یاد دارم در غروبی سرد سرد

 می گذشت از كوچه ی ما دوره گرد 

داد میزد كهنه قالی می خرم

 دست دوم جنس عالی می خرم

 كاسه و ظروف سفالی می خرم

 گر نداری كوزه خالی می خرم

 اشك در چشمان بابا حلقه بست

 عاقبت آهی كشید بغزش شكست

 اول ماهست و نان در سفره نیست

 ای خدا شكرت ولی این زندگیست؟

بوی نان تازه هوشش برده بود

اتفاقا مادرم هم روزه بود

خواهرم بی روسری بیرون دوید

 گفت : آقا سفره خالی میخرید؟

خدایا !  مرا به ابتذال آرامش و خوشبختی مکشان؛ اضطراب های بزرگ، غم های ارجمند و حیرت های عظیم را به روحم عطا کن؛ لذت ها را به بندگان حقیرت بخش و درد های عزیز بر جانم ریز.  «دکتر شریعتی