گرانولوم چرکی
گرانولوم چرکی عبارت است از ضایعات پوستی متشکل از رگهای خونی کوچک. این ضایعات مسری یا سرطانی نیستند. پوست هر کجای بدن میتواند درگیر شود. اما این ضایعات عمدتاً روی صورت و شانه ظاهر میشوند. این بیماری غالباً در کودکان 15-5 ساله، هم پسر و هم دختر، و نیز زنان حامله رخ میدهد.
جوشهای کوچک با خصوصیات زیر:
این جوشها ابتدا به اندازه سر سوزن هستند، اما در عرض چندین هفته بزرگ شده و به حداکثر اندازه خود میرسند (20-2 میلیمتر).
این جوشها به رنگ قرمز روشن، قهوهای یا آبی ـ مشکی هستند.
وقتی که آسیبی به جوشها وارد شود به راحتی خونریزی میکنند.
فرد در جوشها احساس ناراحتی یا خارش ندارد.
ناشناخته است. واژه «چرکی» به مفهوم وجود عفونت است، اما این ضایعات، به اشتباه این گونه نامگذاری شدهاند و عفونتی وجود ندارد. به دلیل این که این ضایعات غالباً در اواخر دوران کودکی یا به هنگام حاملگی رخ میدهند، امکان دارد تغییرات هورمونی یک عامل مهم در به وجود آمدن آنها باشد.
حاملگی
وارد آمدن آسیب (گاهی ضایعات در محل آسیب به وجود میآیند).
در حال حاضر نمیتوان از آن پیشگیری به عمل آورد.
به دلیل این که گرانولوم چرکی شبیه ملانوم (یک نوع سرطان پوست) است، باید به دقت بررسی و تشخیص قطعی داده شود.
بهبود خود به خودی، معمولاً در عرض 6-2 ماه. عود این بیماری شایع است.
انتظار نمیرود عارضهای به وجود آید.
تشخیص به کمک نمونهبرداری از پوست و بررسی پاتولوژی انجام میگیرد.
ضایعات پوستی را میتوان به کمک جراحی، انعقاد الکتریکی، یا به کار بردن سرما درمان نمود. پس از جراحی:
روزانه دوبار روی محل جراحی الکل بمالید.
طی روز روی زخم را با باند بپوشانید. به هنگام شب روی آن را باز بگذارید.
زخم را طبق معمول بشویید. پس از حمام گرفتن یا شنا کردن، روی زخم را به ملایمت و به طور کامل خشک کنید.
برای رفع درد خفیف میتوان از داروهایی مثل استامینوفن یا آسپیرین استفاده کرد.
اگر دلمه روی زخم ناحیه عمل شکاف بردارد یا از آن مایع تراوش شود، روزانه چندین بار روی آن پماد آنتیبیوتیک بمالید.
محدودیتی برای آن وجود ندارد، تنها باید سعی شود به هنگام بهبود ضایعه آسیبی به آن وارد نیاید.
رژیم خاصی توصیه نمیشود.
اگر شما یا یکی از اعضای خانوادهتان علایم گرانولوم چرکی را دارید.
اگر زخم ناحیه عمل خونریزی کند و نتوان با وارد آوردن فشار روی آن به مدت 10 دقیقه، خونریزی را بند آورد.
اگر علایم عفونت در زخم ظاهر شوند، مثلاً قرمزی، تورم، درد، یا افزایش حساسیت به لمس