مقالات امداد و نجات

مقدمه: توسعه روش هاي آموزش كارمندان، گامي در افزايش آگاهي آنها و بهره ‌دهي به سازمان هاي امدادي است. محتواي آموزش كارمندان بايد برمبناي نياز آنها و اهداف سازمان تنظيم گردد. اين مطالعه با هدف بررسي ديدگاه ‌هاي كاركنان جمعيت هلال احمر استان چهارمحال و بختياري در خصوص دوره هاي آموزشي ضمن خدمت در سال 1378 انجام شده است.
روش ‌ها: اين مطالعه مقطعي در سال 1378 بر روي 90 نفر از كاركنان جمعيت هلال احمر استان چهارمحال و بختياري انجام شد. اطلاعات مورد نياز به‌ وسيله پرسشنامه بيست سوالي محقق ساخته جمع آوري و با استفاده از داده ‌ها، آمار به صورت توصيفي مورد بررسي قرار گرفت.
يافته‌ ها: 50 درصد از كارمندان، دوره ‌هاي برگزار شده را خوب و 35 درصد متوسط و 15 درصد نيز ضعيف ارزيابي نمودند. 98 درصد از كارمندان آموزش امداد و كمک هاي اوليه را از اهميت بالايي دانستند و تنها 2 درصد از كارمندان اين آموزش ‌ها را درحد متوسط دانستند. 63 درصد ازكارمندان اجراي دوره‌ ها را توسط واحد آموزش و پژوهش در سطح معاونت، پيشنهاد دادند و 28 درصد از كارمندان نيز، اجراي دوره‌ ها را توسط واحد آموزش و زير نظر معاونت امداد پيشنهاد دادند و تنها 9 درصد از كارمندان اجراي آموزش به صورت پراكنده توسط واحدها را انتخاب نمودند.
نتيجه ‌گيري: نتايج نشان دهنده اين است كه دوره‌ هاي برگزار شده توانسته تا حدودي انتظارات كارمندان را برآورده سازد، ولي با توجه به اينكه نيمي از كارمندان اين دوره ها را متوسط و ضعيف ارزيابي نموده ‌اند نيازمند ارايه راهكارهاي بهتر و مطلوبتر جهت اجراي دوره‌ هاي بعد مي ‌باشد.

 نسخه قابل چاپ

مقدمه: يكي از اركان تحقق رسالت هاي سازمان داوطلبان جمعيت هلال احمر، جذب و نگهداري نيروي انساني داوطلب كارآمد و موثر بوده، بنابراين لازم است تدابيري انديشيد تا اين مهم به نحو مطلوبي تحقق يابد. بر همين اساس، هدف اصلي اين پژوهش شناسايي عوامل موثر برجذب و نگهداري گروه هاي مردمي داوطلب ارايه خدمات داوطلبانه درجمعيت هلال احمر شهر تهران مي باشد.
روش ‌ها: جامعه آماري شامل اعضا و گروه هاي داوطلب مردمي بالاي 29 سال سن در جمعيت هلال احمر شهر تهران است، كه حدودا 1800 نفر مي باشد. با توجه به ناهمگن بودن اعضاي جامعه، از روش نمونه گيري طبقه بندي شده و جدول مورگان 317 نفر انتخاب شدند که پس از جمع آوري داده ها، با توجه به اهداف و ماهيت تحقيق از روش تحليل عاملي براي تجزيه و تحليل پرسشنامه ها استفاده شد.
يافته‌ ها: در بخش جذب از کل واريانس تبيين شده، 590.24 درصد را عامل اول، 667.16 درصد را عامل دوم، 16.285 درصد را عامل سوم و 131.10 درصد را عامل چهارم تبيين مي کند و در بخش نگهداري از کل واريانس تبيين شده، 19.957 درصد را عامل اول، 888.14 درصد را عامل دوم، 546.13 درصد را عامل سوم، 305.12 درصد را عامل چهارم و 095.11 درصد را عامل پنجم تبيين مي کند.
نتيجه ‌گيري: متغيرهاي مربوط به سوالات بخش جذب به ترتيب تحت 4 عامل: ابزارهاي تشويقي، ابزارهاي فني ارتباطات و تبليغات، ابزارهاي اطلاع رساني، و توجه به روابط انساني قرار گرفتند. همچنين متغيرهاي مربوط به بخش نگهداري تحت 5 عامل زير قرار گرفتند: فرهنگ سازماني، مديريت منابع انساني، مشارکت و کار تيمي، وظايف مديريت و رهبري، و انگيزش.

 نسخه قابل چاپ

مقدمه: بيماري ايدز در حال تبديل شدن به مساله حاد بهداشتي و اجتماعي در كشور مي باشد. هدف اصلي اين مقاله، مطالعه نقش جمعيت هلال احمر در كنترل و پيشگيري از عفونت HIV و ايدز است.
روش ‌ها: روش تحقيق، توصيفي و ابزار تحقيق، پرسشنامه است. جامعه آماري شامل كليه افرادي است كه تحت پوشش فعاليت ها و اقدامات آموزشي، مشاوره اي و حمايتي جمعيت هلال احمر و مراکز مشاوره بيماري هاي رفتاري وابسته به آن در چهار استان: كردستان، كرمانشاه، گلستان و همدان قرار دارند. تعداد نمونه هاي تحقيق را 222 نفر از مراجعان مراکز مشاوره استان هاي چهارگانه فوق تشکيل مي دهند.
يافته‌ ها: ارزيابي پاسخگويان درباره نقش جمعيت هلال احمر در کنترل و پيشگيري از عفونت HIV و ايدز در سطح بالاتر از «متوسط» (157.3 از 5) قرار گرفته است.
نتيجه‌ گيري: براي ارتقا نقش و جايگاه جمعيت هلال احمر نبايستي يک بعدي به موضوع کنترل و پيشگيري از عفونت HIV و ايدز نگاه کرد بلکه نگاه سيستمي و توجه به نقش حمايت هاي مختلف مي تواند در سازگاري بيماران با وضعيت بيماري خود و خروج از انزواي اجتماعي و همچنين ايجاد گرايش مثبت نسبت به عملکرد ارگان هاي ذيربط، تاثير به سزايي داشته باشد.

 نسخه قابل چاپ

مقدمه: آموزش همگاني مقابله با سوانح نيازمند طراحي و اجراي برنامه‌ هاي آموزشي مناسبي است که ارتباط موثري با مخاطبان خود برقرار سازد و آگاهي ‌هاي لازم و اساسي را براي آنها فراهم آورد. اين پژوهش با توجه به انتشار جزوه‌ هاي آموزشي جمعيت هلال ‌احمر به منظور بالابردن ميزان آگاهي مردم، درصدد بررسي ميزان موفقيت اين ابزار آموزشي مقابله با اثرات سوانح طبيعي بر افزايش آگاهي افراد نسبت به سوانح مي ‌باشد.
روش‌ ها: در مطالعه مقطعي حاضر، 1040 نفر با روش نمونه ‌گيري خوشه ‌اي از مناطق مختلف تهران مورد بررسي قرار گرفتند. در ابتدا به اين افراد جزوات آموزشي داده شد و پس از گذشت حدود 2 هفته مجددا به همان افراد مراجعه و پرسشنامه توسط همان فرد تکميل شد.
يافته‌ ها: ميزان آگاهي کلي افراد پيش از ارايه جزوات حدود 62.0 (نسبت پاسخ‌ هاي درست)، اين نسبت در رابطه با زلزله 56.0، در رابطه با آتش ‌سوزي 62.0، در رابطه با سيل 75.0، در رابطه با يخبندان 46.0، در رابطه با مواد آتش ‌زا 68.0، در رابطه با رعد و برق 60.0، در رابطه با جبهه آتش 69.0 و در رابطه با آتشفشان 73.0 بوده است. ميزان آگاهي افراد در تمامي زمينه ‌ها پس از مطالعه بروشورهاي مربوط تغيير کرد (P<%5).
نتيجه ‌گيري: ميزان آگاهي افراد در تمامي زمينه ‌ها پس از مطالعه بروشورها افزايش يافت. ميزان آگاهي پاسخگويان بعد از ارايه جزوات آموزشي در بالاترين ميزان مربوط به آتشفشان و در پايين ‌ترين رتبه مربوط به آتش ‌سوزي بود.

 نسخه قابل چاپ

بناي «ياري رساني به ديگري» نياز به زيربنا و مباني محكمي دارد تا بتواند پايدار، استوار و پابرجا بماند و برخورداري از پشتوانه قانوني منجر به تعميق و گسترش فرهنگ ياري رساني و همچنين تضمين هر چه بهتر اجراي آن در سطح جامعه خواهد گرديد. پرسش هاي مطرح در اين زمينه از اين قرارند كه آيا چنين مباني وجود دارد و اگر چنين است آن مباني كدامند؟ موضوع كمک به ديگري از چه منابع قانوني برخوردار است؟ و در نهايت آنكه، در صورت خودداري افراد از كمک به ديگري چه مسووليتي متوجه ايشان خواهد گرديد؟ قسمت اول اين نوشتار در پي آن است تا به جستجوي اين مباني و بنيان ها پرداخته و در اين اثنا نشان دهد كه كمک كردن و دستگيري از ديگران خصوصا در مواقعي كه خطر جاني آنها را تهديد مي كند از چه اهميت اخلاقي و عقلاني بالايي برخوردار است. چنانكه اين امر بارها توسط انبيا الهي و مصلحان مورد تاكيد قرار گرفته و از ديرباز تا كنون در كانون بحث و بررسي انديشمندان و فيلسوفان از نحله هاي فكري گوناگون بوده و شايسته است كه سرلوحه كار انسانها قرار گيرد. انسان هايي كه به قول شيخ اجل سعدي «اعضاي يک پيكرند» و در خلقت «از يک گوهرند» و چه نيكوست كه «چو عضوي به درد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار». در قسمت دوم به جستجوي منابع قانوني اين موضوع در نظام حقوقي ايران پرداخته خواهد شد. در قسمت سوم اشاره مختصري به مسووليت ناشي از خودداري افراد از كمک به ديگري و در دو قسمت پاياني ضمن ذكر نكاتي در خصوص ماده واحده قانون مجازات خودداري از كمک به مصدومين و رفع مخاطرات جاني، به عنوان مهمترين متن قانوني در اين خصوص، به برخي از چالش هاي موجود در اين زمينه اشاره خواهد شد.

 نسخه قابل چاپ