مشاعره آنلاین
در دیاری که در آ« نیست کسی یار کسی یا رب ای کاش نیفتد به کسی کار کسی
یــکــبــاره چــرا قــطـع نـظـر مـیکـنـی از مـا
بــودیــم نــه آخــر بـه تـو یـکـبـار مـصـاحـب
|
|
|
درخــــت تــــلــــخ هـــم تـــلـــخ آورد بـــر
اگـــر چـــه مـــا دهـــیـــمـــش آب شـــکــر
| رخ تو دخلی به مه ندارد | که مه دو زلف سیه ندارد |
دلـم امـیـد فـراوان به وصل روی تو داشت
ولــی اجــل بـه ره عـمـر رهـزن امـل اسـت
| تا که چوبش میزنی به میشود | او ز زخم چوب فربه میشود |
در همان دم که تو با یار گزینی خلوت
لحظه ای جور فلک با تو مدارا نکند
در ره کــعـبـهٔ وصـل تـو ز پـا نـنـشـیـنـیـم
گـرچـه در پـا شـکـنـد خـار مـغیلان ما را
الهی کی دمد صبح قیامت / که در صحرای آن سازم اقامت
به امیدی که بیند یار مفتون / بگیرد در بغل آن سرو قامت
تـا بـه دامـان وصـالـت نـرسـد دسـت امید
دسـت کـوتـه نـکـنـد اشـگ ز دامان ما را
ای دوست زدی به غمزه تیرم / کردی به کرشمه ای اسیرم
ما که در عشق تو آشفته و شوریده شدیم
مـیکـنـد حـلـقـهٔ زلـف تـو پـریـشـان مـا را
اینگونه شد كه مخترع از خیر ما گذشت
اینگونه شد كه حضرت « شر » اختراع شد