مشاعره!
مسکین چو من به عشق گلی گشته مبتلا
واندر چمن فکنده ز فریاد غـلغـلـی
یاد باد انكه زما وقت سفر یاد نكرد
به وداعی دل غمدیده ما شاد نكرد
دست از مس وجود چو مردان ره بشوی
انگه رسی به خویش که بی پا و سر شوی
یارب ز كرم دری به رویم بگشا راهی كه در او نجات باشد بنما
مستغنی ام از هر دو جهان كن به كرَم جز یاد تو هر چه هست بر از دل ما
دست حاجت ز در ناكس و كس ، كوته كن
آخـــــر این دست بلند تــــو هنرهـــا دارد
« صائب »
کز آب هفت بحر به یک موی تر شوی
سَلَامٌ قَوْلًا مِن رَّبٍّ رَّحِیمٍ
یار مرا،غـــار مرا،دلبر و دلدار مــــرا یار تویی ، غار تویی ، خواجه نگهدار مرا