مشاعره آنلاین

تا کران این بازار نقد جان به کف رفتم             شادیش گران دیدم اندهش به ارزانی

شهریار

یارم تویی در عالم، یار دگر ندارم

تا در تنم بود جان، دل از تو بر ندارم

من شاه کشور ادب و شرم و عفتم              با من کدام دست در آغوش می کنی

شهریار

يعني كه نمودند در آئينه صبح
كز عمردمي گذشت و تو بي خبري.

خیام

یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش

میسپارم به تو از چشم حسود چمنش

شمعی فروخت چهره که پروانه تو بود             عقلی درید پرده که دیوانه ی تو بود

شهریار

 دل تمنا می کند تا من بسازم خانه ای   

نقش پیری را ز آب و رنگ ها نتوان زدود

در زمستان برف رسوا بر سر هر بام بود

مهدی سهیلی

آسايش دو گيتی تفسير اين دو حرف است

با دوستان مروت با دشمنان مدارا

حافظ

از روی تو دل کندنم آموخت زمانه
این دیده از ان روست که خونابه فشان است
دردا و دریغا که در این بازی خونین
بازيچه ایام دل آدمیان است...

هوشنگ ابتهاج

تو ای تنهاتر از تنها به دنبال تو می گردم

تو ای پیدا و نا پیدا به دنبال تو می گردم

می کشی سرمه عرفان نشود
بینش از چشم قدح دشوار است

بیدل

تا که در دیده ی من کون و مکان آینه گشت              هم در آن آینه آن آینه رو می بینم

شهریار

ما کودکانی خاکیم،این خاک مادر ماست              زین رو بود که ما را در سینه می فشارد

بهار