هپاتیت

ناقل بیماری هپاتیت به کسانی گفته می‌شود که ویروس هپاتیت «بی» در خونشان به مدت بیش از 6 ماه وجود داشته باشد. حال عمومی آنها خوب بوده و در بررسی آزمایشگاهی اختلالی در کار کبد آنان، مشاهده نشود. در چنین شرایطی ویروس به صورت مسالمت آمیز در داخل بدن وجود دارد ولی آسیبی به کبد وارد نمی کند.

در اغلب موارد به دنبال اهدای خون و مشخص شدن وجود آلودگی با ویروس هپاتیت «بی» به پزشک مراجعه می‌کنند. این افراد معمولا هیچ گونه علامتی ندارند و از آلوده بودن خود نیز اظهار تعجب می‌نمایند.
ممکن است به دنبال اطلاع از بیماری خود غمگین و ناراحت شوید. بر اعصاب خود مسلط شده و به فکر آینده باشید. برای بررسی بیشتر و کسب اطلاعات دقیق تر به مرکز «هپاتیت شهر خود» مراجعه نمایید.

همان طور که قبلا ذکر شد تنها مخزن این عفونت ، انسان است و انتقال آن از افراد آلوده به افراد سالم صورت می‌گیرد. راههای انتقال عفونت عبارتند از :

1- در مناطقی که میزان ناقلین زیاد است ، عفونت احتمالا از طریق انتقال از مادران آلوده به نوزادان ایجاد می‌شود. عفونت نه از طریق بند ناف ، بلکه از طریق بدن مادر در هنگام زایمان و در جریان تماس نزدیک بعد از آن منتقل می‌شود. در مطالعاتی که توسط دکتر علویان و همکاران در سال 74 در اهداکنندگان خون انجام شده است ، انتقال از مادر به نوزاد مهم ترین راه انتقال در ایران بوده است.
2- تماس جنسی با فرد ناقل هپاتیت می‌تواند به انتقال عفونت منجر شود. برای ممانعت از این امر، انجام واکسیناسیون و استفاده از کاندوم توصیه می‌شود.
3- کارمندان بیمارستان‌ها که در تماس نزدیک با بیماران هستند ، در معرض خطر ابتلای بیشتری می‌باشند. این خطر به دلیل آلوده شدن با خون بیمار مثلا از راه فرو رفتن سوزن آلوده به دست و یا از طریق خراش‌های پوستی است. این خطر برای جراحان و دندانپزشکان دو چندان می‌شود.
4- استفاده از خون و فرآورده‌های خونی آلوده: این مسئله به طور عمده در چند دهه قبل اتفاق می افتاد، چون امروزه در تمامی جهان ( و از جمله ایران ) خون‌های اهدایی برای شناسایی ویروس هپاتیت «بی» آزمایش می‌شوند، خون و فرآورده‌های آن سالم هستند.
5- استفاده از وسایل غیر استریل در دندانپزشکی ، سوراخ کردن غیربهداشتی گوش ، خالکوبی و حجامت جزو راههای احتمالی انتقال عفونت تلقی می‌شوند