خدایا گناهانم زیاد شده و قلبم تیره گشته و نمی‌توانم بسوی تو روی بیاورم، همانند کسی شرمنده چگونه به درب لطف و رحمتت حرکت کنم؟ تا بلکه توبه و شکایتی که از نفسم دارم آنرا بپذیری.

خدایا نمی‌دانم که چگونه از احسانت و روزیت استفاده کنم و همین ندانم‌کاریهای من بود که مرا به دره‌ی گناه و ضلالت پرتاب کرد و حال نمی‌دانم که چگونه از این حالت به اوج قله‌ی سعادت صعود کنم.

خدایا! مرا از بلای غرور و خودخواهی نجات ده تا حقایق وجودم را ببینم و جمال زیبای تو را مشاهده کنم.

خدایا! تو مرا به خودت شناسا کن که اگر تو شناسائیم به خویش نفرمایی، رسولت را هم نخواهم شناخت.

خدایا! تو رسولت را به من بشناسان وگرنه حجتت را نخواهم شناخت.

خدایا! تو حجتت را به من بشناسان وگرنه از دین خود گمراه خواهم شد.

 

                                                  به امید روزی که حق بر باطل پیروز شود

 

                                                   و به امید روزی که به عهدمان وفا کنیم.

 

                                                                            ۶۱/۲/۳                                      دست‌نوشته و وصیت شهید مسعود عیدی عطار