مقصر خود ما هستيم
ماشاءالله شاهمراديزاده امسال با دو اثر به جشنواره فجر سيام آمده بود.
يكي نويسندگي «شور شيرين» به كارگرداني جواد اردكاني و تهيهكنندگي ابراهيم اصغري كه در بخش سوداي سيمرغ حضور پيدا كرد و ديگري كارگرداني «پنجشنبه آخر ماه» كه محصول مركز گسترش سينماي مستند و تجربي بود و براي همين فيلم جايزه ويژه بخش تجلي اراده ملي را دريافت كرد.
به همين بهانه با وي به گفتوگو نشستيم.
نظرتان درباره حضور چشمگير جوانان در اين دوره از جشنواره چه بود؟
البته اگر هر دو نسل سينماگران در كنار هم باشند خيلي بهتر است، اما اين ذهنيت كه نبود بزرگان سينما و حضور گسترده فيلماوليها به هويت جشنواره لطمه زده و از اعتبار آن ميكاهد اصلا درست نيست.
نه. اصلا اين طور نيست. اگر فيلماوليها حتي سالي 100 فيلم هم بسازند جاي بزرگان تنگ نخواهد شد. اين ما هستيم كه جنبه نداريم و به جاي در كنار هم ديدن، دست به تفكيك و جدايي ميزنيم.
زماني در جبهه يك گروهان وقتي ميديد يك گردان در حال آمدن است از خوشحالي پر درميآورد و اصلا يك درصد به اين فكر نميكرد كه با آمدن اين افراد جديد جايشان تنگ ميشود يا آذوقه كم ميآيد، در صورتي كه الان همه از حضور تازهواردان ميترسند.
دليلش اين است كه آن افراد فهم و دانش خدايي داشتند. محمود كاوه فقط 19 سال داشت كه به فرماندهي يك لشكر رسيد، در صورتي كه در جامعه سينمايي ما جوانهاي بسياري در شهرستانها به دليل نداشتن فضاي رشد كافي، از چرخه حذف شدند.
مهجور بودن و به سر آمدن دوران سينماي دفاع مقدس شايعهاي بيش نيست. در تمام اين سالها پرفروشترين فيلمهاي سينماي ما فيلمهاي دفاع مقدسي بودند؛ از «گذرگاه» و «هراس» گرفته تا «اخراجيها». حتي برخي فيلمهاي دفاع مقدسي ما مانند «به كبودي ياس» از سطح عمومي سينماي ما بالاتر بود. خدا را شكر كه سيمرغهاي سيام همين نظريه را تاييد كردند و بيشترين تعداد سيمرغها به «ملكه» و «روزهاي زندگي» تعلق گرفت.
ما سينماگران جنگ، خودمان را تحقير ميكنيم و از بالا به پايين نگاه ميكنيم و همين نوع نگاه باعث شده است تا سينماي دفاع مقدس ما درجا بزند.
در هاليوود عليه عفت و دين و حقانيت ما فيلم ميسازند. اين در حالي است كه ما در اين 30 سال يك فيلم هم عليه هاليوود نساختهايم. مقصر خود ما هستيم.