شهيد چمران؛ الگوى عملى

1311: ولادت در تهران.

1336: فارغ التحصيلى از رشته الكترومكانيك.

1337: اعزام به آمريكا با بورس تحصيلى دانشجويان ممتاز.

1341: اخذ دكتراى الكترومكانيك و فيزيك پلاسما با ممتازترين درجه علمى از كاليفرنيا.

1342: عزيمت ‏به مصر و سپس به لبنان. (1350)

1357: بازگشت ‏به ايران.

1360: شهادت در دهلاويه.

عبادت دكتر چمران

وسط شب كه مصطفى براى نماز بيدار مى‏شد، غاده - همسر شهيد-  طاقت نمى‏آورد، مى‏گفت:

" بس است ديگر،استراحت كن، خسته شدى‏." و مصطفى جواب مى‏داد:

" تاجر اگر از سرمايه‏اش خرج كند، بالاخره ورشكست مى‏شود. بايد سود در بياورد كه زندگى‏اش بگذرد. ما اگر قرار باشد نماز شب نخوانيم، ورشكست مى‏شويم‏." اما غاده كه خيلى شب‏ها از گريه‏هاى مصطفى بيدار مى‏شد، كوتاه نمى‏آمد. مى‏گفت:"اگر اين‏ها كه اين قدر از شما مى‏ترسند، بفهمند اين طور گريه مى‏كنيد . . .

مگر شما چه معصيتي داريد؟ چه گناهى كرده‏ايد؟ خدا همه چيز به شما داده . همين كه شب بلند شديد، يك توفيق است‏." آن وقت گريه مصطفى هق هق مى‏شد و مى‏گفت:

" آيا به خاطر اين توفيق كه خدا داده، او را شكر نكنم؟ " (1)

كمتر پيش مى‏آمد كه شهيد چمران همراه همسرش از اين ده به آن ده (در لبنان) بروند و شهيد چمران وسط راه به خاطر بچه‏اى كه در خاكهاى كنار جاده نشسته و گريه مى‏كند پياده نشود. پياده مى‏شد، بچه را بغل مى‏گرفت، صورتش را با دستمال پاك مى‏كرد و مى‏بوسيدش. آن وقت تازه اشك‏هاى خودش سرازير مى‏شد. دفعه اول همسرش فكر كرد بچه را مى‏شناسد، اما شهيد چمران گفت:" نه نمى‏شناسم. مهم اين است كه اين بچه يك شيعه است. اين بچه هزار و سيصد سال ظلم را به دوش مى‏كشد و گريه‏اش نشانه ظلمى است كه بر شيعه على (ع) رفته است."