شكر خداوندى را سزاست كه ما را به حمد و ستايش خود هدايت فرمود و ما را از سپاسگزاران

 قرار داد تا نسبت به احسان او سپاس گوييم و او به ما پاداش نيكوكاران را عطا فرمايد.

سپاس خداوندى را كه ما را براى دين خود بر گزيد و آيينش را به ما ارزانى داشت و ما را در طريق

 احسانش به پيش برد تا با لطف او به سوى رضوانش حركت كنيم . ستايشى كه آن را از ما قبول

 فرمايد و با آن از ما خشنود گردد . خدايا بر محمد صلى الله عليه و آله و آل او درود فرست و ما را از

 انكار يكتايى خود و از کوتاهى در ستايشت و از ترديد در دينت‏ و از كورى نسبت به راهت و غفلت

 نسبت به حرمتت و فريب خوردن از دشمنت يعنى شيطان رانده شده ، بدور دار.

الهی!

از ما هرکه را بینی معیوب بینی . هر کردار که بینی همه با تقصیر بینی . با این همه نه باران بر

 ما بازمی ایستد ، نه جز گل کَرَم می روید .

چون با دشمن به سخت بچندین بری ، پس سود پسندیدگان چه اندازه ...؟

آئین محبان را چه پایان و مقام عارفان را چه حد و شادی دوستان را چه کران ؟

الهی!

هرچه مرا از دنیا نصیب است به کافران ده . وآنچه مرا از عقبی نصیب است ، به مومنان ده .

مرا در این جهان یاد و نام تو بس و درآن جهان،دیدار و سلام تو بس .

الهی!

اگر تن مجرم است ، دل مطیع است...

اگر بنده گنهکار است کرم تو شفیع است...

که همانا تو هر آنچه را اراده كنى ، انجام مى ‏دهى ...