راز رضايت خانواده شهيد بابايي
سلما بابایی دختر بزرگوار شهید بابایی در جلسه تقدیر از دست اندركاران شوق پرواز با صحبت هایش جلسه را تحت تاثیر قرار داد و چشم های خیلی ها را خیس كرد.
او با لحنی مهربانانه گفت: من از آقای شهاب حسینی سپاسگزارم كه نقش پدرم را بخوبی بازی كردند. ایشان به پدر من بسیار شباهت دارند و با بازیشان در خیلی از لحظه ها حضور بابا را حس می كردم.
محتوای جملات سلما بابایی حكایت از رضایت همه جانبه او از محصول نهایی پخش شده داشت.
دختر شهید بابایی حتی به این تشكر لفظی هم اكتفا نكرد و یادآور شد كه هر بار پس از پایان پخش هر قسمت از سریال برای كارگردان شوق پرواز پیامك می فرستاده و از زحماتش قدردانی می كرده است.
ملیحه حكمت، همسر شهید بابایی نیز همچون دخترش چندبار از تلاش های هنرمندانه عوامل گروه شوق پرواز تقدیر و تشكر كرد و بر كیفیت محتوایی و ساختاری كار مهر تایید زد.
اگر تاریخچه سریال های زندگینامه ای را ورق بزنیم، می بینیم هركدامشان در زمان پخش با مخالفت ها و حاشیه های مختلفی همراه بوده است.
روایت زندگی شخصیت های معاصر در یك اثر نمایشی همچون راه رفتن روی لبه تیغ است. معمولا این طوری است كه خانواده شخصیت محوری سریال فریاد مخالفت سر می دهند و می گویند آنچه پخش شد با آنچه در واقعیت جریان داشته، تفاوت های زیادی دارد.
با این حساب باید سریال شوق پرواز را یك استثنا به شمار آورد؛ سریالی كه در مرحله اول رضایت خانواده شهید بابایی و اطرافیانش را در پی داشت. ریشه های این رضایت را باید در دو مولفه جستجو كرد.
اولین مولفه این بود كه كارگردان توانست مشاركت اعضای این خانواده را در ساخت سریال جلب كند. خانواده شهید بابایی از زمان نگارش فیلمنامه تا آخرین مراحل تولید كنار گروه بودند و عوامل كار را از مشاوره های فكری شان بی نصیب نمی گذاشتند.
آنها حتی خانه واقعی شهید بابایی را در اختیار گروه قرار دادند تا بخش هایی از كار در آنجا ضبط شود. نقش آفرینی دو نفر از فرزندان شهید (سلما و حسین) در این كار نشان دهنده اوج همكاری آنها با پروژه شوق پرواز بود.
شناخت و معرفت خانواده شهید بابایی نسبت به ویژگی های یك اثر نمایشی را می توان به عنوان دومین عامل مورد بررسی قرار داد.
آنها دست كارگردان را باز گذاشتند و به او اجازه دادند كه از این قهرمان، یك شخصیت واقعی و جذاب (و نه تخیلی و ساختگی) ارائه كند.