گریه
به اشک نیست
پراندن سنگ است
گاهی
بر سطح رود.
هر چه می خواهد دل تنگت بگو!!!
شهر از بالا زیباست
و آدم ها از دور جذاب
فاصله مناسب رو حفظ کنیم
تا دوست داشتنی بمونیم . . .
اول دریا آرام بود
و شب ها راه نمی رفت
تا تو هوای شهر به سرت زد
حالا هزار سال است
دریا گیج
هی می رود
هی بر می گردد.
انگار
تا قاب نشوی
به من لبخند نمی زنی!
ما دو پیرهن بودیم
بر یک بند
یکی را باد برد
دیگری را باران
هر روز
خیس می کند.
کجای هستی ام ایستاده ای
که قامتت
در همۀ لحظه هایم پیداست؟
دلم مثل ساختمان نیمه کارۀ میدان انقلاب
در سرمای بهمن پنجاه و هفت
از آدم ها
پر است.
جای پنجره
عکس تو را می آویزم
گل و پروانه و باغ با هم.
من ، تو
مقصر این جدایی
ویرگول بود ...
به گمانم
بزرگترین دارایی زندگی آدمیزاد
همین دوست های دیده و نادیده هستند...
همین دوست هایی که برایت پیغام می گذارند...
که اعلام می کنند حواسشان به تو هست...
همین دوست ها که با دو سه خط پیغام نشان می دهند
چقدر دلشان پی تو ، دل تو و درد توست...
که چقدر خوب تو را می خوانند...
همین دوست ها که پیگیرند
که نباشی دلگیرند
همین دوست ها که دلتنگت می شوند و بی مقدمه برایت می نویسند...
آدمیزاد چه دلخوش می شود گاهی با همین دو سه خط نوشته...
دو سه خط پیغام از دوستی
حس شیرینیست که بدانی بودنت برای کسی اهمیت دارد
نبودن ات کسی را غمگین میکند...
خواستم بگویم که چقدر این دارایی های زندگی ام
این دوستان ِ دیده و نادیده، برایم پُر ارزشند...
که چقدر خوب است دارمشان...
از آن بـالـا مـن را بـا ایـن کـوچـکـی مـی بـیـنـی
زیـر پـر و بـال خـسـتـه ام را می گـیـری
و مـن
از ایـن پـایـیـن فـقـط مـشـکـل بـه مـشـکـل یـاد خـدایـی مـی افـتـم کـه دارم