در هقته نامه سپید مقاله ای به نام جادوی موسیقی، اپرای سلولی به نقل از روزنامه گلدن برید خواندم که توجه مرا به خود جلب کرد در اینجا خلاصه ای از آن را برای شما هم می نویسم.

محققان در دانشگاه کمبریج دریافته اند که خورشید کهکشان پرسیوس آوازی خاص و ریتمیک می خواند. اصوات و نواها نه تنها در اعماق فضا بلکه در مولکول ها و اتم ها نیز یافت شده اند. دکتر "دیوید دیمر" زیست شناس و "سوزان ژاندر" موسیقی دان، سراغ شگفت انگیزترین مولکول حیات یعنی DNA رفته اند تا ارتباط بین DNA و موسیقی را پیدا کنند.

DNA نردبانی مارپیچ است که از یک سری رمز تکرار شونده تشکیل شده است.
رمزهایی که با ترجمه بخش اندکی از آن، پروتئین ها و در نهایت موجودات زنده شکل می گیرند.
DNA زبان رمز مشترک در بین تمامی موجودات زنده روی کره زمین است.


دکتر دیمر وژاندر طی آزمایشات علمی و با ثبت ارتعاشات مولکول DNA به وسیله اسپکترومتر مادون قرمز و تبدیل فرکانس ها به نت موسیقی شروع به نواختن کردند. نتیجه شگفت انگیز بود. یک موسیقی بسیار زیبا.
آری در هر موجود زنده آهنگی ویژه نوشته شده و در تمام هستی، همه مشغول نواختن آهنگی منحصر به فرد هستند.

برخی از افرادی که به موسیقی DNA گوش دادند اذعان کرده اند که این موسیقی نوایی از درون آنهاست. و آنهایی که با موسیقی کلاسیک آشنایی داشتند به شباهت موسیقی DNA با آثار نوابغی چون باخ، شوپن و غیره اشاره کردند.

جالب است بدانید که حتی امکان معکوس کردن فرآیند نیز ممکن است. به بیان دیگر شما یک بخش از موسیقی را برداشته و نت ها را به واحدهای سازنده DNA برمی گردانید. در پایان نتیجه شبیه یک رشته از DNA می شود. کاری که با قطعه شوپن انجام دادند و در پایان نتیجه شبیه یک ژن سرطانی شد!


وقتی اندام هایمان به صورت هماهنگ آواز می خوانند، ما سلامت هستیم و وقتی که آنها خارج از تنظیمشان آواز می خوانند ما احساس بیماری می کنیم.

در آزمایشات بسیاری ثابت شده که سلول های بافت های سرطانی صداهای ناهنجاری تولید می کنند و همچنین قرار گرفتن این سلول های سرطانی در معرض صداها و امواج صوتی تغییرات اساسی در آنها ایجاد می کند. صداهایی که آوادرمانی را به عنوان یک پتانسیل قوی درمانی برای بعضی بیماریها مطرح می کند.

در تحقیقی که روی دو بیمار مبتلا به سرطان پستان انجام شد هر خانم به مدت 3 ساعت در روز و در طول دوره یک ماهه تحت آوادرمانی قرار گرفتند. پس از اتمام دوره درمان تومور یکی از آنها کاملا ناپدید شد اما بیمار دوم مجبور شد تومور را جراحی کند هرچند جراح او گزارش می دهد که اندازه تومور بسیار کوچک شده بود.