شعر برای کودکان

لالايي ماه و مهتابه
لالايي مونس خوابه
لالايي قصه ي گل هاس
پر از آفتاب پر از آبه
لالايي رسم و آيينه
لالايي شعر شيرينه
روون و صاف و ساده
زلال مثل آيينه
لالايي گرمي خونه
لالايي قوت جونه
لالايي ميگه:يک شب هم
کسي تنها نمي مونه
لالايي آسمون داره
گل و رنگين کمون داره
توي چشمون درويشش
نگاهي مهربون داره
لالايي هاي ما ماهه
بدون ناله و آهه
بخون لالايي و خوش باش
که عمر غصه کوتاهه

يه روز باباي ني ني
وقتي اومد به خونه
آورد براي ني ني
يه چتر بچه گونه

حالا ني ني به چترش
خيلي علاقمنده
گاهي اونو مي بوسه
باز ميکنه مي بنده

گاهي توي حياطه
مي گيره چتر و بالا
ولي هنوز يه بارون
نيومده تا حالا

هر روز به ابرهاي ميگه:
بارون بشين ببارين
فکر ميکنم که اصلا
چترمو دوست ندارين !

 

ني ني توي حياطه
چشمش به آسمونه
منتظره برف بياد
از ابر دونه دونه

به ابر ميگه :چرا کم
برف مي آري واسه مون
زمستونه ! لم نده
بي کار توي آسمون

برف هاي ديروز تو
هي چيکه چيکه آب شد
آدم برفي اي که
ساخته بودم خراب شد

برف هاي سردتر بريز
توي حياط خونه
برفي که زود آب نشه
يکي دو روز بمونه
 

دانا خداي مهربان
اندر زمين و آسمان
هر چيز يا هرگونه كار
باشد به پيشش آشكار
هركس بگويد حرف زشت
جايش نباشد در بهشت
آهسته گويي يا بلند
داند خداي ارجمند
هر روز و شب نامش بخوان
منما خدا دور از زبان
يزدان هميشه يار تو
خشنود باد از كار تو

بچه‌ي خوب و عاقل و هوشيار
اول صبح مي‌شود بيدار
مي‌رود از اتاق خود بيرون
مي‌برد آب و حوله و صابون
مي‌كند دست و روي خود را پاك
خوب دندان خويش را مسواك
مي‌زند شانه‌ي تميز به موي
صاف و براق مي‌كند سر و روي
مي‌نمايد لباس تميز دربر
مي‌رود با ادب به پيش پدر
سخن اول و شروع كلام
مي‌كند با پدر به مهر سلام
مي‌رود با دهان خندان پيش
مي‌زند بوسه دست مادر خويش
مي‌نشيند براي صبحانه
بعد از آن ترك مي‌كند خانه
به دبستان براي كسب كمال
بچه‌ي خوب مي‌رود خوشحال
 

باباي خوب و پيرم
دستش را من مي‌گيرم
چه خوب و مهربان است
چه قدر خوش‌‌زبان است
آن ريش مثل برفش
بامزه كرده حرفش
چين و چروك رويش
رنگ سفيد مويش
بابا را كرده زيبا
اندازه‌ي يك دنيا
شب‌ها كه آيد خانه
با گفتن فسانه
در چشم ما كند خواب
تا صبح پيش از آفتاب
به احترام بابا
با هم مي‌كشيم هورا

كار آزادم و آزاده‌پرست
گنج عالم همه در دست من است
طالب من نكشد منت كس
اعتمادش به خدا باشد و بس
به كسي نيست نيازش هرگز
نيست در زندگي خود عاجز
دولت و بخت مددكار وي است
فكر و نيرو همه جا يار وي است
بي‌خبر گوش وي از چون و چراست
نخورد هيچ غمي از كم و كاست
كس نگويد به وي كه آن‌جا بنشين
نه چنان كن، نه چرا شد، نه چنين
هست آقاي خود و نوكر خويش
از كسي نيست دلش در تشويش
كس برايش نشود كارگزين

 
"اي ماه آسماني
امشب شدي كماني
مي آورد به دلها
نور تو شادماني

شبها مكن فراموش
ما را ز پاسباني
روز از تمام چشمان
خود را كني تو پنهان

خواهي ترا نبيند
شب مي شوي نمايان
پنهان چگونه ماند
روي سفيد تابان

آن دور دور از ما
بي همنشين و تنها
در آسمان گرفتي
آن بالا بالاها جا
تا آنكه از بلندي
ما را كني تماشا؟

اي ماه شب پرستم
من در پي تو هستم
شبها به روي زيبات
چشمان خود نبستم
امشب كبوتري شو
بنشين به روي دستم

ا كم كمك كنم ناز
با من بخواني آواز
بازي كنيم و شادي
با هم كنيم پرواز
صبح سحر به جايت
برگردي از زمين باز

ه نه، در آسمان باش
بين ستارگان باش
آنها چو كودكان اند
مادر براي شان باش
با هر كدام از آنها
غمخوار و مهربان باش"
 

مي‌گشايند باز مدرسه را
مهرماه است، ماه مهر و اميد
روز ديدار دوستان مي‌آيد
مي‌توان باز روي ياران ديد
باز آموزگار ما آيد
با دلي گرم هم‌چنان خورشيد
بگشايد به خنده آن لب شاد
با خود آرد هزار گونه نويد
اي تو آموزگار مهرآموز
مي‌توان با تو داشت گفت و شنيد
از نگاه تو دوستي ريزد
بر لبانت سرود صبح سپيد
 

آفتاب مهتاب چه رنگه!
چقدر هر دو قشنگه
يكي روشني روز
يكي نور شب‌افروز
يكي طلاي زرده
يكي نقره‌ي سرده
يكي پرتو خورشيد
به روي خاك پاشيد
يكي از ماه زيبا
بتابد بر همه جا
آفتاب مهتاب چه رنگه!
چقدر هر دو قشنگه
 

برف آمده شبانه
رو پشت‌بام خانه
برف آمده رو گل‌ها
رو حوض و باغچه‌ي ما
زمين سفيد هوا سرد
ببين كه برف چها كرد
رو جاده‌ها نشسته
رو مسجد و گلدسته
برف قاصد بهاره
زمستان‌ها مي‌باره
سلام سلام سپيدي!
دي‌شب زراه رسيدي؟