مشاعره آنلاین
الــا یــا ایــهــا الــسـاقـی! ز مـی پُر سـاز جـامـم را
کـه از جـانـم فـرو ریـزد، هـوای نـنـگ و نـامـم را
آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است
یا رب این تاثیر دولت در کدامین کوکب است
تا بهار دلنشین آمده سوی چمن
ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن
چون نسیم نوبهار بر آشیانم کن گذر
تا که گلباران شود کلبه ی میران من
تا بهار زندگی آمد بیا آرام جان
تا نسیم از سوی گل با من بیا دامن کشان
چون سپندم بر سر آتش نشان بنشین دمی
چون سرشکم در کنار بنشین ، نشان سوز نهان
بازا ببین در حیرتم بشکن سکوت خلوتم
چون لاله ی تنها ببین بر چهره داغ حسرتم
ای روی تو آئینه ام عشقت غم دیرینه ام
بازا چو گل در این بهار ، سر را بنه بر سینه ام
من نخواهم کرد ترک لعل یار و جاک می
زاهدان معذور داریدم که اینم مذهب است
| تاب بنفشه میدهد طره مشک سای تو | پرده غنچه میدرد خنده دلگشای تو |
وای اگـــر پـــرده ز اســـرار بـــیـــفـــتـــد روزی
فـاش گـردد کـه چه در خرقه این مهجور است
در کــوی نــیــک نــامـی مـا را گـذر نـدادنـد
گــر تــو نــمـیپـسـنـدی تـغـیـیـر کـن قـضـا را
ای فـــروغ مـــاه حـــســـن از روی رخــشــان شــمــا
آب روی خـــــوبــــی از چــــاه زنــــخــــدان شــــمــــا
ای قــصــر دل افــروز کــه مــنـزلـگـه انـسـی
یـــا رب مـــکـــنـــاد آفـــت ایـــام خــرابــت
آشـنـایـی نـه غـریـب اسـت کـه دلسوز من است
چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت