دعای استخاره
دعای استخاره:
« اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْتَخِیرُكَ بِعِلْمِكَ وَأَسْتَقْدِرُكَ بِقُدْرَتِكَ وَأَسْأَلُكَ مِنْ فَضْلِكَ الْعَظِیمِ فَإِنَّكَ تَقْدِرُ وَلَا أَقْدِرُ وَتَعْلَمُ وَلَا أَعْلَمُ وَأَنْتَ عَلَّامُ الْغُیُوبِ اللَّهُمَّ إِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ هَذَا الْأَمْرَ خَیْرٌ لِی فِی دِینِی وَمَعَاشِی وَعَاقِبَةِ أَمْرِی (عَاجِلِ أَمْرِی وَآجِلِهِ) فَاقْدُرْهُ لِی وَیَسِّرْهُ لِی ثُمَّ بَارِكْ لِی فِیهِ وَإِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ هَذَا الْأَمْرَ شَرٌّ لِی فِی دِینِی وَمَعَاشِی وَعَاقِبَةِ أَمْرِی (عَاجِلِ أَمْرِی وَآجِلِهِ) فَاصْرِفْهُ عَنِّی وَاصْرِفْنِی عَنْهُ وَاقْدُرْ لِیَ الْخَیْرَ حَیْثُ كَانَ ثُمَّ أَرْضِنِی (رضِّنِیِ بِه) »
( بخاری رقم1166)
جابر (رضی الله عنه) میگوید : پیامبر اكرم (صلی الله علیه وسلم) استخاره را به ما همانند سورهای از قرآن یاد میدادند و می فرمودند:
هر فردی كه قصد كاری نماید دو ركعت نماز سنت اداء كند و بعد از آن این دعا را بخواند:
كسی كه با پروردگار استخاره كند و با بندگان مؤمن مشورت كند بشرطی كه بر كارش استوار و ثابت قدم باشد پشیمان نمی شود. چرا كه خداوند می فرماید:
(آل عمران/159)
و در كارها با آنها مشورت كن و هنگامی كه ( پس از مشورت و تبادل آراء) تصمیم به انجام كاری گرفتی (قاطعانه دست به كار شو و) بر خدا توكل كن.
هر شخص مسلمان چه زن و چه مرد خود میتواند استخاره كند زیرا استخاره برای هر مسلمانی مقدور است. و می توان در همه امور كوچك و بزرگ استخاره نمود چه بسا مسئلهای از دید ما كوچك، ولی نتیجه آن بسیار مهم و بزرگ باشد.
امام نووی رحمه الله در كتاب اذكار می فرماید : بعد از هر سنت قبلیه وبعدیه یا تحیه المسجد یا هر سنت دیگری می توان استخاره كرد.
چون هدف خواندن دو ركعت نماز می باشد.
استخاره در تمامی امور مباح صحیح است، اما در امور واجب و حرام و مستحبات و مكروهات استخاره وجود ندارد. لیكن جایز است كه در واجب و مستحب مخیر و در آنچه وسعت زمانی دارد استخاره بجا بیاوریم. (فتح الباری11/ 188)
بعد از استخاره هر عملی كه احساس دلگرمی و آسودگی خاطر كند انجام دهد.و فرق نمی كند آرامش قلبی داشته باشد یا نه، زیرا در آن خیر است ، و در حدیث شرط آرامش قلبی یا خواب دیدن وجود ندارد. (طبقات الشافعیه ـ تاج بن السبكی 9/357 )
ابن حجر میگوید: ظاهر حدیث نشان می دهد كه فرد حاجت خود را ذكر كند و احتمال دارد هنگام دعا نمودن قصد آن عمل در قلبش باشد.
طبق نظر اول: حاجت خویش را بعد از دعا بگوید.
طبق نظر دوم: جمله حالیه است (و در حالی استخاره میكند كه در قلبش قصد عملی را دارد.) (فتح الباری 11/190)