پرواز

علي در حياط، كنار قفس كبوتر سفيدش كه خيلي هم دوستش داشت، نشسته بود و آمدن پدرش را به او هم خبر مي‌داد. همه مي‌دانستند كه علي چه علاقه‌اي به اين پرنده دارد و همدم هميشگي اوست.

پسرك سرش را به قفس نزديك كرد و حرفي زد، به نظر مي‌رسيد اين بار حرف‌هايش با گذشته فرق دارد و اين را كبوتر هم حس كرده بود.

علي از كنار قفس بلند شد و به كوچه رفت. دود و بوي اسفند همه جا را گرفته بود، بابابزرگ گوشه‌اي ايستاده بود و دعا مي‌خواند، مادر از شادي اشك مي‌ريخت و علي هم حال و روز غريبي داشت.

ناگهان صداي صلوات و الله اكبر جمعيت، سكوت كوچه را شكست و يكي بلند گفت: اومدن، اومدن و باز هم صلوات بود كه در فضاي كوچه پيچيد.

پدر در ميان مردم به طرف خانه مي‌آمد، بابابزرگ را بغل گرفت و هر دو گريه كردند، علي نگاهي به آن دو كرد و از لاي در خانه نگاهي هم به كبوترش انداخت.

وقتي نزديك شدند بابا پرسيد: علي كجاست؟ بابابزرگ گفت: همين جا بود، علي جان.

علي در حالي كه كبوتر را ميان 2 دستش گرفته بود از خانه بيرون آمد و فرياد زد بابا!

دستانش را به سمت آسمان گرفت و گفت: خداي مهربون، شكر كه بابام برگشت. كبوتر را رها كرد و خودش را به آغوش پدر رساند.

رضا بداقي