:: اشعار رضوی

ایـن جا ز شمع وسوسه بیگانه مى‎شوم 

گـرد ضـریـح پاك تو پروانه مى‎شوم

ایـن جا به جام بوسه شراب ضریح را 

تـا انـتـهـاى ذائـقـه پیمانه مى‎شوم

دیـوانـه را بـگو طلب عقل تا به چند؟ 

مـن مـى‎رسم كنار تو دیوانه مى‎شوم

اى كـاش تـا كـبوتر صحن توام كنند 

چـون زائـر همیشه این خانه مى‎شوم

گو جان فداى نام تو سازم رضا! كه من 

مـى‎سازم این حقیقت و افسانه مى‎شوم

                                                                                     "علیرضا سپاهى"

ای غریبی که ز جد و پدر خویش جدایی

خفته در خاک خراسان، تو غریب الغربایی

این رواق تو و صحن و حرمت همچو بهشت است

روضه ات جنت فردوس مسما به رضایی

آه از آن دم که ز سوز جگر و حال پریشان

ناله ات گشت بلند آه تقی جان به کجایی

ای شه یثرب و بطحا تو غریبی به خراسان

سرور جمله غریبان و معین الضعفایی

اغنیاء مکه روند و فقرا سوی تو آیند

جان به قربان تو شاها که تو حج فقرایی.

به خودت قسم فداتم / دم مرگم چشم به راتم  / یا امام رضا گداتم

یه چیزی بمن عطا کن   / بیا با دلم صفا کن   / نظری به این گدا کن

من دیونه ی چشاتم   / یا امام رضا گداتم 

 دل من گرفته بونه   / اشک من بود نشونه   / اومدم پیشت شبونه

هر چی که هستم گداتم

آقا جون دردت به جونم   / من میخوام پیشت بمونم

اومدم برات بخونم   / عاشق درد و بلاتم   / یا امام رضا گداتم 

گاهی وقتا که دل من توی تنهایی میگیره

میرم و با چشم گریون بلیط مشهد میگیرم

گنبد زرد و قشنگش دلمو برده به غارت

دم در خیلی شلوغه همه از سختیا شاکی

یکی سینه خیز و خسته یکی با صورت خاکی

توی کفشداری که بودم نمیدونی چی دیدم

یکی داشت با گریه میگفت که این خاکا مرهم درده

قاطی خاکای اینجا خاکای کفش یه مرده

هر خونه تو کفشداری هاش شده منزل فرشته

نکنه یوسف زهرا کفششو اینجا گذاشته

دل بسته ام بر یاد تو

بر پنجره فولاد تو

مرغ دلم پر میزند

در صحن گوهرشاد تو

روح و روانم یا رضا

آرام جانم یا رضا

این ذکر من باشد بدان

سلطان علی موسی الرضا

دل بسته ام بر کوی تو

بر تار آن گیسوی تو

هر جا به غیر تو روم

آخر بیایم سوی تو

تو گلعذار حیدری

زیبا نگار مادری

با یک نگاه مرحمت

از جان ما دل میبری

این گنبد پُر از صفا

دل میبرد از ما رضا

چون بنگرم بر گنبدت

افتم به یاد کربلا

نان و نمک خوار توأم

من کلب دربار توأم

گویم ز عمر و جان و دل

بیمار دیدار توأم

قلبى شكست و دورو برش را خدا گرفت

نقاره مى‏زنند...  مريضى شفا گرفت

ديدى كه سنگ در دل آئينه آب شد

ديدى كه آب حاجت آئينه را گرفت

خورشيدى آمد و به ضريح تو سجده كرد

اينجا براى صبح خودش روشنا گرفت

پيغمبرى رسيد در اين صحن پر ز نور

در هر رواق خلوت غار حرا گرفت

از آن طرف فرشته‏اى از آسمان رسيد

پروانه وار گشت و سلام مرا گرفت

زير پرش نهاد و به سمت خدا پريد

تقديم حق نمود و سپس ارتفاء گرفت

چشمى كنار اينهمه باور نشست و بعد

عكسى به يادگار از اين صحنه‏ها گرفت

دارم قدم قدم به تو نزديك مى‏شوم

شعرم تمام فاصله‏ها را فرا گرفت

دارم به سمت پنجره فولاد مى‏روم

جايى كه دل شكست و مريضى شفا گرفت

من در ويرانه هاى شهرقاب عكسى را پيدا كردم
كه پر از شفافيت نور مى درخشيد
و گنبد طلايى آن آشيانه كبوتران سپيد بود
كه از لانه نور دانه مى چيدند
من در حيرت عكس شگرف گريستم
يك لحظه بى قرار فرياد برآوردم:
الهى !
چه مكانى است بزرگ، وسيع به وسعت بيكرانه ها
كه عقل را حيران مى كند
و بى قرار به جست و جوى آهوان عاشق بودم
يك لحظه باران سكوتم را شكست
و من،
عاشقانه به وسعت ابرها گريستم و اشك،چون الماسى گرانبها
بر قاب عكس ضريح فرو ريخت
و من
به نورانيت ضريح به حجم بيكرانه ها نگريستم
و زير لب دعاى نور را زمزمه كردم
و به بزرگى عشق پناه بردم رخساره ام گلگون گشت
و من
همدم رازهاى پنهانى ام را در سكوت تنهايى ام پيدا كردم
و قصه غصه هايم را بر سينه خوان نعمتش فرو ريختم
و سبكبال بر بلنداى ضريح او عاشقانه اوج گرفتم
تا شايد
كوله بار گناهم را در خاكى خاك فرو نهم
تا شايد امام
دلم را پر از استجابت دعاهايم گرداند
يا معين الضعفا!
يا ضامن آهوان!
مرا درياب
به خاطر چشمهاى بارانى ام و قلب شكست خورده ام در توفان
مرا درياب
بر بلنداى اوج قاب عكس ضريحت مرا سير ده
تا پر از استجابت دعاهايم شوم

السلام علیک یا غریب الغربا..

السلام علیک یا معین الضعفا والفقرا

السلام علیک السلطان ابالحسن ..علی ابن موسی الرضا

 زائری بارانی‌ام، آقا به دادم میرسی؟

بی‌پناهم خسته‌ام، تنها، به دادم میرسی؟

گر چه آهو نیستم اما پر از دلتنگی‌ام  

ضامن چشمان آهوها، به دادم میرسی؟

از کبوترها که میپرسم نشانم میدهند  

گنبد و گلدسته‌هایت را، به دادم میرسی؟

ماهی افتاده بر خاکم لبالب تشنگی

 پهنه آبی‌ترین دریا، به دادم میرسی؟

ماه نورانی شبهای سیاه عمر من  

ماه من، ای ماه من، آیا به دادم میرسی؟

من دخیل التماسم را به چشمت بسته‌ام

هشتمین دردانه زهرا، به دادم میرسی؟

باز هم مشهد، مسافرها، هیاهوی حرم

یک نفر فریاد زد: آقا به دادم میرسی؟