گوش از سه قسمت اصلی: گوش خارجی، گوش میانی و گوش داخلی ساخته شده است. وقتی امواج صدا وارد گوش بیرونی می شوند، به مجرایی می رسند که در انتهای آن پرده نازکی وجود دارد و محکم در عرض مجرا کشیده شده است. این پرده گوش بیرونی را از گوش میانی جدا می کند و به آن پرده صماخ می گویند. پشت پرده صماخ در گوش میانی سه استخوان کوچک به نام های چکشی، سندانی و رکابی وجود دارند که هم با پرده صماخ و هم با گوش داخلی در تماس اند. هنگامی که امواج صوتی به پرده صماخ برخورد می کنند، این سه استخوان شروع به لرزش می کنند و باعث ایجاد لرزش هایی در مایع گوش داخلی حلزونی شکل می شوند. در حلزون گوش، سلول ها صدا را به اعصاب منتقل می کنند و آن ها نیز امواج عصبی را به مغز می فرستند. مغز، آن ها را تشخیص می دهد و این قوه ی تشخیص، همان حس شنوایی است.

واحد اندازه گیری صوت دسی بل (dB) است. ما می توانیم اصوات گوناگونی از صدای بم یک غرش تا صدای زیر یک سوت را بشنویم. بم ترین صداها گاهی می توانند در قفسه سینه احساس شوند در حالی که بعضی اصوات ممکن است آن قدر زیر باشند که در واقع نتوانیم آن ها را بشنویم. جیغ خفاش در محدوده ی شنوایی انسان قرار دارد اما افراد زیادی به هیچ عنوان نمی توانند این صدا را بشنوند. شنوایی ما در مقایسه با حیواناتی مانند سگ ها که قادرند صداهای بسیار زیر را بشنوند خیلی حساس نیست. سگ ها قادرند به یک صدای سوت مافوق صوت که به هیچ عنوان توسط انسان شنیده نمی شود، واکنش نشان دهند.