از حرف تا عمل
در زمان پيغمبر اكرم(ص)، طفلى بسيار خرما مىخورد. هر چه او را نصيحت مىكردند كه زياد خوردن خرما ضرر دارد، فايده نداشت. مادرش تصميم گرفت او را به نزد پيغمبر(ص) بياورد تا او را نصيحت كند. وقتى او را به حضور پيغمبر آورد، از پيغمبر خواست تا به طفل بفرمايد كه خرما نخورد، اما آن حضرت فرمود: «امروز برويد و او را فردا دوباره بياوريد.»
روز ديگر زن به همراه فرزندش خدمت پيغمبر(ص) حاضر شد. حضرت به كودك فرمود كه خرما نخورد. در اين هنگام زن، كهنتوانست كنجكاوى و تعجب خود را مخفى كند، از ايشان سؤال كرد: «يا رسولالله، چرا ديروز به او نفرموديد خرما نخورد؟»
حضرت فرمود: «ديروز وقتى اين كودك را حاضر كرديد، خودم خرما خورده بودم و اگر او را نصيحت مىكردم، تأثيرى نداشت.»
امام صادق(ع) فرمود: «به راستى هنگامى كه عالم به علم خود عملنكرد، موعظه او در دلهاى مردم اثر نمىكند، همان طور كه باران از روى سنگ صاف مىلغزد و در آن نفوذ نمىكند.»(5)