مشاعره آنلاین

یاری اندر کس نمیبینم ، یاران را چه شد

دوستی کی آخر آمد ، دوست داران را چه شد

دلی که از معرفت نور و صفا دید

به هر چیزی که دید اول خدا دید

دریای من ! به ابر سپـردم بیـاورد

یک آسمان ، بهانه ی باران برای تو

ناقابل است ، بیشتر از این نداشتم

رخصت بده نفس بکشم در هوای تو

وفا کردی و نکردم، جفا دیدی و ندیدم

شکستی و نشکستم،بریدی و نبریدم

مخواه از رخ ماهت نگاه بردارم

مخواه چشم بپوشم ، مخواه بردارم

اگر به یـُمن ِ قدمهای مهربانت نیست

بگو که سجده از این قبله گاه بردارم

مکارم تو به آفاق می برد شاعر

از او وظیفه و زاد سفر دریغ مدار

رقیب عزت خود گو مبر که بر در عشق

حریف کوهکنی نیست آنکه پرویز است

 ترک ما کردی و مهر و لطف بیعت با تو کرد****ناز و استغنا ولی هم عهد و هم پیمان ماست

تو و خلاف مروت خدا نگه دارت

به ما جفای تو از بخت بی مروت ماست

 تو بی وفا چه با فراموش پیشه ای****بیچاره آن اسیر که باز وفادار توست

تا بامداد کوس بشارت زدیم دوش

غم را ازین شکست که بر لشکر آمدست

 تا اندران میانه، که بیند روی او****تو نیز در میانه ایشان نشینیا

آن میوه بهشتی کآمد به دستت ای جان

در دل چرا نکشتی از دست چون بهشتی

 یار مردان خدا باش که در کشتی نوح**** هست خاکی که به آبی نخرد طوفان را

از درونم نمی روی بیرون

که گرفته ای درون و بیرون را