سیّده نصرت بیگم امین (بانو امین)

وی در پانزده سالگی به همسری پسرعمویش ، معین التّجار در آمد . زندگی خانوادگی و تربیت فرزندان بر فراگیری دانش او اثر نگذاشت . علّامه محمّد تقی جعفری در مورد ایشان می گوید : « با توجّه به آثار قلمی که از خانم امین در دسترس ما قرار گرفته ، به طور قطع می توان ایشان را یکی از علمای برجسته عالم تشیّع معرفی کرد و با توجّه به مقامات عالیه روحی که ایشان بدان موفّق شده اند ، باید ایشان را نخبه ای از دانشمندان به شمار آورد . »
در علم آموزی همّتی بلند داشت . پنج فرزندش به علل مختلف از قبیل بیماری و … از دست رفتند و تنها یک پسر برایش باقی ماند . وقت دو فرزند ایشان به فاصله چند روز از دنیا رفتند ، آیت الله نجف آبادی چند روز درس را تعطیل کرد، بانو امین به دنبال استاد فرستاد و علّت تعطیلی درس را جویا شد . آیت الله نجف آبادی گفت : « من شرمم می شود که چون بچه شما تازه از دنیا رفته، برای درس بیایم .» خانم امین پاسخ داد : « من پیش خدا شرمم می شود که چند روز است چیزی نخوانده ام! خدا یک چیزی به من داد، خودش هم گرفت . »
ایشان روی تحصیلات بالای علمی تأکید داشت و در عین حال می فرمود : « علم با عمل، علم با تهذیب، علم با تزکیه، اگر علم بدون تزکیه شد، برای انسان غرور و حجاب می آورد ، ممکن نیست که انسان بتواند صعود کند. سقوط حتمی و صددرصد است . نفس را تزکیه کنید که بعثت انبیا به همین دلیل بوده است.»
در همین راستا وی به واجبات و محرّمات اهمیّت می داد، نیمه شب ها تا سحرگاه به تهجّد می پرداخت و برای زیارت مشاهد شریفه و قبور اولیاء الهی اهمیّتی فوق العاده قائل بود. از کارهای ارزشمند او تأسیس یک دبیرستان دخترانه اسلامی و یک مدرسه دینی بانوان بود .