بانک مقالات رشته تربیت بدنی

توالي حرکتي اساس بسياري از رفتارهاي هوشيارانه انسان است، چرا که رفتارهاي پيچيده حرکتي زنجيره اي از رفتارهاي اوليه است. توضيح در مورد هدف و شيوه اجراي يک مهارت حرکتي همواره توسط مربيان ورزشي مورد استفاده قرار مي گيرد. هدف اين پژوهش بررسي نقش اطلاعات قبل از انجام تکليف توالي حرکتي در سرعت و دقت اجراي تکليف و يادگيري آن است.
براي اين منظور ابتدا نرم افزار تخصصي ارايه محرک هاي متوالي و ثبت زمان و خطاي پاسخ طراحي گرديد. در اين نرم افزار تکليف يادگيري حرکتي به صورت فشار دادن کليدهاي تعريف شده صفحه کليد خاص در پاسخ به يک سري محرک هاي رنگي که روي صفحه نمايشگر ظاهر مي شدند، بود. اين پژوهش به وسيله دو گروه )هر گروه 15 نفر( مطلع از اجزاي توالي )يادگيري صريح( و غير مطلع از ترتيب توالي )يادگيري ضمني( انجام شد.
آزمون و تحليل واريانس براي اندازه گيري هاي مکرر زمان پاسخ و خطاي پاسخ، تي زوج شده براي مقايسه داده هاي منظم و نامنظم يک گروه و تي مستقل براي مقايسه داده هاي دو گروه يادگيري صريح و ضمني مورد استفاده قرار گرفت. نتايج نشان داد که در هر دو گروه صريح و ضمني زمان پاسخ با تمرين کاهش مي يابد، ولي خطاي پاسخ فقط در گروه صريح کاهش مي يابد. مقايسه دو نوع يادگيري صريح و ضمني در سرعت )زمان پاسخ( و دقت )خطاي پاسخ( با استفاده از تحليل واريانس چند طرفه نشان داد که در گروه صريح تعداد خطاها کمتر از گروه ضمني است، اما بين زمان پاسخ و نوع تکليف تفاوت معني داري نشان داده نشد.
با استفاده از يافته هاي پژوهش، در صورتي که دقت يکي از اجزاي مهم براي توالي حرکتي باشد، تشريح ترتيب توالي از اهميت برخوردار است وليکن چنانچه دقت اهميت نداشته باشد و هدف اصلي آموزش مهارت، سرعت باشد؛ تشريح اجزاي توالي نمي تواند بر افزايش سرعت موثر باشد.

هدف از انجام اين پژوهش، تعيين اعتبار و پايايي پرسشنامه هاي انگيزش شرکت در فعاليت هاي بدني و تکليف گرايي و خودگرايي در ورزش در دانش آموزان مقاطع راهنمايي و متوسطه شهر تهران بوده است. 640 نفر (400 پسر و 240 دختر) در مرحله اول، 540 نفر (370 پسر و 170 دختر) در مرحله دوم و 180 نفر (95 پسر و 85 دختر) در مرحله سوم به صورت تصادفي خوشه اي نمونه گيري شدند. ابزارهاي پژوهش را پرسشنامه هاي انگيزش شرکت در فعاليت هاي بدني و تکليف گرايي و خودگرايي در ورزش تشکيل مي دادند. براي تعيين اعتبار عاملي اکتشافي، از روش تحليل عاملي مولفه هاي اصلي، براي تعيين اعتبار عاملي تاييدي، از الگوي معادلات ساختاري و براي تعيين ثبات دروني و پايايي آزمون- آزمون مجدد، از روش هاي آلفاي کرانباخ و رابطه همبستگي پيرسون استفاده شد. نتايج نشان دادند که پرسشنامه انگيزش شرکت با تعيين هفت عامل انگيزشي داراي اعتبار سازه عاملي به نسبت قابل قبولي است. همچنين ثبات دروني و پايايي زماني کل پرسشنامه قابل پذيرش است. در مورد پرسشنامه تکليف گرايي و خودگرايي در ورزش نيز نتايج نشان دادند که اعتبار سازه، ثبات دروني و پايايي زماني اين پرسش نامه و عوامل آن مورد تاييد است. نتيجه اينکه، استفاده از نسخه فارسي پرسشنامه هاي انگيزش شرکت و تکليف گرايي و خودگرايي در ورزش، در محيط هاي آموزشي ورزشي براي شناخت عوامل انگيزشي و هدف گرايي دانش آموزان، مي تواند مورد استفاده معلمان و مربيان آموزشي قرار گيرد تا با اطلاعات آن بتوانند برنامه هاي آموزشي را بر حسب نياز آموزنده ها تدوين کنند.

 نسخه قابل چاپ

توسعه ورزش کشتي در کشور نيازمند وجود چشم اندازي بلند مدت است و به تبع توسعه، نياز به برنامه ريزي بلند مدت و جامع، از ضروريات است. برنامه اي که با توجه به نقاط ضعف و قوت هاي موجود در ورزش کشتي به طور عام و فدراسيون و هيات هاي مربوط به طور خاص و همچنين توجه به تهديدها و فرصت هاي موجود در مسير دستيابي به چشم انداز مطلوب، راهبردها و سياست هاي مناسبي را با توجه به مولفه ها، برنامه ريزي جامع و توجه داشتن به موضوع کشتي در کشورهاي توسعه يافته طراحي و تدوين نمايد.
هدف مقاله طراحي نظام جامع ورزش کشتي ايران با هدف انجام مطالعات تطبيقي، تحليل قوت ها و ضعف ها، تدوين استراتژي ها و ماموريت ها مي باشد. جهت دستيابي به اطلاعات مورد نياز از 65 نفر خبره که شامل مديران، اساتيد و کارکنان مرتبط با موضوع هستند (سن 50.6±3.6 و سابقه خدمت (24.6±2.8 انتخاب گرديدند. همچنين جهت مقايسه و مطالعات تطبيقي از اطلاعات 6 کشور آلمان، آمريکا، ژاپن، ترکيه، کانادا و انگلستان و فدراسيون جهاني کشتي (فيلا) استفاده گرديد.
در تجزيه و تحليل اطلاعات از روش سوات (swot) و ماتريس چهار در چهار استفاده گرديد. در هر يک از خانه هاي ماتريس، يکي از عوامل موثر در سيستم قرار داده مي شود که در ارتباط با يکديگر مورد تجزيه و تحليل قرار مي گيرند. عوامل مذکور عبارت اند از: منابع انساني، منابع مالي، تکنولوژي و اطلاعات، در هر يک از اين موارد، نقاط قوت و ضعف، فرصت هاي موجود براي استفاده سازمان و عوامل تهديد کننده از ابعاد داخلي و خارجي به صورت درون و برون سازماني مورد بررسي قرار گرفتند.
پس از شناسايي عوامل چهارگانه از روش آماري فريدمن براي اولويت بندي آنها در هر کدام از ماتريس ها استفاده گرديد. وجود برنامه هاي علمي، امکانات پيشرفته و به روز کشورهاي رقيب و اعتبارات مکفي به عنوان مهمترين تهديد شناسايي شد. برگزاري مسابقات منظم در سطح آموزشگاه ها و دانشگاه ها، حمايت تشکيلاتي دولت و مسوولان قواي سه گانه از جمله فرصت هاي مهم در توسعه آتي کشتي کشور شناسايي شد. عواملي که به عنوان ضعف در داخل سيستم ورزش کشتي مطرح شده است، عبارت است از عدم وجود مديران شايسته و با کفايت در مديريت هيات ها، نبود برنامه مدون، عدم توجه به اصول علمي در آموزش و تربيت کشتي گيران و عدم وجود مربيان شايسته از جمله مهمترين آنها مي باشد. بررسي و شناسايي جنبه هاي داخلي و خارجي و تاثيرگذار بر ورزش کشتي کشور هدف اين تحقيق بوده که نتايج آن مي تواند تاثيرات مثبتي بر اين رشته ملي بگذارد.

 نسخه قابل چاپ

هدف از اين پژوهش بررسي مقايسه اثر يک برنامه تمريني هشت هفته پياده روي و دويدن بر نشانه هاي سندرم پيش از قاعدگي (PMS) دختران غير ورزشکار دبيرستان هاي شهر اهواز بود. به همين منظور با استفاده از روش هاي نمونه گيري، 75 نفر از دانش آموزان داوطلب دختر غير ورزشکار دبيرستان هاي شهر اهواز انتخاب شدند. آزمودني ها با روش تصادفي در سه گروه قرار گرفتند: گروه دو، گروه پياده روي و گروه کنترل که هر گروه شامل 25 نفر بود. پس از انجام مرحله پيش آزمون و پر کردن پرسشنامه PMS و استخراج نتايج اوليه، گروه دو به مدت هشت هفته، هر هفته سه جلسه 45 دقيقه اي با شدت 65 درصد ضربان قلب بيشينه به دويدن پرداختند. گروه پياده روي نيز به مدت دو ماه، هفته اي پنج جلسه به مدت نيم ساعت در روز با شدت هاي مختلف معمولي و تند و کند پياده روي کردند. گروه کنترل هيچ گونه فعاليت ورزشي نداشتند. پس از پايان مرحله دوم، آزمودني ها پرسشنامه PMS را بعد از چهار هفته براي دومين بار و بعد از هشت هفته براي سومين بار تکميل کردند. تحليل داده ها با استفاده از آزمون آنوا و توکي در سطح الفاي 5% انجام گرفت.
يافته ها نشان داد که کاهش معناداري در نشانه هاي جسمي و رواني PMS در گروه پياده روي وجود داشت. در گروه دو تنها در نشانه هاي جسمي کاهش مشابهي مشاهده شد. همچنين بين تاثير تمرين پياده روي و دو بر نشانه هاي جسمي تفاوت معني داري وجود داشت، به گونه اي که کاهش نشانه هاي جسمي در گروه دو از ساير گروه ها چشمگيرتر بود.

 نسخه قابل چاپ

هدف اين پژوهش، بررسي تاثير يک برنامه ويژه فعاليت ورزشي و رژيم غذايي بر عوامل ترکيب بدني (وزن بدن، اندازه دور کمر، اندازه دور باسن و شاخص توده بدن) و عوامل خطرزاي قلبي- عروقي (مقدار گلوکز، تري گليسيريد، کلسترول (LDL, HDL در زنان زايمان کرده بود. بدين منظور 30 زن 25 تا 35 ساله که به تازگي در بيمارستان آرش تهران زايمان کرده بودند، به صورت هدفمند انتخاب شدند و به شيوه تصادفي در سه گروه 10 نفره قرار گرفتند. گروه تجربي 1 (انجام فعاليت ورزشي منتخب به مدت هشت هفته)، گروه تجربي 2 (انجام فعاليت ورزشي منتخب به مدت هشت هفته + رژيم غذايي کنترل شده) و گروه کنترل (بدون شرکت در برنامه تمريني و کنترل رژيم غذايي). گروه هاي تجربي 1 و 2 از روز بيستم پس از زايمان (آغاز برنامه)، در روزهاي زوج (سه بار در هفته) برنامه پياده روي پيش رونده، و از روز چهلم پس از زايمان و هفته چهارم برنامه ريزي در روزهاي فرد (3 بار در هفته)، به انجام تمرين هاي خاص انعطاف پذيري و بدنسازي مربوط به عظلات همسترينگ، شکم و لگن پرداختند. براي گروه تجربي 2، علاوه بر برنامه تمريني، يک برنامه رژيم غذايي ويژه با 2300 کيلو کالري در روز نيز اجرا شد. عوامل خطرزاي قلبي- عروقي و ترکيب بدني به عنوان متغيرهاي وابسته در سه مرحله با پيش آزمون، ميان آزمون (پس از چهار هفته) و پس آزمون (بعد از هشت هفته) اندازه گيري شد.تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از آناليز واريانس (و آزمون تعقيبي (LSD، تفاوت معني داري را براي وزن (P= 0.007)، (P= 0.014) BMI و (P= 0.000) HDL سه گروه نشان داد. اين تفاوت ها در دو گروه تجربي 1 و 2 نسبت به گروه کنترل معنادار بود. در مورد شاخص هاي دور کمر (P= 0.102)، دور باسن (P= 0.072)، تري گليسيريد (P= 0.943)، کلسترول (P= 0.416)، گلوکز (P= 0.096) و (P= 0.816) LDL، بين آزمودني هاي سه گروه اختلاف معناداري ديده نشد، هر چند شاخص هاي ياد شده به نفع گروه هاي تجربي 1 و 2 در پس آزمون بهبود يافت. بر اساس اين يافته ها مي توان اظهار داشت انجام فعاليت ورزشي و رژيم غذايي مناسب- هر دو- مي توانند در کنترل متغيرهاي مورد نظر در زنان زايمان کرده موثر باشند.

 نسخه قابل چاپ

هدف اين پژوهش، بررسي تاثيرات حرکات اصلاحي- درماني، در افزايش انعطاف پذيري عضلات همسترينگ و کاهش دردهاي ناحيه کمر در مردان مبتلا به کمردرد مزمن است. بدين منظور از بين بيماران مبتلا به کمردرد مزمن که به مراکز درماني شهرستان اراک مراجعه کرده بودند، 20 نفر به صورت داوطلبانه انتخاب و سپس به صورت تصادفي به گروه هاي تجربي و شاهد تقسيم شدند. نتايج حاصل از داده ها، با اطلاعات 10 نفر از افراد سالم که هيچ گونه سابقه ابتلا به کمردرد نداشتند، مقايسه شد. آزمودني هاي گروه تجربي 12 هفته، در هر هفته 3 جلسه و هر جلسه 45 تا 60 دقيقه به انجام تمرين هاي کششي و تقويتي پرداختند. اطلاعات به دست آمده با استفاده از آزمون t وابسته و آنووا تجزيه و تحليل شد.
نتايج پژوهش رابطه معني داري را ميان استفاده از حرکات اصلاحي- درماني و کاهش دردهاي ناحيه کمر نشان داد (p<0.01). اين معني داري به دليل افزايش انعطاف پذيري در عضلات همسترينگ است. همچنين عدم معني داري متغير در گروه شاهد (p=591) مشاهده شد. نتايج بين گروهي پيش آزمون و پس آزمون در گروه پژوهش نيز معني دار بود (p=001). آزمون LSD (يکي از آزمون هاي آنووا، که براي بررسي وجود يا عدم وجود رابطه معني دار بين گروهي استفاده مي شود)، تفاوت معني داري را در تاخير حرکات اصلاحي- درماني، بين گروه هاي پژوهش و سالم (p=001) و شاهد و سالم (p=001) نشان داد. با توجه به نتايج پژوهش مي توان نتيجه گرفت حرکات اصلاحي- درماني با افزايش انعطاف پذيري در عضلات همسترينگ، منجر به کاهش درد بيماران مبتلا به کمردرد مي شود. تفاوت مشاهده شده در کاهش درد بين گروه هاي سالم، پژوهش و شاهد معني دار بود. همچنين نتايج نشان داد با وجود انجام حرکات اصلاحي- درماني، بين گروه پژوهش با گروه سالم از بعد انعطاف پذيري عضلات همسترينگ، تفاوت معني داري وجود دارد.

 نسخه قابل چاپ

هدف از اين پژوهش، بررسي شيوع، نوع و علل احتمالي صدمات ورزشي واليباليست هاي مرد ليگ برتر باشگاه هاي ايران است.
در اين پژوهش از شيوه مطالعه گذشته نگر استفاده شد. جامعه آماري پژوهش را کليه واليباليست هاي ليگ برتر باشگاه هاي ايران در سال 1384 با سابقه ورزشي دست کم 3 سال تشکيل مي دادند. اطلاعات پژوهش حاضر از طريق پرسشنامه ترکيبي محقق ساخته به دست آمده است.
در حين تمرين و مسابقه، اندام تحتاني به ترتيب با 44 و 46.8 درصد آسيب پذيرترين اندام گزارش شدند. در تمرين، آسيب هاي مفصلي با 49.1 درصد و در مسابقه، آسيب هاي عضلاني با 43.5 درصد، شايع ترين نوع آسيب ها گزارش شدند. در حين تمرين و مسابقه، پيچ خوردگي به ترتيب با 46.8 و 38.6 درصد شايع ترين آسيب مفصلي و گرفتگي عضلاني در حين تمرين و مسابقه به ترتيب با 42 و 37.3 درصد شايع ترين آسيب عضلاني گزارش شدند. انگشتان دست در تمرين و مسابقه آسيب پذيرترين عضو اندام فوقاني و مچ پا در تمرين و مسابقه آسيب پذيرترين عضو اندام تحتاني و کمر در تمرين و مسابقه آسيب پذيرترين عضو تنه و سر و گردن گزارش شدند. پيچ خوردگي در حين تمرين و مسابقه شايع ترين نوع آسيب در کل آسيب هاي بدن بود. آسيب پذيرترين عضو بدن در حين تمرين انگشتان دست با 15.58 درصد و در حين مسابقات، مچ پا با 17.49 درصد بود.
يافته هاي اين پژوهش نشان داد که انگشتان دست، کمر و مچ پا بيش از ساير اندام ها در حين مسابقه و تمرين آسيب پذيرترند، از اين رو پيشنهاد مي شود بازيکنان و مربيان در نحوه انجام فنون و همچنين نحوه گرم کردن قبل از فعاليت به اين اندام ها توجه بيشتري داشته باشند.

 نسخه قابل چاپ

هدف از انجام اين پژوهش بررسي اثر تقدم و تاخر تمرين ذهني بر يادگيري يک مهارت ادراکي- حرکتي با تاکيد بر تصويرسازي دروني و بيروني بوده است.
روش پژوهش از نوع نيمه تجربي است. به منظور تحقق اهداف پژوهش، 36 نفر از دانش آموزان پسر مقطع راهنمايي شهر تهران که هيچ گونه سابقه آموزشي در زمينه مهارت ملاک (پرتاب آزاد بسکتبال) نداشتند، در چند مرحله به صورت تصادفي انتخاب و بر اساس نمره هاي پيش آزمون و ارزيابي توانايي تصويرسازي ذهني در چهار گروه هشت نفري همگن سازماندهي شدند و پس از توجيه کلي در مورد چگونگي انجام تمرين هاي مربوط به هر گروه در زمينه مهارت ملاک، تمرين هاي خود را به مدت هشت هفته، در هر هفته سه جلسه و در هر جلسه با 30 تکرار انجام دادند. جمع آوري اطلاعات لازم در مورد چگونگي وضعيت (پيش آزمون) و پيشرفت (اکتساب، يادداري و انتقال) آزمودني ها در مهارت ملاک، با استفاده از آزمون پرتاب آزاد بسکتبال از نقطه پنالتي صورت گرفت که شيوه نمره گذاري آن مشابه آزمون شوت در جاي بسکتبال ايفرد بود. به منظور تجزيه و تحليل داده ها از آزمون هاي آماري کلموکروف- اسميرنوف t، همبسته، تحليل واريانس يکطرفه و آزمون تعقيبي توکي استفاده شد.
بررسي ها نشان داد که تمام شيوه هاي تمريني مورد استفاده تاثير معني داري بر يادگيري مهارت داشت که در اين بين، تقدم تصويرسازي دروني بهترين شيوه تمريني شناخته شد.

 نسخه قابل چاپ

هدف از اين پژوهش، بررسي ارتباط تعهد سازماني و دلبستگي شغلي و مقايسه آن بين دبيران تربيت بدني مرد آموزشگاه هاي نواحي هفت گانه مشهد است.
اين پژوهش به روش توصيفي- همبستگي وبه شكل ميداني اجرا شده است. جامعه آماري آن 182 نفر از دبيران تربيت بدني مرد شهر مشهد بودند كه به صورت خوشه اي و تصادفي انتخاب شدند. به منظور گرد آوري اطلاعات، از سه پرسشنامه اطلاعات فردي، تعهد سازماني و دلبستگي شغلي استفاده شده است. همچنين براي تجزيه و تحليل داده ها از آمار توصيفي (ميانگين، انحراف استاندارد و ..) آمار استنباطي (ضريب همبستگي ANOVA و آزمون تعقيبي توكي براي ارزيابي اختلافات در ميانگين ها) استفاده گرديد.
برخي از نتايج پژوهش نشان مي دهد كه ميزان تعهد سازماني دبيران تربيت بدني برابر با (SD=±7.75 و (M=49.26 مي باشد كه بيانگر سطح تعهد سازماني متوسط و بالايي است. همچنين ميزان دلبستگي شغلي دبيران تربيت بدني برابر با (SD=±6.91 و (M=44.75 مي باشد كه حاكي از متوسط بودن ميزان دلبستگي شغلي در افراد تحت بررسي است. در مقايسه ميانگين تعهد سازماني كه با استفاده از روش تحليل واريانس (ANOVA) انجام پذيرفت تفاوت بين ميانگين هاي تعهد سازماني در نواحي تحت بررسي با ضريب همبستگي (0.035=(P. معنادار بود و در ادامه از طريق آزمون تعقيبي توكي مشخص شد كه نواحي سه و هفت نسبت به يك و چهار از تعهد سازماني بالاتري برخوردار است.

 نسخه قابل چاپ

به منظور تعيين جايگاه ورزش در اوقات فراغت و مقايسه فعاليت هاي فراغتي دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي تاكستان، 400 نفر از دانشجويان پسر و دختر به طور تصادفي طبقه اي انتخاب شدند. جهت گردآوري اطلاعات از يك پرسشنامه محقق ساخته استفاده گرديد. همچنين براي تجزيه و تحليل اطلاعات از روش هاي آمار توصيفي (SD،  x?، (r× و آمار استباطي (خي دو و مان ويتني) استفاده شد. نتايج نشان داد كه ميانگين اوقات فراغت دانشجويان روزانه 4 ساعت بود كه از نظر زمان صرف شده به ترتيب به تماشاي تلويزيون، گوش دادن به موسيقي، هم صحبتي با دوستان، مطالعه غير درسي، ورزش كردن و استفاده از رايانه، پرداخته مي شد. اما فعاليت هاي فراغتي مورد علاقه به ترتيب شامل استفاده از رايانه ورزش كردن و گوش دادن به موسيقي بود. ورزش در اوقات فراغت پسران در رتبه دوم و براي دختران در رتبه نهم قرار داشت. همچنين 2.26 درصد دختران و 5.11 درصد از پسران اصلا ورزش نمي كردند. رشته هاي ورزشي مورد علاقه پسران به ترتيب فوتبال، شنا، بدنسازي، كوهنوردي، پياده روي، و واليبال، و براي دختران شامل شنا، پياده روي، اسب سواري، واليبال، كوهنوردي و دويدن بود. از سوي ديگر، بين نحوه گذران اوقات فراغت دانشجويان دختر و پسر در فعاليت هايي مانند ديدار اقوام، كارهاي هنري، ورزش كردن، فعاليت هاي مذهبي، تماشاي ويدئو و گوش دادن به موسيقي (p<0.05) تفاوت معناداري وجود داشت. در نتيجه، فعاليت هاي غير حركتي سهم عمده اي در اوقات فراغت دارد و در اين ميان نقش ورزش بسيار كمرنگ مي باشد و عواملي مانند وضعيت هاي فرهنگي - اجتماعي باعث شده تا فعاليت هاي فراغتي بين دانشجويان پسر و دختر متفاوت باشد.

 نسخه قابل چاپ

هدف پژوهش حاضر، تعيين اثرات انتقال متقاطع تمرينات قدرتي يك طرفه بر سازگاري عصبي- عضلاني فلكسورهاي آرنج بود. آزمودني هاي اين پژوهش را 24 داوطلب مرد سالم (سن: 1.83±20.63 سال، قد: 4.05±173.88 سانتيمتر، وزن: 7.64±72.04 كيلوگرم) بدون سابقه آسيب د رمفاصل و عضلات شانه و دست تشكيل مي دادند كه به صورت تصادفي به دو گروه كنترل (12 نفر) و تجربي (12 نفر) تقسيم شدند. آزمودني هاي گروه تجربي تمرين قدرتي ايزوتونيك را روي فلكسورهاي آرنج دست غير برتر 3 بار در هفته به مدت 10 هفته انجام دادند. داده هاي الكتروميوگرافي سطحي شامل انتگرال الكتروميوگرافي از عضلات موافق (دوسر بازويي) و مخالف (سه سر بازويي) در حالت حداكثر انقباض ارادي فلكشن آرنج، محيط بازو و حداكثر انقباض ارادي مربوط به فلكسورهاي آرنج براي هر دو عضو برتر و غير برتر در پيش آزمون و پس آزمون مورد اندازه گيري قرار گرفت. براي تجزيه و تحليل داده ها از روش آماري t مستقل و وابسته استفاده شد. نتايج نشان داد كه افزايش معناداري (P<0.05) در انتگرال الكتروميوگرافي عضله دو سر بازويي و حداكثر انقباض ارادي فلكسورهاي آرنج و در مقابل كاهش معناداري در انتگرال الكتروميوگرافي عضله سه سر بازويي به دنبال 10 هفته تمرين در هر دو تمرين كرده و تمرين نكرده در گروه تجربي وجود داشت؛ در حالي كه اين تفاوت در گروه كنترل مشاهده نشد. همچنين افزايش معناداري (P<0.05) در هايپرتروفي عضو غير برتر گروه تجربي مشاهده شد. اين در حالي است كه تغييرات در عضو برتر گروه تجربي و هر دو عضو گروه كنترل معنادار نبود.
نتايج كلي اين پژوهش نشان مي دهد كه تمرينات قدرتي يك طرفه باعث افزايش سازگاري هاي عصبي و همچنين قدرت ايزومتريكي فلكسورهاي آرنج نه فقط در عضو تمرين كرده بلكه در عضو تمرين نكرده طرف مقابل نيز مي شود و قدرت كسب شده در عضو تمرين نكرده ناشي از تغيير در مورفولوژي عضله نمي باشد. در نتيجه مكانيسم هايي كه بر اساس آن ها انتقال متقاطع صورت مي گيرد، ممكن است به واسطه عوامل عصبي مركزي توضيح داده شود.

 نسخه قابل چاپ

بخش اعظم اهداف تعليم و تربيت از طريق شركت دانش آموزان در فعاليت هاي ورزشي و حركتي قابل تحقق است. تربيت بدني به عنوان يكي از شاخه هاي اصلي تعليم و تربيت نقش مهمي در فرايند رشد جسماني و رواني فراگيران ايفا مي نمايد و يكي از دروس اصلي در بسياري از كشورهاست و برنامه هاي درسي آن همواره بازنگري و اصلاح مي شود.
رويكرد استراتژيك براي تدوين برنامه هاي درسي يكي از رويكردهايي است كه بيشتر برنامه هاي درسي تربيت بدني به سوي آن گرايش پيدا كرده است، بر اين اساس به مطالعه و بررسي اسناد و مدارك برنامه هاي درسي برخي از كشورها و مباني نظري برنامه درسي تربيت بدني تلاش گرديد الگوي مطلوب براي درس تربيت بدني با رويكرد برنامه ريزي استراتژيك طراحي گردد. در اين رويكرد توجه به چشم انداز، بيانه ماموريت و اصول حاكم بر برنامه درسي از نكات برجسته آن مي باشد كه عناصر برنامه درسي بر اساس رويكرد فراگير محوري و توجه به علايق و نيازهاي دانش آموزان شكل گرفته است. اين الگو با تلفيق حوزه هاي مرتبط با برنامه درسي، عناصر راهبردي و عناصر اساسي برنامه درسي تربيت بدني، هماهنگي اين درس را در نظام آموزشي افزايش داده كه در صورت اجرا بسياري از اهداف تربيت بدني در مدارس تحقق خواهد يافت. براي اعتبار بخشي الگوي پيشنهادي از نظرات كارشناسان تربيت بدني و برنامه ريزي درسي استفاده شده كه درصد بالايي از نمونه آماري الگوي مذكور را تاييد نموده اند.

 نسخه قابل چاپ

هدف از پژوهش حاضر بررسي اثر يك برنامه تمريني ويژه بر كيفيت زندگي زنان يائسه غير ورزشكار بود. به اين منظور 60 نفر از زنان يائسه ساكن در منطقه 6 تهران با ميانگين سني 52 سال به صورت تصادفي انتخاب شدند. آزمودني ها به دو گروه تمريني و غير تمريني تقسيم شدند وبراي گروه تمريني يك برنامه تمرين منظم هوازي به مدت 12 هفته، 3 جلسه در هفته طراحي گرديد. پرسشنامه استاندارد كيفيت زندگي زنان يائسه (MENQOL Questionnaire) توسط هر دو گروه و در دو مرحله پيش و پس از انجام تمرين تكميل گرديد. در اين پرسشنامه كيفيت زندگي زنان يائسه در 4 حيطه جسمي، رواني- اجتماعي، وازوموتور و جنسي مورد بررسي قرار گرفت. نتايج آزمون t نشان داد كه در دو حيطه جسمي (p=0.003) و رواني- اجتماعي (p=0.01) تاثير تمرين معني دار بوده است، در حالي كه اين تفاوت در دو حيطه وازوموتور (p=0.088) و جنسي (p=0.113) معني دار نبود. همچنين به طور كلي كيفيت زندگي آزمودني ها در اثر برنامه تمريني بهبود معني داري يافت (p=0.019).

 نسخه قابل چاپ

هدف پژوهش حاضر بررسي ارتباط كايفوز با افسردگي و اضطراب بين دانشجويان پسر ورزشكار و غير ورزشكار بود. براي اين منظور، پژوهشگران از پرسشنامه افسردگي بك و پرسشنامه خودسنجي (اضطراب صفتي) و دستگاه اسپاينال ماوس براي اندازه گيري متغيرها سود برده اند.
اين پژوهش روي 190 دانشجوي پسر ورزشكار و غير ورزشكار دانشگاه هاي تهران صورت گرفت. ابتدا درجه كايفوز آزمودني ها با استفاده از دستگاه اسپاينال ماوس مشخص شد. سپس پرسشنامه هاي مذكور بين افراد توزيع گرديد. نمونه گيري به صورت خوشه اي بود كه ابتدا سه دانشگاه (تهران، علامه طباطبايي و دانشكده تربيت بدني دانشگاه آزاد اسلامي واحد تهران مركزي) انتخاب شدند و از بين آنها 106 نفر كه كايفوز بالاي 40 درجه داشتند برگزيده شدند. نوع پژوهش توصيفي بود كه به روش ميداني اجرا شد. براي بررسي ميزان همبستگي و معني داري از ضريب همبستگي پيرسون و براي مقايسه بين دو گروه ورزشكار و غير ورزشكار از آزمون فيشر استفاده شد. نتايج نشان داد كه بين كايفوز با افسردگي و اضطراب در ورزشكاران و غير ورزشكاران ارتباط معني داري وجود ندارد، اما ارتباط معني داري بين ميانگين كايفوز ورزشكاران و غير ورزشكاران با افسردگي به دست آمد.

 نسخه قابل چاپ

پژوهش حاضر به منظور بررسي اثر روش هاي مختلف آرايش تمرين بر يادگيري و انتقال برنامه حركتي تعميم يافته و پارامتر در تكاليف تعقيبي انجام گرفت. در اين پژوهش كه در دو آزمايش جداگانه انجام شد، 120 آزمودني (5 گروه 12 نفري در هر آزمايش) به طور تصادفي انتخاب شدند. تكليف شركت كننده ها در آزمايش اول تعقيب هدف نوري روي صفحه نمايشگر با برنامه حركتي ثابت (دايره) و پارامتر متغير (سرعت هاي 20 و 30 و 40 دور در دقيقه) با آرايش هاي مختلف بود. تكليف در آزمايش دوم، تعقيب هدف نوري با پارامتر ثابت (سرعت 30 دور در دقيقه) و برنامه حركتي متغير (شكل هاي دايره، مربع و مثلث) با آرايش هاي مختلف بود. آزمودني ها مي بايست در كوشش هاي 20 ثانيه اي هدف نوري را تعقيب كنند. زمان باقي ماندن روي هدف توسط رايانه به عنوان نمره عملكرد منظور شد. آزمودني ها پس از شركت در پيش آزمون، در دوره اكتساب 9 جلسه به تمرين پرداختند و در انتها در آزمون هاي يادداري و انتقال شركت كردند. در نهايت، نتايج نشان داد كه تفاوت ها بين روش هاي مختلف آرايش تمرين در اكتساب و انتقال پارامتر معني دار است. تفاوت ها در مرحله يادداري تاخيري معني دار نبود. همچنين تفاوت ها بين روش هاي مختلف آرايش تمرين در مراحل اكتساب، ياددراي و انتقال برنامه حركتي تعميم يافته معني دار بود.
آرايش هاي مختلف تمرين در مراحل مختلف آزمون اكتساب، يادداري (يادگيري) و انتقال برنامه حركتي تعميم يافته و پارامتر منجر به بروز اثر تداخل زمينه اي مي گردد.

 نسخه قابل چاپ