آشنایی با کشور هند
پیمپری-چینچواد
مختصات: °۷۳٫۴۸شرقی °۱۸٫۳۷شمالی (نقشه) شهر (به انگلیسی: Pimpri-Chinchwad) با جمعیت ۱٫۷۲۹٫۳۲۰ نفر در ایالت مهاراشترا در کشور هند واقع شدهاست. پیمپریـچینچواد به عنوان دو منطقه به هم مرتبط پیمپری و چینچواد تحت مدیریت واحدی اداره میشود و در شمال غرب پونه قرار دارد و به خوبی با پونه و بمبئی از طریق بزرگراه قدیمی پونه ـ بمبئی متصل ارتباط دارد.
ناسیک
مختصات: °۷۳٫۵۰شرقی °۲۰٫۰۲شمالی (نقشه) شهر (به انگلیسی: Nashik) با جمعیت ۱٫۵۲۱٫۶۷۵ نفر در ایالت مهاراشترا در کشور هند واقع شدهاست. این شهر در شمال غربی مهاراشترا، با فاصله ۱۸۰ کیلومتر از بمبئی و ۲۰۲ کیلومتر از پونه واقع شدهاست. ناسیک مقر اداری منطقه و بخش ناسیک است و به عنوان «پایتخت شراب هند» شهرت دارد.
وادودارا
مختصات: °۷۳٫۱۹شرقی °۲۲٫۳۰شمالی (نقشه) یا یکی از شهرهای مهم و بزرگ ایالت گجرات هند است. این شهر به خطوط راه آهن هند متصل است و سومین شهر پرجمعیت گجرات پس از احمدآباد و سورات بهشمار میرود.
فریدآباد
شهر (به انگلیسی: Faridabad به هندی :फरीदाबाद) در ایالت هاریانا در کشور هند واقع شدهاست. فریدآباد با جمعیت ۱٬۰۵۴٬۹۸۱ نفر در سال ۲۰۱۱ و مساحت ۲٬۱۵۱ کیلومتر مربع (۸۳۱ مایل مربع) بزرگترین شهر ایالت هاریانا و از مراکز اصلی صنعتی این ایالت است.
پیشینه
فریدآباد را بابا فرید، خزانهدار جهانگیرشاه گورکانی که از صوفیان بود در سال ۱۶۰۷ میلادی بنیاد کرد. قصد او از بنای این شهر، پاسداری از راهی بود که از آن مکان میگذشت. بابا فرید در این محل یک دژ، یک مخزن آب و یک مسجد ساخت که امروزه ویرانههایی از آنها به جای ماندهاست. این محل بعدها مقر یک پرگنه (منطقه مالیاتی) شد که به عنوان جاگیر (زمین واگذار شده) در دست فرمانروایان بلبگره بود.
شهرستان فریدآباد در تاریخ ۱۵ اوت ۱۹۷۹ به عنوان دوازدهمین شهرستان در ایالت هاریانا تشکیل شد. مناطق این شهرستان پیش از آن بخشی از شهرستان گورگائون بودند.
پس از جدایی پاکستان از هند، بخشی از پناهندگان پاکستانی در این شهر جای گرفتند و با اجرای پروژهای برای اسکان آنها، در سال ۱۹۵۰، تعدادی کارخانه صنایع سبک نیز برای اشتغال آنها ساخته شد.
قاضیآباد (هند)
مختصات: °۷۷٫۴۲شرقی °۲۸٫۶۷شمالی (نقشه) شهر (به انگلیسی: Ghaziabad) با جمعیت ۱٫۴۳۷٫۸۵۵ نفر در ایالت اوتار پرادش در کشور هند واقع شدهاست.
راجکوت
شهر (به انگلیسی: Rajkot) با جمعیت ۱٫۳۹۵٫۰۲۶ نفر در ایالت گجرات در کشور هند واقع شدهاست.
مرتا
شهر (به انگلیسی: Merath) با جمعیت ۱٫۳۶۵٫۰۸۶ نفر در ایالت اوتار پرادش در کشور هند واقع شدهاست.
بنارس
بنارس |
|
|---|---|
| مختصات: شرقی′۸۲°۹۵ شمالی′۲۵°۲۸۲ (نقشه) | |
| کشور | |
| ایالت | اوتار پرادش |
| ناحیه | بنارس |
| شهردار | کاوشلندرا سینگ |
| جمعیت | ۳,۱۴۷,۹۲۷ (۲۰۰۷) |
| تراکم جمعیت | ۱,۹۹۵ کیلومتر مربع |
| ناحیه زمانی | ۵:۳۰ (IST) |
| مساحت | ۱٬۵۵۰ کیلومتر مربع |
| ارتفاع | ۸۰.۷۱ متر |
| پیش شماره | ۰۵۴۲ |
| لقب | شهر مقدس هندوستان |
یا (به هندی: बनारस) , (به اردو: بنارس) یا شهری بر کرانه چپ رود گنگ در جنوب شرقی ایالت اوتار پرادش هند است. این شهر از مراکز دینی عمده هندوان است و در نزد بوداییان و پیروان آیین جین نیز مقدس است.
بنارس از شهرهای مهم تاریخی، فرهنگی و تجاری هند، و از مراکز قدیمی و مهم شیعیان شبه قاره هند بهشمار میرود.
واژه بنارس، شکل دیگر واژه وارانسی است. برخی این نام را برگرفته از نام دو رودخانه ورونه و آسی میدانند، که پایه علمی ندارد. از دیگر نامهای معروف آن کاشی است که ظاهراً از نام یکی از قبایل آریایی نژاد آن منطقه برگرفته شده است و به اعتقاد عموم مفهوم براق و درخشان دارد. در زمان اورنگ زیب شهر رسماً محمدآباد نامیده شد ولی با انقراض بابریان این نام به فراموشی سپرده شد.
پیشینه
بنارس در سال ۵۹۰ق به تصرف معزالدین محمد سام درآمد و بسیاری از بتهای معابد متعدد آن نابود و شهر ویران شد. بابر در ۹۳۶ق آن را گرفت. در دوره اکبرشاه، راجه جی سینگه معابد متعدد و رصدخانهای در آنجا ساخت. اورنگ زیب مسجدی به جای یکی از معابد قریم هندی آن بنا نهاد. در ۱۷۷۵م بنارس به بریتانیا واگذار گردید و در ۱۹۵۰م جزء اتحادیه هند شد.
از آنجا که بنارس بر سر راه ارتباطی مراکز مهم علمی و ادبی چون آگره، لکهنو، عظیمآباد و جونپور قرار داشت، به یکی از محلهای مهم تجمع شعرا، ادبا و دانشمندان تبدیل شد. شاعران و ادبای فارسیگوی بسیاری در زمان اکبرشاه، جهانگیرشاه و شاه جهان، اهل بنارس بودند یا در آنجا زندگی میکردند. بنارس امروزه نیز از مراکز آموزش زبان فارسی است. هم اکنون زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه هندوی بنارس تا سطح دکتری تدریس میشود و در مدرسه دینی الجامعةالسلفیة این شهر نیز طلاب فارسی میآموزند.
امریتسار
مختصات: °۷۴٫۸۷شرقی °۳۱٫۶۳شمالی (نقشه)
یا یا (پنجابی: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ به معنی رودخانه شراب مقدس) مرکز شهرستان امرتسر در ایالت پنجاب در هند است. جمعیت شهر بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۱ هند، ۱۵۰۰۰۰۰ نفر و جمعیت ایالت بیش از ۳۶۹۵۰۷۷ نفر است.
امریتسار در ۳۷۸ کیلومتری شمال غربی دهلی و ۵۱ کیلومتری شرق لاهور پاکستان واقع است. برخی نام آمریتسار را برگرفته از آمریتساگار به معنی " اقیانوس نوشیدنی جاودانگی" دانسته اند.
شهر امریتسار درناحیهای جلگهای واقع شده، و آب و هوای آن خشک است.
زیارتگاه اصلی پیروان آئین سیک به نام دربار صاحب یا معبد طلایی که در این شهر واقع شده از شهرت خاصی برخوردار است.
تاریخ
شهر امریتسار از شهرهای بزرگ ایالت پنجاب در هند است. گورو رام داس بنا به وصیت گورو امرداس در سال ۱۵۷۴ میلادی اقدام به شروع بنای این شهر کرد. او زمین این شهر را به ۷۰۰ روپیه از مالک روستای تونگ خرید. رام داس، مراسم مذهبی سیکها را نخستین بار در این شهر برگزار کرد.
بمبئی نو
مختصات: °۷۳٫۰۱شرقی °۱۹٫۰۳شمالی (نقشه) یا یا بمبئی بزرگ (به انگلیسی: Navi Mumbai به مراتی، नवी मुंबई) شهر برنامهریزی شدهای است پیوسته به کلانشهر بمبئی٬ در سواحل غرب کشور هند ایالت مهاراشترا.
این شهر با مساحت ۳۴۴ مربع کیلومتر (۱۳۳ مایل مربع) بزرگترین شهر برنامهریزی شده در جهان است که در سال ۱۹۷۲ به عنوان شهر دوقلو بمبئی توسعه یافت. ناوی مومبای به شهر مومبای یا بمبئی چسبیده است و از طریق پلهای واشی و ایرولی به آن متصل میشود. بمبئی نو در سال ۲۰۰۸ بالغ بر ۲٫۶۰۰٫۰۰۰ نفر جمعیت داشته است.
اورنگآباد
مختصات: °۷۵٫۲۹شرقی °۱۹٫۷۸شمالی (نقشه)
(به انگلیسی:Aurangabad به مراتی: औरंगाबाद به اردو: اورنگآباد) شهری در ایالت ماهاراشترا در کشور هندوستان است. این شهر در فلات دکن دامنهٔ کوههای آجانتا در شمال در جنوب، کنار رودخانه قوم واقع است و در ۲۷۶ کیلومتری شمال شرقی کلانشهر بمبئی، ۲۳۵ کیلومتری پونه و ۱۱۴ کیلومتری از احمدنگر قرار گرفته است.
نام این شهر از اورنگزیب (ح: ۱۶۵۸ - ۱۷۰۷ م) که لقب ششمین پادشاه امپراتوری گورکانی هند بود گرفته شده است. «اورنگ» واژهای فارسی است و به معنی سریر یا تخت پادشاهی است.
اورنگآباد در منطقهای قرار گرفته است که باران در آنجا بیشتر در فصل تابستان میبارد. میزان باران سالانة آن بین ۲۵۰ تا ۷۵۰ میلیمتر متغیر است. این شهر یکی از سریعترین شهرهای در حال توسعه در جهان است. صنایع نساجی پارچههای کتان و ابریشمی در این شهر اهمیت ویژهای دارند و صنایع گردشگری و بانکداری از دیگر منابع درآمدی مهم این شهر هستند.
|
|
تاریخچه
اورنگآباد شهری تاریخی است. این شهر در سال ۱۶۱۰ میلادی توسط ملک عنبر، وزیراعظم مرتضی نظام شاه در احمدنگر در محلی که روستای «کهرکی» بود ساخته شد. او این مکان را پایتخت خود ساخت و ارتش خود را از در اطراف آن مستقر ساخت و در آبادانی آنجا کوشید. در سال ۱۶۲۱ سپاهیان جهانگیر به این شهر حمله کرده و آن را غارت کردند و به آتش کشیدند. عنبر بنیانگزار این شهر همواره جهانگیر را با القاب تند و زننده یاد میکرد. پس از درگذشت ملک عنبر در ۱۶۲۶م پسرش فاتح خان نام شهر را به «فاتحآباد» تغییر داد.
در همان سال، خان لودی، نایبالسلطنه گورکانی، به سوی این شهر پیشروی کرد اما در برهانپور توسط حمید خان فرمانده نظامشاهی، تطمیع و متوقف شد. با این وجود در ۱۶۳۳ فاتحآباد به قلمرو پادشاهان گورکانی ضمیمه شد.
در سال ۱۶۵۳ هنگامی که شاهزاده اورنگزیب برای بار دوم نایبالسلطنه منطقه دکن انتخاب شد، او پایتخت خود را فاتحآباد انتخاب کرد آن را دوباره از نو ساخت و اسم آن را «اورنگآباد» گذاشت. ین شهر در دوران حکومت وی رونق بسیار یافت.
به دستور اورنگ زیب، دیوارهای بلند و مستحکم دور شهر بنا گردید و شبکه منزلگاههای کنار جادهها، به ویژه جاده اورنگآباد به آگرا، با ساختن سراهایی که کنار آنها بازار، مسجد، حمام و چاه آب وجود داشت، توسعه یافت. در همین دوران، اورنگآباد از نظر معارف و پژوهشهای اسلامی مقامی برجسته احراز کرد. پیشرفت اورنگآباد به اندازهای بود که آنجا را دهلی جنوب نامیدند.
پس از سقوط امپراتوری گورکانیان هند در نیمه اول سده ۱۸م توسط بریتانیا، اورنگ آباد جزو نظامهای مستقل، و برای مدتی پایتخت آنجا شد، پس از مدتی حیدرآباد این مقام را گرفت و اورنگآباد اهمیت خود را از دست داد. خاندان نظام آصفجاه که در ۱۱۳۶ق/۱۷۲۴م بر دکن مسلط شده بود، تا ۱۹۴۸م بر این منطقه حکومت کرد. در این سال، ایالت حیدرآباد که اورنگآباد جزو آن بود، به «اتحادیه هند» ملحق گردید، تا آنکه در ۱۹۵۶م این ایالت بر حسب وابستگیهای زبانی میان ایالتهای مختلف تقسیم شد و بخشی از آن، ازجمله اورنگآباد، جزو ایالت مهارشترا قرار گرفت.
مراکز دیدنی
این شهر یک مرکز جهانگردی جذاب هند با بسیاری از بناهای تاریخی است. وجود معابد و آثار باستانی، هر ساله جمعیت زیادی را برای دیدن و اجرای مراسم مذهبی، به این شهر جذب میکند. ازجمله غارهای آجنتا و الورا که در میراث جهانی یونسکو ثبت شدهاند و از نقاط دیدنی باستانی و پیش از اسلام هند بهشمار میروند.
همچنین مقبره بیبی کا که آرامگاه دلرسبانو بیگم همسر اورنگ زیب است و در اواخر سده ۱۷م شبیه به تاجمحل در آگرا و به تقلید از آن با مرمر سفید در ابعادی کوچکتر ساخته شده در این شهر واقع شده است و از بهترین آثار هنری دوره گورکانی در این شهر به شمار میرود.
آرامگاه خرابه قصر اورنگ زیب و آرامگاه او در مقبره شیخ برهانالدین، و آرامگاه ملک عنبر و آصف جاه، مؤسس دولت حیدرآباد، و مسجد بنا شده توسط ملک عنبر، از دیگر آثار اسلامی باقی مانده در اورنگآباد است.
سولاپور
شهر یا (به انگلیسی: Solapur) با جمعیت ۲٬۲۵۳٬۸۴۰ نفر (طبق سرشماری ۲۰۱۱) در غرب ایالت مهاراشترا در کشور هند واقع شدهاست.
سولاپور هفتمین شهر پرجمعیت ایالت مهاراشترا است و نقطهای مهم در محل اتصال خط راهآهن مرکزی هند بهشمار میرود. و صنایع کوچک و متوسط در آن استقرار دارد.
اللهآباد (هند)
مختصات: °۸۱٫۸۴شرقی °۲۵٫۴۵شمالی (نقشه)
(به هندی: इलाहाबाद، به اردو: الہ آباد) شهری است در ایالت اوتار پرادش در شمال کشور هندوستان.
این شهر با جمعیتی بالغ بر یک میلیون نفر در محل تلاقی دو رودخانه گنگ و یامونا واقع شدهاست.
تاکنون هفت نفر از چهارده نخستوزیر هندوستان از این شهر بودهاند. کسانی مانند جواهر لعل نهرو، ایندرا گاندی راجیو گاندی و دیگران.
جبالپور
شهر (به انگلیسی: Jabalpur) با جمعیت ۱٫۰۶۶٫۹۶۵ نفر در ایالت مادایا پرادش در کشور هند واقع شدهاست.
سرینگر
مختصات: ۲۴″ ۴۷′ ۷۴°شرقی ۲۳″ ۵′ ۳۴°شمالی (نقشه)
یا (کشمیری: سِرېنَگَر सिरीनगर، اردو: سرینگر) شهری است در ایالت جامو و کشمیر هندوستان واقع در هیمالایای غربی. این شهر در دره کشمیر و بر دو کرانه رود جِهلوم قرار گرفته و پایتخت تابستانه دولت ایالتی جامو و کشمیر است.
شهر سرینگر حدود دوهزار سال پیش بدست شاه پراواراسِنا بنیاد نهاده شد. این شهر در قدیم با نامهای فارسی «شهر کشمیر» و «شهر» نامیده میشد. ولی نام باستانی هندی آن که بعدها دوباره رواج یافت سرینگار یا سریناگار بوده است. ریشه این نام را از سری (شکوه) و نگار (شهر) دانستهاند.[۱]
تاریخچه
آشوکا، شاه بزرگ ماوریایی در سدهٔ یکم پ.م. شهر قدیم سرینگر را بنیاد کرد و آن را پورانادیستان نامید. این نام اکنون به صورت پاندرتان بجا مانده. بوداگرایی نیز با گسترش نفوذ آشوکا به منطقه رخنه یافت.
طی دورههای بعد، کوشانها، پادشاهی ویکرامادیتیا، حاکمان محلی هندو و مسلمانان بر آن حکم راندند.
در سدههای میانه گورکانیان و پشتوها بر سرینگر چیره شدند. با شکستی که رانجیت سینگ بر پشتوها وارد کرد، سرینگر در سال ۱۸۱۴ بخشی از شاهنشاهی سیک شد.