تا اوایل قرن بیستم، یهودیان در سراسر دنیا به ویژه در کشورهای اروپایی، آمریکا و روسیه زندگی می کردند. این در حالی بود که در اواخر دهه ۱۸۰۰، تعدادی از یهودیان جنبشی به نام صهیونیسم تأسیس کرده بودند و از سایر یهودیان جهان خواسته بودند تا به منطقه ای در اطراف اورشلیم یا بیت المقدس که به اعتقاد آن ها زادگاه مقدس دین یهود محسوب می شد، بازگردند. از طرفی، در بسیاری از مناطق تحت سیطره امپراتوری عثمانی (ترکیه)، اعراب مسلمان سکونت داشتند و هر چه تعداد یهودیان تازه وارد به فلسطین بیش تر می شد، به همان نسبت تنش میان ساکنان عرب و مهاجران یهودی افزایش می یافت. در سال ۱۹۱۷، دولت انگلستان بیانیه بالفر را صادر کرد و تصمیم خود را مبنی بر حمایت از یهودیان و اسکان آنان در سرزمین مقدس فلسطین به طور رسمی اعلام نمود. روند مهاجرت یهودیان در دهه سال ۱۹۳۰ به سرعت افزایش یافت زیرا هزاران یهودی از آزار و اذیت نازی ها رهایی یافتند.