روز سي‌ام تير ماه بود ،سه هواپيماي اف4 آماده پرواز شدند. اين اولين پرواز دوران بر فراز شهر بغداد محسوب مي‌شد، قصد داشتيم عراق را ناامن کنيم.از بدو ورود به خاک دشمن با يک ديواره آتش مواجه شديم، نزديک صبح پدافند هوايي بغداد ما را ره گيري کرد اين بار از بين دو پدافند زمين به هوا مورد هجوم قرار گرفتيم، بعد از بمباران پالايشگاه الدوره من جلو افتادم و دوران پشت سر من قرار گرفت .پدافند سبک عراق 57 ميليمتري ما را مورد هجوم قرار داد و يک گلوله در کابين خلبان منفجر شد، من و اسکندري مجروح شديم، اما همچنان به راه خود ادامه داديم، در همين لحظه دوران اعلام کرد:«هواپيماي ما را زدند» اسکندري به آنها گفت:«ايرادي ندارد ما را هم زده‌اند پشت سر ما بياييد» دوارن پاسخ داد:«موتور شماره دو آتش گرفته و ما نمي توانيم بيائيم» اسکندري دوباره گفت:«اگر مي‌توانيد بيائيد و گرنه بپريد بيرون» ديگر جوابي نيامد، همه ما مي‌دانستيم انجام اين عمليات 85% خطر براي خلبانانش دارد و همگي داوطلبانه اين خطر را به جان خريده بوديم ،اما عباس با کوبيدن هواپيما به ساختمان هتل محل استقرار سران کشورهاي غير متعهد و پرواز عاشقانه‌اش به عرش، نام خود را در تاريخ ايران اسلامي و قلب امت براي هميشه ثبت کرد.

 

منبع:روزنامه کيهان 28/4/83

راوي:آقاي باقري