هر چه می خواهد دل تنگت بگو!!!
ﺩﻟﻢ ﻗﺎﯾﻘﯽ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺁﺏ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ
ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺳﻮﺕ ﺑﮑﺸﺪ .. ﻧﻪ !
ﯾﮏ ﻗﺎﯾﻖ ﺳﺎﺩﻩ ﯼ ﭘﺎﺭﻭﯾﯽ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﯿﺎﯾﺪ
ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺒﺮﺩ ...
ﻧﻪ !
ﻓﻘﻂ ﺧﯿﺎﻝ ﮐﻨﻢ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ
ﮐﺴﯽ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﻢ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ...
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺁﺏ ﺳﮑﻮﺕ ﮐﻨﯿﻢ
ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﮑﺸﯿﻢ ... ﺁﻩ ... ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺷﺐ ﺑﺸﻮﺩ ...
ﻧﻪ !
ﻓﻘﻂ ﺷﺎﻧﻪ ﺍﻡ ﻫﻮﺱ ِ ﺯﻟﻒ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺳﺮﯼ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﺍﻡ ﺑﺰﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎﺩ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ِ ﺁﺑﺸﺎﺭ
ﺷﻌﺮ ِ ﺩﺳﺘﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪ ...
ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﮐﻨﺎﺭﻡ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻓﻘﻂ ﺁﻏﻮﺷﻢ ﺗﻨﮓ ﻣﺎﻫﯽ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻢ ﻧﯿﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﻭﺩ، ﻧﻪ !
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺭﻭﯼ ﻗﺎﯾﻖ ﺑﻨﺸﯿﻨﻢ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﯿﺎﻣﺪﻩ ﺑﮕﯿﺮﻡ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﺎ ﮐﺠﺎ ﻧﺮﻭﯾﻢ
ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮﻭﯾﻢ ... ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮﺳﯿﻢ
ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺸﻮﺩ
ﻓﻘﻂ ﻧﺮﻭﯾﻢ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻗﺎﯾﻘﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﻧﯿﺎﻣﺪﻩ
ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﻧﺒﻮﺩﻩ...
ﺷﺎﯾﺪ ﺷﺎﻋﺮ ﺑﺸﻮﻡ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺷﻌﺮ ﺭﺍ ﻧﺴﺮﺍﯾﻢ
ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺷﻌﺮ ﺑﺎﺷﺪ
.
.
.
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﯼ ﺍﯾﻦ ﺷﻌﺮ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻧﻢ
ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺸﻮﺩ
ﻧﻪ !
ﻓﻘﻂ ﻧﻘﻄﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺍﯾﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﻧﻘﻄﻪ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ . . .
"♚مــــــــرگ که خبر نمیکنه...
یهـــــــو
دیدے
دیگــه
" نیســـتم"
نــــقــطـــــه . ســـــــر قبــــــــــــــر…
دلــت کـــه آرامـ نبـاشـــد...
خنـده هـا و مسخـره بازيهايت که هيـچ،
بيخياليهـايـت هــم دردي دوا نميکننــــد...
کافيـــست بهــانـه اش جــــور شـــود،
"بُغـــض" امـــــان نميدهــــ ...
خُــدایــا...
میـــــدانَم این روزهـــا از دستـَــــم خستـــه ای
کـــــمی صبـــر کُن خـــــوب میشــــوم....
بُگـــــذار بــــاران بزنــَــــد...
دلـــــم بگیـــــرَد...
میـــــروم زیر آسمــــانَت...
دستــــــهایَم را میسپــــارم به دستـَــت...
"اشــــــــکهایـــم"
را
"بـــــی صـــــــدا"
در اوج
"ســـــــــکوت"
می ریزم ......!!!
•••• "هـــــــق هــــــق" ••••
بــــرای کسـیـست کــــه
کـــســی را
بـرای پــــاک
کـردن اشکـــــهایـــش دارد.......!
مجویید در من ز شادی نشانه
من و تا ابد این غم ِ جاودانه
من آن قصه ی تلخ ِ درد آفرینم
که دیگر نپرسند از من نشانه
نجوید مرا چشم ِ افسانه جویی
نگوید مرا ، قصّه گوی زمانه
من آن مرغ ِ غمگین ِ تنها نشینم
که دیگر ندارم هوای ترانه
ربودند جفت مرا از کنارم
شکستند بال ِ مرا ، بی بهانه
من آن تک درختم که دژخیم ِ پاییز
چنان کوفته بر تنم تازیانه
که خفته است در من فروغ ِ جوانی
که مرده است در من امید ِ جوانه
نه دست ِ بهاری نوازد تنم را
نه مرغی به شاخم کند آشیانه
من آن بی کران ِ کویرم که در من
نیفشانده جز دست ِ اندوه ، دانه
چه می پرسی از قصّه ی غصه هایم ؟
که از من تو را خود همین بس فسانه
که من دشت ِ خشکم که در من نشسته است
کران تا کران ، حسرتی بی کرانه
حسین منزوی
خدایا قسمت و حکمت بماند برای انها که درکش میکنند...
برای من نفهم فقط معجزه کن......................
اوراق شعر ما را
بگذار تا بسوزند
لب های باز ما را
بگذار تا بدوزند
بگذار دستها را
بر دستها ببندند
بگذار تا بگوییم
بگذارتا بخندند
بگذار هر چه خواهند
نجواکنان بگویند
بگذار رنگ خون را
با اشکها بشویند
بگذار تا خدایان
دیوار شب بسازند
بگذار اسب ظلمت
بر لاشه ها بتازند
بگذار تا ببارند
خونها ز سینه ی ما
شاید شکفته گردد
گلهای کینه ی ما
نصرت رحمانی
ﭘُﺮﻡ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺭﺍﻫﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍﯾﺶ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻧﺘﻬﺎﯾﺶ ﺁﻥ ﺳﺮ ِ ﺍﺗﺎﻕ ....
ﺳﻮ ﻣﯿﺰﻧﻢ ، ﺑﻪ ﺯﻭﺭ ِ ﭼﺮﺍﻍ ﻗﻮﻩ ﺍﯼ ﮐﻪ ﻗﻠﺒﺶ ﺑﻪ ﺯﻭﺭ ﺑﺎﻃﺮﯼ
ﺗﮑﻠﯿﻒ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﺭﺍ ، ﺭﻭﺷﻦ ﻣﯿﮑﻨﺪ...
ﻃﻮﻝ ﻣﯿﮑﺸﻢ،ﺷﺐ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺨﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﭼﯿﺰﯼ
ﺟﺰ ﺧﻮﺍﺏ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻣﻦ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺑﻮﺩ ِ ﻣﺨﺎﻃﺐ ، ﺍﯾﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ِ ﺍﻓﻌﺎﻟﺶ ، ﺧﺘﻢ ﺑﻪ ﺍﻭﻝ ﺷﺨﺺ ﻣﻔﺮﺩ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ
ﻏﺮﯾﺒﻪ ﻫﺎ ﺧﻮﺏ ﻣﯿﺪﺍﻧﻨﺪ ، ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﯿﺮﮔﯽ ﺩﺳﺖ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ِ ﻫﯿﭻ ﭼﺸﻤﯽ ، ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻢ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﯿﺴﺖ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻌﺮﯾﻔﺖ ﺍﺯ ﻟﺒﺎﺱ،ﺟﯿﺐ ﻫﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺷﺒﯿﻪ ﯾﮏ ﻗﺎﺗﻞ ﺣﺮﻓﻪ ﺍﯼ ، ﺩﺭ ﺁﻥ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﮐﻨﯽ
ﻗﺎﺗﻠﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺘﻞ ﺧﻮﯾﺸﺘﻦ ، ﺑﻪ ﺯﻭﺭ ِ ﺩﯾﮕﺮﺁﻏﻮﺷﯽ ﻫﻢ ﺩﺳﺖ ﻧﻤﯽ ﮐﺸﺪ
ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﯾﻌﻨﯽ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﻫﺎﯼ ﺍﺗﺎﻕ ، ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯿﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻗﺪ ِﺳﺎﯾﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺭﻭﯾﺸﺎﻥ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺪ ، ﺍﺯ ﺳﺮ ِ ﺗﻮ ﺯﯾﺎﺩ ﺗﺮ ﻧﯿﺴﺖ
ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ،ﯾﻌﻨﯽ
ﭘﻠﮏ ﻣﯿﺰﻧﻢ؛ ﭘَﺮﯼ ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ
ﭘﻠﮏ ﻧﻤﯽ ﺯﻧﻢ ........... ﻫﻮﺍﯼ ﺍﺗﺎﻕ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﻧﻤﯽ ﮔﯿﺮﺩ
ﻭ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺣﺘﻤﺎﻻﺕ
ﺑﻪ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﻡ ﮐﻪ ﺗﺎ ﭘﯿﺮﻣﺮﺩ ﻫﺎ ، ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﯼ ﻧﺪﺍﺭﺩ ...
ﺷﺒﯿﻪ ﭘﺎﺭﮐﯽ ﮐﻪ ﺻﺪﺍﯼ ﺗﻮﭖ ﺑﺎﺯﯼ
ﻭ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻋﺼﺎ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ
ﺑﻪ ﯾﮑﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺷﻨﯿﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻮد ...
خــدایـــا !
امـروز را مـهـمـانـم بـاش ...
بـه یـک فـنـجـان چـایِ تـلـخ ...
وقـتـش رسـیـده طـعـمِ دنـیـایـت را بـدانـی !
هنوز آنقدر ضعیف نشده ام
که خطرِ ریزشِ این کـوه را جار بزنم
اما تــــو
حوالیِ من که می رسی احتیاط کن.
خیلی درد داره
دوست داشتن کسی که سهم تو نیست...
به یک جای اززندگی که رسیدی می فهمی،
رنج را نباید امتداد داد...!
به یک جای از زندگی که رسیدی می فهمی،
آدمها در زندگی زود پشیمان می شوند!
گاهی از گفته هایشان …!گاهی از نگفته هایشان …!
وگاهی هم از نگفتن ، گفتنی هایشان ...
به یک جای از زندگی که رسیدی می فهمی ،
بهترین درسها را در زمان سختی آموختی...!
ودانستی صبوربودن، ایمان است،
خویشتن داری عبادت، وخندیدن نیایش!!!
به یک جای از زندگی که رسیدی می فهمی،برای رفتن وقت هست ،باید بودن را تاب بیاوری ...!
به یک جای از زندگی که رسیدی می فهمی ،باید نگاهت را به بالا بدوزی، تادلت از آدمهای این پایین نگیرد ...!
می گویند زمان، آدمها را عوض میکند،
اشتباه نکن..!!
"زمان "
حقیقت آدمها را روشن می سازد،
"زمان"
قیمت رفاقت ها را معلوم می کند،
"زمان "
" عشق "را از " هوس "جدا می سازد،
و راستی را از دروغ،،،،،،
اشتباه نکن..!!!
"زمان "
هرگز آدمها را عوض نمی کند،،،،!!!
هوا چقدر خوب و دو نفره ست ...
من هستم و خدا !