بخت‌برگشته را -که توسط باندهای جنایتکار به گروگان گرفته شده - نجات دهد.

آنتونی روسو کارگردان فیلم، از سال 2001 تا به حال تعدادی مجموعه تلویزیونی و فیلم کوتاه کارگردانی کرده و «سیوداد» اولین کار بلند حرفه‌ای او در مقام فیلم‌ساز است.

دواین جانسن قهرمان سابق کشتی جهان که با نام راک هم شناخته می‌شود، هم اکنون مشغول بازی در قسمت ششم اکشن ماجراجویانه «سریع و آتشی» است.

او قبل ازاین در جلوی دوربین درام غیرمتعارف و کم خرج مایکل بی به نام «رنج و گنج» ظاهر شد و نقش یک مربی بدنسازی را بازی  کرد.

این بازیگر ورزشکار سینما هم‌اکنون قسمت دوم اکشن علمی-تخیلی «جی ال جو» را آماده اکران عمومی دارد.

گفته می‌شود این فیلم - که صحنه‌هایی از آن مجددا ماه قبل فیلمبرداری شد- برای فصل تابستان سال 2013 به روی پرده سینماها می‌رود.

دواین جانسون فصل بهار امسال قسمت تازه ای از اکشن فانتزی و نوجوانانه  «سفر به اعماق زمین» را در اکران عمومی داشت.

این فیلم با هزینه‌‌ای 79 میلیون دلاری خود حدود 104 میلیون دلار در امریکای شمالی فروش کرد.

انتهای پیام/ی

به گزارش خبرگزاری فارس، کشورهای کره شمالی، ارمنستان، لبنان، مالزی، هند و فنلاند خواستار برگزاری همزمان این رویداد سینمایی هستند؛ این در حالی است که رایزنی و مذاکرات و ارزیابی‌ها برای انتخاب هشت کشور اصلی میزبانی جشنواره و هفته‌های فیلم مقاومت ادامه دارد.

بنابراین گزارش، مذاکرات برای گسترش ابعاد برگزاری جشنواره مقاومت در این دوره با چندین کشور دیگر ادامه دارد.

بر پایه این خبر، کشورهای ترکیه، بوسنی و هرزگوین، روسیه، بلاروس، تونس، پاکستان، افغانستان، تاجیکستان، ایتالیا و فلسطین (غزه) از جمله کشورهایی است که کارشناسان بخش «چشم‌انداز سینمای مقاومت» جشنواره در حال پیگیری و بررسی آن‌ها هستند.

بنابراین گزارش، یازدهمین دوره این جشنواره دو سال پیش در ابعاد گسترده‌ایی در ایران و هفت کشور جهان شامل: ترکیه، سوریه، لبنان، افغانستان، تاجیکستان، کره شمالی و کشور فنلاند از 28 شهریور تا 20 مهر برگزار شده است.

انتقال ارزش‌های دفاع مقدس و تبیین فرهنگ غنی و اصیل مقاومت و پایداری، معرفی ظرفیت‌های سینمایی دفاع مقدس و اهتمام به تفکر مقاومت و بیداری اسلامی، مقابله با استکبار جهانی، تروریسم و صهیونیزم در عرصه بین‌الملل از اهداف و رویکردهای این برنامه همزمانی است.

انتهای پیام/ی

به گزارش خبرگزاری فارس، جاش هالووی بازیگر مجموعه تلویزیونی «لاست» و ریچارد درایفوس آخرین بازیگرانی هستند که به این پروژه پیوستند.

شرکت مستقل فیلم‌سازی رلیانس اینترتینمنت تهیه‌کننده این فیلم ترسناک 25 میلیون دلاری است، که گفته می‌شود یک کار دلهره‌آور سطح بالاست.

رابرت لوکتیک کارگردانی «پارانویا» را به عهده دارد و در آن لیام همسورث (برادر کریس هسورث) نقش اصلی را بازی می‌کند.

او در قصه فیلم نقش جوانی به نام آدام را بازی می‌کند که تخصص ویژه‌ای در امر تکنولوژی روز و کامپیوترهای پیچیده دارد.

تلاش او این است که با طی کردن سریع مدارج عالی ترقی، خیلی زود موقعیت بالایی در شرکت بزرگ محل کار خود کسب کند.

اما وقوع یک اشتباه باعث می‌شود تا مدیر طماع شرکت (با بازی گری اولدمن) از وی حق‌السکوت بگیرد.

آدام باید با پیدا کردن کار در شرکت رقیبت، اطلاعاتی را که رئیس طماع او مدنظر دارد دزدیده و در اختیار وی قرار دهد.

هریسون فورد نقش مدیر شرکت رقیب را بازی می‌کند که زمانی استاد راهنمای مدیر طماع بوده و حالا با هم رقابت کاری دارند.

اوج قصه فیلم زمانی است که آدام متوجه می‌شود مدیر طماع او برای رسیدن به هدف از هیچ تلاشی (حتی جنایت ) رویگردان نیست و در این جاست که تصمیم می‌گیرد همکاری اش را با او قطع کند.

«پارانویا» براساس قصه نوول پر خواننده‌ای به همین نام ساخته می‌شود که جوزف فیندر آن را نوشته است.

فیلم‌نامه اقتباسی فیلم را جین وین هال به رشته تحریر در آورده است.

لیام همسورث برادر کوچکتر کریس همسورت (بازیگر فیلم ابر قهرمانه "تور") است که همراه خانواده خود از استرالیا راهی آمریکا شدند.

وی بهار امسال با اکران عمومی موفقیت آمیز اکشن نوجوانانه «بازی‌های هانگر» تبدیل به یکی از چهره‌های موفق روز سینما شد.

انتهای پیام/ی

به گزارش خبرگزاری فارس، مدت‌هاست که خبر ساخت فیلم سینمایی «لاله» توسط «اسدلله نیک‌نژاد» تهیه‌کننده‌ و کارگردانی ایرانی‌الاصل هالیوود منتشر شده و از آن زمان تاکنون نیز بازخوردهای متفاوتی داشته است.

این فیلم داستان زندگی «لاله صدیق»، اولین بانوی ایرانی است که در مسابقات رالی شرکت می‌کند و اول می‌شود.

«جواد شمقدری»، معاون امور سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی از جمله موافقان این فیلم است که اعتقاد دارد کسی که قرار است در مقابله با فیلم‌های ضدایرانی هالیوود فیلم بسازد، خود باید هالیوود‌شناس باشد.

مخالفان این پروژه سینمایی نیز علت مخالفت‌شان را وجود برخی فیلم‌های غیراخلاقی در کارنامه کاری نیک‌نژاد و پرداختن به سوژه‌ای عنوان می‌کنند که زیر سوال است؛ چراکه لاله صدیق به دلیل دوپینگ یک سال از فعالیت ورزشی محروم بوده است.

به عقیده آنان چگونه کسی که خود برخواسته از هالیوود ایران و اسلام‌ستیز است، می‌تواند برای مقابله با این سیستم فیلم بسازد؟!

به هرحال جنجال‌هایی که در ایران بر سر این فیلم به وجود آمده، چند روزی است که سوژه برخی از مطبوعات خارجی از جمله روزنامه «تلگراف» شده است.

این روزنامه با تیتر «ساخت فیلم درباره بانوی اول مسابقات اتومبیلرانی ایران جنجال ‌آفرید» به این موضوع پرداخت.

تلگراف در آغاز گزارش خود نوشت: «محمود احمدی‌نژاد از سوی عده‌ای از اصول‌گراها و فیلمسازان ایرانی به خاطر موافقت با ساخت این فیلم به شدت تحت فشار است.»

«ملاقات‌های مکرر نیک‌نژاد با احمدی‌نژاد در حاشیه سفر احمدی‌نژاد به نیویورک برای شرکت در اجلاس سازمان ملل باعث شد تا سرانجام با فیلمنامه نیک‌نژاد درباره لاله صدیق موافقت شود.»

این روزنامه متذکر شد: «این فیلم در ایران مورد اعتراض دو دوسته است؛ یکی افراد تندرویی هستند که معتقدند این فیلم ارزش‌های دینی را زیر سوال می‌برد و دیگری کارگردانانی هستند که درباره اختصاص بودجه 262 میلیون پوندی (!)، به یک فیلم سوالات و حرف‌های بسیاری دارند، حال آنکه به ندرت اتفاق می‌افتد که یک فیلم در ایران حتی با مضامین مذهبی و ملی از چنین لطفی برخوردار شود.»

این روزنامه در ادامه با اشاره به مقاله «حسین شریعتمداری» در روزنامه کیهان، به این مطلب اشاره کرد که یکی دیگر از مواردی که باعث اعتراض عده زیادی به ساخت این فیلم توسط شخصی چون «نیک‌نژاد» شده، وجود چند فیلم غیراخلاقی در کارنامه کاری وی عنوان شده است.

روزنامه تلگراف همچنین در پایان به نقل از مقامات سینمایی ایران در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی می‌افزاید: «افرادی که در سینمای ایران مسئولیت ساخت این فیلم را دارند، جهت جذب سرمایه‌گذار خارجی در کن و کانادا مذاکرات زیادی انجام داده‌اند ولی در حال حاضر یکی از مشکلات اصلی آن‌ها مخالفت‌هایی است که به خاطر احتمال بازی یک بازیگر هالیوود در نقش این بانوی ایرانی شده است.»

روزنامه دیلی‌نیوز نیز هم به حمایت رئیس جمهوری ایران از پروژه «لاله» اشاره کرد و نوشت «محمود احمدی‌نژاد شخصیت منفی یک فیلم جنجالی شد».

همچنین روزنامه سیدنی مورنینگ هرالد نیز با تیتر «‌شوماخر کوچولو تهران جنجال آفرید» درباره ساخت فیلم سینمایی «لاله» نوشت.

شبکه العربیه امارات نیز در این باره گفت: «احمدی‌نژاد به خاطر مجوز دادن به یک فیلم با موضوع بانوی اول مسابقات رالی ایران، زیر رگبار اعتراضات قرار گرفت.

انتهای پیام/ی