تلویزیون های ال ای دی بجای لامپ فلورسنت از سیستم نورافشانی LED استفاده می كند. البته این تلویزیون ها بطور 100 درصد LED نیستند و نباید این نام به آنها اطلاق شود. نمایشگرهای واقعی LED همچنان برای نمایشگرهای بزرگ در استادیوم ها و اهداف تجاری استفاده می شود.

مقایسه بین نمایشگر LED و LCD معمولی:

-تصویر در LED بسیار روشنتر است و كنتراست بسیار بهتری دارد و نقاط سیاه در آن عمیق ترند.
-با سیستم نوردهی Edge-LED ضخامت آنها بسیار كم است، بطوریكه LED های موجود در بازار كمی بیش از 25 میلیمتر هستند!
-آنها برق بسیار كمتری مصرف می كنند. در مقایسه بین LED و LCD هم سایز، مصرف برقشان 40 درصد كمتر است.
-طیف رنگ در آنها وسیع تر است بخصوص وقتی از تكنولوژی نوردهی RGB-LED استفاده شده باشد.
-فركانس تغییر تصویر در آنها بالاتر است.
-آلودگی محیط زیستی كمتری دارند.

تاریخچه: شركت سونی اولین شركتی بود كه در سال 2005 این مدل تلویزیون خانگی را به بازار عرضه كرد.

تشخیص و ایجاد تمایز بین LCD كه از طریق لامپ فلورسنت نوردهی میكند با LED كه از دیودهای نورانی استفاده می كند بسیار مهم است انقدر كه در انگلستان شركت سامسونگ در تبلیغاتش اجازه ندارد از لفظ LED TV استفاده كند مگر اینكه توضیحی درباره شیوه نوردهی در آن به بیننده بدهد.

در این تكنولوژی دیودهای پیشرفته و بسیار كوچكی در پشت پنل LCD گذاشته می شود. شركت سونی در مدل سونی براویا ی خود در سپتامبر 2008 از این تكنولوژی استفاده كرد. امروزه استفاده از LED بخاطر افزایش عمر نمایشگر و صرفه جویی انرژی به صرفه تر از نمایشگرهای پلاسماست. همینطور در آنها از جیوه نیز استفاده نشده است و در آن از عناصر دیگری مانند گالیوم و آرسنیك استفاده شده است.

به دلیل وجود دیود نورانی كه سرعت خاموش و روشن شدن در آن زیاد است، خاموش و روشن شدن تصویر در این نمایشگرها بسرعت انجام می گیرد و به لحاظ علمی كنتراست بهتری دارد. آنها می توانند وقتی LED خاموش است رنگ مشكی عمیق و وقتی روشن است، روشنایی بالایی ایجاد كنند.