مشاعره آنلاین

لب گشای و راز هجران با من خسته بگو
یوسفت گشتم برایت پیرهن آورده ام

مهربان با من سخن گوی و نما دردم تو کم
من برایت راز دل را بیش و کم آورده ام

می توانی بروی قصه و رویا بشوی
راهی دورترین نقطه ی دنیا بشوی

ساده نگذشتم از این عشق، خودت می دانی
من زمینگیر شدم تا تو، مبادا بشوی

یک چشمم اشك بود یک چشمم خون
آن لحظه جنون بود و جنون بود و جنون
گفتم که تمام عشق و دنیای منی
با خنده و طعنه گفت "خیلی ممنون"

نشستم روی ساحل، حال دریا را نمیدانم!
من این پایینم و قانون بالا را نمیدانم !

چرا اینقدر مردم از حقایق رویگردانند؟!
دلیل این همه انکار و‌حاشا را نمیدانم!

مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا
گر تو شکیب داری طاقت نماند ما را

باری به چشم احسان در حال ما نظر کن
کز خوان پادشاهان راحت بود گدا را

آن غنچه که نشکفت به گلشن شب ماست

کامی که روا نمیشود مطلب ماست

در عشق دو چیز است که پایانش نیست

اول سر زلف یار و اخر شب ماست

تا ابد جای تو در دیده ماست

سال‌ها گر گذرد یاد تو در سینه ماست 

 به پاس آن همه مهر و وفایت

حقیر است این محبت‌ها برایت

تا قلم موی خیالت یادگاری میکشم
یک قفس بی پنجره با یک قناری میکشم
 
بی تو باران می شود این بغض های لعنتی
پشت پلکم انتظارت را بهاری میکشم

مرحبا ای یار، من مستم ز چشمانت یقین
می برد قلب مرا یاد تو ای زیبا ترین

هم سرای قلب من، سر زن و هم دل جا گذار
جسم من قربان تو، وا کن دلُ و بر جان نشین

ناگهان می آید و در سینه می لرزد دلم

هر چه جز یاد تو را با خاک یکسان می کند

دارد به جانم لرز می افتد رفیق؛ انگار پاییزم

دارم شبیه برگ های زرد و خشك از شاخه می ریزم

مدامم مست میدارد نسیم جعد گیسویت                    خرابم میکند هردم فریب چشم جادویت

تنــم از واسـطه دوری دلـبر بگــداخت                  جانم از آتش هجر رخ جانانه بسوخت

تا شدم حلقه به گوش در میخانه عشق                   هر دم آید غمی از نو به مبارکبادم

مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا
گر تو شکیب داری طاقت نماند ما را

باری به چشم احسان در حال ما نظر کن
کز خوان پادشاهان راحت بود گدا را