اخبار سینما و تئاتر(91/02/23)

تئاتر در ایران مخاطب عام ندارد و جز کسانی که علاقه وافری به این هنر زیبا دارند، کمتر کسی پیدا می‌شود که وقتش را صرف دیدن یک نمایش کند.

سینما هم با آن گستردگی بسیار خود و در اختیار داشتن سالن‌ها و تبلیغات بیشتر، نسبت به تئاتر وضعیت مطلوبی ندارد و آمار فروش پایین فیلم‌ها، نشان از عدم رغبت مخاطبان به این هنر - صنعت دارد.

همانطور که در سینما بسیاری از کارشناسان مشکل اصلی را نبود فیلمنامه خوب می‌دانند، در تئاتر هم موضوع از همین قرار است، البته کمی متفاوت‌تر.

اگر نمایش‌های مختلفی که در سالن‌ها اجرا می‌روند را دیده باشید، به این نکته می‌رسید که اکثر قریب به اتفاق نمایشنامه‌های ما ایرانی نیستند. بدین معنی که کارگردان یک نمایش برای تولید اثرش نمایشنامه‌ای خارجی را دستمایه کار خود قرار می‌دهد و بی‌آنکه آن را تغییر دهد و ایرانیزه کند، نمایش را روی صحنه می‌برد. در این نمایش‌ها، مکان‌ها، شخصیت‌ها، اسم‌ها، موقعیت‌ها و همه و همه غیر ایرانی هستند.

حالا تصور کنید مخاطب عام تئاتر چطور می‌تواند با این نمایش‌ها ارتباط برقرار کند، نمایشی که اسم شخصیت آن را هم نمی‌تواند یاد بگیرد. نمایشی که در شهر و دیار خودش اتفاق نمی‌افتد. نمایشی که موضوع آن دغدغه او نیست و ...

قطعا مخاطب ایرانی نمی‌تواند با شخصی مثل آنتوان همراه شود اما به راحتی با شخصی مثل کیوان همدل و همراه می‌شود.

حالا بگذریم از اینکه بعضی از کارگردانان تئاتر که پز روشنفکری‌شان صدای همکاران خودشان را هم در آورده و کارشان به اینجا رسیده که وقتی هیچ کس موضوع نمایش آن‌ها را متوجه نمی‌شود، برای خود ادله عجیب و غریبی می‌آورند و در کنار این هم به جای هم‌کلام شدن با مخاطبی که با نفس‌شان سالن را گرم می‌کنند، به رقص و ادا و اطوارهای گوناگون روی آوردند؛ که به قول بزرگان تئاتری دلیلی برای توجیه آن وجود ندارد.

در حال حاضر تئاتر که با داشتن ابزاری چون مخاطب رودر‌رو می‌تواند یک هنر و سرگرمی بسیار جذاب باشد، فقط در اختیار یک سری افراد است که گویی در یک پیله مشغول سرگرم کردن خودشان هستند و توجهی به مخاطب ندارند.

اینکه یک نویسنده و یک کارگردان از یک نمایشنامه خوب خارجی بهره ببرد، هیچ مشکلی ندارد ولی مشکل از آنجا شروع می‌شود که این نمایشنامه ایرانیزه نمی‌شود و مخاطب ایرانی نمی‌تواند با آن ارتباط برقرار کند.

ما در بخش‌های مختلف کشور همیشه آزمون و خطاهای گوناگونی داشتیم، بد نیست مدیران تئاتری کشور و مسئولان معاونت هنری وزارت ارشاد هم یک بار این آزمون و خطا را انجام دهند و یک نمایشنامه خارجی را همان‌طور که هست اجرا کنند و یک بار هم اقتباسی از آن نمایشنامه را به صورت ایرانیزه روی صحنه ببرند. بدین صورت که همه کاراکترها، شخصیت‌ها، موقعیت‌ها، مکان‌ها و ... ایرانی باشد.

حال این دو را بررسی کنند؛ مخاطب قطعا بین دو نمایشی که یکی را کامل درک می‌کند و دیگری را کمی درک می‌کند و یا اصلا درک نمی‌کند، قطعا اولی را انتخاب می‌کند.

متأسفانه در گذشته مدیران و هنرمندان تئاتری کشور از اهمیت نگارش نمایشنامه با مشخصات ایرانی غافل بودند. البته توجه معاون هنری وزیر ارشاد و رییس جدید مرکز هنرهای نمایشی که خبر از تأسیس بنیاد نمایشنامه‌نویسی دادند، جای تقدیر و تشکر دارد و مشخص است که آن‌ها هم به اهمیت این موضوع پی برده‌اند.

اگر مرکز هنرهای نمایشی توجه جدی به این معضل بزرگ تئاتر داشته باشد، قطعا در آینده و در کنار موضوعات دیگری چون ساخت سالن مناسب، تبلیغات، حمایت‌‌های مالی مطلوب و ... - که این‌ها هم موضوعات بسیار مهمی هستند - شاهد افزایش مخاطب عام خواهیم بود.

بد نیست در اینجا نیم‌نگاهی هم به نمایش‌هایی که از آن‌ها با عنوان تئاتر آزاد یاد می‌شود، داشته باشیم. این نمایش‌ها نوعی تئاتر خصوصی و مستقل است که بر پایه فروش بلیت روی صحنه می‌روند.

چند وقتی است که این نمایش‌ها که در بسیاری از مواقع اسم نمایش و تئاتر را هم نمی‌توان روی آن گذاشت، در سالن‌های تئاتری و بعضا سالن‌ها سینما زیاد شده است. این نمایش‌های کمدی که به کمک الفاظی به دور از شان خانواده‌ها و در برخی موارد الفاظ رکیک سعی در خنداندن مخاطب دارد، این روزها مشتری زیادی پیدا کرده است و با اینکه قیمت بلیت این نمایش‌ها گران است ولی در بیشتر موارد تمامی صندلی‌ سالن‌ها پر است.

هدف نگارنده از طرح این موضوع تایید این نماش‌های عروسی‌وار نیست که البته در جای خود نیاز به آسیب‌شناسی جدی دارد، بلکه نکته حائز اهمیت در این باره ایرانی بودن این نمایش‌هاست که مخاطب را به خود جذب می‌کند.

مخاطبی که روی صندلی این نمایش‌‌ها می‌نشیند، با کسانی که روی صحنه و روبروی او می‌ایستند، ارتباط خوبی برقرار می‌کند و همه صحبت‌های آن‌ها را می‌فهمد.

با این اوصاف چیزی که واضح و مبرهن است، توجه بیش از پیش مدیران و هنرمندان تئاتری به لزوم استفاده از متن و نمایشنامه ایرانی و یا اقتباسی ایرانی از نمایشنامه‌های‌ خارجی است که با حل این موضوع و در کنار آن تبلیغات و ساخت سالن‌های مناسب، شاهد پر شدن سالن‌های نمایش خواهیم بود.

--------------------------------

نویسنده: حمید یادروج

--------------------------------

انتهای پیام/ی

به گزارش خبرگزاری فارس، پیش از این قرار بود نمایش «مثل سگ» امروز شنبه 23 اردیبهشت اجرا داشته باشد که با تغییراتی در برنامه جشنواره، اجرای آن به روز دوشنبه موکول شد.

این نمایش در بخش اساتید جشنواره تئاتر دانشگاهی به روی صحنه خواهد رفت.

در نمایش «مثل سگ» بازیگرانی چون امیر رجبی، مازیار سیدی، هوتن شکیبا، میلاد شجره، شکیب شجره، امیر حسین طاهری، حسام محمودی فرید، به ایفای نقش می‌پردازند.

در این نمایش محمدحسن معجونی علاوه بر کارگردانی با همکاری ویشکا آسایش طراحی صحنه را انجام داده است و طراحی لباس  نیز بر عهده ویشکا آسایش بوده است.

نمایش «مثل سگ» برگرفته از مجموعه داستان‌های «هنک، سگ گاوچران» نوشته جان آر اریکسون با ترجمه فربد فرزاد است و جابر رمضانی، پوریا کاکاوند، پیام سعیدی این داستان را به نمایشنامه تبدیل کرده‌اند همچنین مدیر پروژه این نمایش ساسان پیروز است.

ساخت و اجرای موسیقی «مثل سگ» بر عهده مارتین شمعون‌پور، سارا بیگدلی شاملو، پویا پورامین، پدرام حاج باشی است و طراحی و ساخت عروسک را تارا شوقی بر عهده داشته است.

در این نمایش رها شیرازی به عنوان دستیار کارگردان منشی صحنه و برنامه‌ریز حضور دارد و ستراک گوجامانیان نیز یکی دیگر از دستیاران کارگردان است. همچنین صالح تسبیحی طراح پوستر و بروشور نمایش «مثل سگ» است و مانی لطفی‌زاده عکاس این نمایش است.

نمایش «مثل سگ» در روز یاد شده دو اجرا در ساعت‌های 16:30 و 19 در تالار مولوی خواهد داشت.

انتهای پیام/ی

به گزارش خبرگزاری فارس به نقل از روابط عمومی خانه نمایش، نمایش‌های «روزگار و نغمه­­­هایش» به کارگردانی اشکان هورسان، «بازگشت سرباز به خانه» به کارگردانی محمدحسین داداش­نیا، «هتل ایران» به کارگردانی مهسا رحمانی، «مردمانی با روزگار تکراری» به کارگردانی امیرارسلان اشرفی، «کاپوچینوی ایرلندی» به کارگردانی شیوا خسرومهر و «خواهش می­کنم» به کارگردانی مجید اسدی به ترتیب در خانه نمایش روی صحنه خواهند رفت.

نمایش «روزگار و نغمه­هایش» که نوشته محمد چرم­شیر است، روز شنبه 23 اردیبهشتماه در دو ساعتت30/ 16 و 30/18 با مدت زمان 40 دقیقه اجرا می­شود.

در این نمایش که بیتا معیریان و اشکان هورسان به عنوان بازیگر ایفای نقش می­کنند؛ روایت زندگی زن و مردی است که مرد در جنگ و زن در خانه، نغمه­ها و روزگار خود را بیان می­کنند.

روز یکشنبه 24 اردیبهشت ماه نیز نمایش «بازگشت سرباز به خانه» نوشته ای. ای.مایلن ، ترجمه رضا شیرمرز و کارگردانی محمدحسین داداش­نیا روی صحنه می­رود.

در این نمایش مهدی میدانی، پیمان رجب­شاهی، نرگس نیک­سیرت، پریسا سیف و سمانه میقانی ایفای نقش می­کنند.

در خلاصه نمایش آمده است: فیلیپ پس از بازگشت از سربازی و برای اثبات اینکه توانسته به استقلال کامل برسد، با کمک عمو جیمز (سرپرستش) تغییراتی در زندگی خود ایجاد می­کند. این تغییرات نیز به پشتوانه حضور در جنگ در فیلیپ رخ داده است.

محمدحسین داداش­نیا پیش از این نیز نمایش‌های «ستاره آبی»، «بیلی گول نخوری»، «مملی و جادوگر سرخ»، «مرگ در می­زند»، «ناخوانده»، «زندگی خوبی خواهیم داشت»، «تارهای هارمونی شده»، «سیمای دشت» و «به سوی کربلا» را کارگردانی کرده است.

انتهای پیام/ی

به گزارش خبرگزاری فارس، نمایش «به مراسم مرگ داداش خوش آمدید» به کارگردانی سمانه زندی‌نژاد از 25 اردیبهشت در تالار سایه مجموعه تئاتر شهر روی صحنه می‌رود.

سلما رفیعی نویسنده و همچنین فرزانه سهیلی و محمد زارعی بازنویسیِ متن این نمایش را به عهده داشتند.

حسین امیدی، آذر خوارزمی، محمد جواد ذوالقدر، غزاله رشیدی، فرزانه سهیلی و محمدرضا علی‌اکبری در این نمایش ایفای نقش می‌کنند.

بهنام رحیمی به عنوان آهنگساز، طراح صحنه و لباس: شیما میرحمیدی، دستیاران کارگردان: کیارش وفایی، محمد بهرامی، جعفر کرمانی، برنامه‌ریز: کیارش وفایی، مدیر روابط عمومی و تبلیغات: شهاب‌الدین حسین‌پور، منشی صحنه: نوشین طهماسبی، دستیاران طراح صحنه: علی کج‌باف، حسین پوردستان، دستیار صحنه: مصطفی وهابی، طراح پوستر و بروشور: عماد سالکی، عکاس: نوید سجادی حسینی، زندی‌نژاد را در این نمایش همراهی می‌کنند.

نمایش «به مراسم مرگ داداش خوش آمدید» در سی‌امین جشنواره بین‌المللی فجر برنده جایزه اول کارگردانی، طراحی صحنه، متن و تقدیر بازیگری مرد و کاندیدای بازیگری مرد از بخش مسابقه ایران شده است.

این نمایش از 25 اردیبهشت 1391 هر شب (به جز شنبه‌ها) ساعت 20 در تالار سایه مجموعه تئاتر شهر به روی صحنه خواهد رفت.

انتهای پیام/ی