او چــنــان مــی دیـــد الــطــاف خـــــدا   

تــا دگـر حـاضـر نـشــد گـردد جدا

چـــون کــه ایـــام رضــا پــایـان گــرفــت

    آمـنـه را دایـه پـس دامـن گـرفـت
گــفـــت چــون بــاشد وبــا در این زمــن

     هـسـت بـهـتـر تـا بـمـانـد نزد من
گــشــت پـــنــجـم سال از احمد تـمـام

   دایه اش با اشک دادش او به مام
آمــنـــه دلــتـــنــگ قــبــر شــوی بـــود

     شــهــر یـثـرب مدفن مه روی بود
بــا مـــحــمــــد آمــــنــــه در راه شــــد 

   ام ایـمـن یـا دو تـن هـمـراه شــد
چون که ماهی از سکونت می گذشــت

   سـوی مکـه قصد شد بر بازگشت
در مـــــیــــان ره شــنــــیـــد او آه و واه

   فـوت گـردیــد آمـنـه در بــیـــن راه
شــهـــر ابــــوا مــدفـــن مــادر نــمـــود

     اشــک را پــنهان زچهره می زدود
عــمــر احـمد چـون بشد نزدیک هـشت 

  جـد او عـبـدالـمـطـلـب در گذشت
او کــه تــنــهـــا بــــود تــنــهـاتـر شدش

     در تــفـکر سـیـر کـردی بـا خودش
طــفــل تــنــها را عــــمــو در بــر گـرفت

    او کـمـربـنــد حـمـایـت کرد سفت
آن ابـــوطــالـــب عـــمـــوی مـــهـربــان

     بـر مـحمـد کرد خـدمت پس ز جان

 

 

 

سروده ای از: محسن سید اسماعیلی