اخبارفرهنگی

حجت‌الاسلام والمسلمين علي الهي‌تبار، در گفت‌وگو با خبرنگار آئين و انديشه خبرگزاري فارس در خصوص جهاد اقتصادي عنوان كرد: مقام معظم رهبري دهه اخير را «دهه عدالت و پيشرفت» نام‌گذاري فرمودند، لذا اگر از اين منظر به بحث نگريسته شود خواهيم ديد كه بحث جهاد اقتصادي يكي از اين قطعات پازل مد‌نظر ايشان است و بر اساس همين ديدگاه، مبحث جهاد اقتصادي معنادار مي‌شود.
وي اظهار داشت: در واقع مقام معظم رهبري با نام‌گذاري امسال به نام «جهاد اقتصادي» در پي ايجاد انگيزه به ويژه عمده‌سازي و افزايش انگيزه‌هاي ديني در اين موضوع هستند و شايد اگر بخواهيم كمي دنيايي‌تر به آن بنگريم؛ اصطلاح جهش اقتصادي مطرح مي‌شود اما ايشان با توجه به رويكردهاي ارزشي و باورهاي هستي‌شناسانه اسلامي از آن به جهاد اقتصادي تعبير كردند.
مدير برنامه‌ريزي پژوهشي جامعةالمصطفي(ص) العالميه در ادامه افزود: نيت‌ها، انگيزه‌هاي معنوي و آنچه كه از اقتصاد مدنظر داريم اين است كه اقتصاد ابزاري براي دست‌يابي به هدف شمار مي‌رود كه بايد درجهت سعادت انسان‌ها به كار رود، بنابراين اقتصاد اسلامي همان جهش اقتصادي اما با انگيزه‌هاي ديني است تا اين جهش را در مسير سعادت انسان كه همان مقام خليفة‌الهي است، قرار دهيم.
وي با بيان اينكه بايد فرهنگ كار و تلاش در يك جامعه وجود داشته باشد تا بتوان بحث جهاد اقتصادي را مطرح كرد، افزود: مقام معظم رهبري نسبت به اين موضوع كاملاً هوشمندانه عمل كردند به طوري كه سال گذشته را سال همت مضاعف و كار مضاعف نام نهادند كه هم راستا با بحث جهاد اقتصادي است و درواقع ايشان در سال گذشته براي جهاد اقتصادي زمينه‌سازي كردند.
الهي‌تبار اضافه كرد: وقتي سالي به يك عنوان خاص نام‌گذاري مي‌شود؛ ناخودآگاه ذهن انسان متوجه برخي از مسائل مي‌شود كه مثلاً كشور ما نيازمند كار بيشتري است و بر اساس فرمايشات مقام معظم رهبري متوجه مي‌شويم كه در جهاد اقتصادي نه تنها جهش نيز مدنظر ايشان بوده بلكه كار مضاعف مي‌تواند زمينه‌ساز جهاد اقتصادي با انگيزه‌هاي معنوي باشد.
وي جهاد اقتصادي را ابزار معنوي و اقتصادي براي رسيدن به اقتصاد اسلامي دانست و گفت: هدف از اقتصاد اسلامي همان عدالت فراگير اقتصادي در جامعه اسلامي است لذا جهاد اقتصادي، تحقق چشم‌انداز اقتصادي نيست بلكه بحث جهش اقتصادي با رويكرد انسان خدامحور را در بر دارد.
مدير كل برنامه‌ريزي و ارزيابي پژوهشي جامعةالمصطفي(ص) العالميه در خصوص رابطه جهاد اقتصادي و تحقق عدالت بيان داشت: اگر منظور ما از عدالت برابري فرصت‌ها باشد به نظر مي‌رسد وجود فرصت‌هاي برابر در اقتصاد براي همگان يكي از زمينه‌هاي لازم براي دست‌يابي به جهاد اقتصادي است و اگر دولت يا حكومت اين فرصت‌ها را ايجاد نكند عملاً جهاد اقتصادي محقق نخواهد شد و اين به مانند سربازي است كه ابزار لازم براي جنگ را نداشته اما اشتياق جنگيدن را دارد.
وي اظهار داشت: به گونه‌اي ديگر نيز مي‌توان عدالت را در نظر گرفت و آن هم اينكه عدالت را به عنوان چينش شايسته كارها، اشخاص و فرصت‌ها در نظر گرفت و اين يعني تعادل در چينش كه اگر از اين منظر به مسئله عدالت نگريسته شود باز هم زمينه و بستري براي جهاد اقتصادي نياز است كه البته رابطه آنها يك رابطه دو سويه است و در اين صورت زمينه جهاد اقتصادي كه همان جهش را در بر دارد منجر به ايجاد عدالت در سطح اقتصادي خواهد شد.
الهي‌تبار خاطرنشان كرد: با توجه به بيانات مقام معظم رهبري در خصوص نام‌گذاري سال‌ها تحت عناويني مانند اصلاح الگوي مصرف، همت مضاعف و يا جهاد اقتصادي در مي‌يابيم كه ايشان همواره بر كنترل مصرف، تقدم توليد بر مصرف و مصرف بهينه در منابع انرژي، كالا و خدمات، تأكيد دارند و به طور كلي ايشان تعابير اقتصادي را به عنوان ايجاد يك فرهنگ مطرح مي‌كنند.
وي گفت: اميدواريم در آينده شاهد مصرف بهينه در اجتماع باشيم كه در اين صورت نه تنها جامعه توليدگر افزايش خواهد يافت بلكه مازاد توليد خود را به گونه‌اي طراحي مي‌كند كه كالا و خدمات را نيز در اختيار ديگران قرار دهد و اين مسئله، در نهايت قدرشناسي نسبت به نعمت‌هاي الهي را در بر خواهد داشت.
مدير كل برنامه‌ريزي و ارزيابي پژوهشي جامعةالمصطفي(ص) العالميه در پايان به بيان نقش حوزه‌هاي علميه در راستاي تحقق جهاد اقتصادي پرداخت و افزود: به اعتقاد بنده حوزه‌هاي علميه مي‌توانند در طراحي اهداف كاربردي، مباحث نظري و پيش‌بيني سياست‌هاي لازم بر تحقق شعارهاي بسيار ارزشمند مقام معظم رهبري، اقدام كنند از اين‌رو دولت هم به عنوان طرف ديگر قضيه نيز بايد متقاضي اين جريان باشد.
انتهاي پيام/ك

آمنه دولت آبادي شاعر جوان كشورمان در گفت‌وگو با خبرنگار فارس از انتشار اولين كتاب شعرش خبر داد و گفت: انتشارات فصل پنجم كتاب «سرخ‌ترين سيب بهشت» را در دست چاپ دارد كه اين كتاب با حمايت وزارت ارشاد منتشر مي‌شود.
وي درباره قالب شعرهاي كتاب اظهار داشت: همه شعرهاي كتاب در قالب غزل سروده شده‌اند كه از نظر موضوعي در دو دسته اشعار آييني و اشعار عاشقانه آمده‌اند.
وي افزود: بيشتر شعرهاي آييني كتاب برگزيده جشنواره‌هاي شعر هستند.
دولت آبادي درباره تعداد شعرهاي كتاب و زمان سرودن آنها گفت: جمعا 55 غزل در كتاب آمده‌اند و اين شعرها منتخبي از شعرهايي است كه در 5 سال اخير سروده‌ام.

انتشارات فصل پنجم «سرخ‌ترين سيب بهشت» سروده اين شاعر جوان و برگزيده جشنواره‌هاي علوي و رضوي و اصحاب كهف را به نمايشگاه كتاب مي‌رساند.
انتهاي پيام/و

حجت‌الاسلام والمسلمين كاظم صديقي در گفت‌وگو با خبرنگار آئين و انديشه خبرگزاري فارس در ارتباط با نقش بانوان در دفاع از ولايت با تأسي به حضرت زهرا عليها السّلام اظهار داشت: شناخت جايگاه ولايت، تبليغ جايگاه آن، حضور در صحنه‌هاي مختلف و حمايت از ولايت تا مرز جان از وظايف هر مسلماني به شمار مي‌رود كه بايد با الگو قرار دادن دخت مكرم نبي اسلام، در اين زمينه تلاش كنند.
وي، حضور بانوان را كنار مردان در اجتماع يك تجربه جديد در انقلاب ايران دانست كه زنان توانستند به تمام معنا در آن ايفاي نقش كنند و در ادامه عنوان كرد: زنان با حضور در ميدان‌هاي نبرد، همراه با كودكان در آغوش گرفته شده كه با يك گلوله به هم دوخته مي‌شدند؛ جزو شهداي دسته اول قتلگاه 17 شهريور بودند. در واقع، عملكرد اين زن‌ها همان قدم نهادن در مسير حضرت زهرا عليها السّلام بود.
خطيب نماز جمعه تهران تصريح كرد: حجاب زن‌ها، خود تيري به قلب استكبار است كه در بسياري از كشورهاي اروپايي به اهميت آن پي‌برده‌اند و حجاب سنگر محكمي براي زنان محسوب مي‌شود؛ سنگري كه استكبار را سرافكنده مي‌كند. از اين‌رو حفظ حضور زنان، توأم با عفاف و حجاب، مهم‌ترين و بالاترين جهادي است كه در مقابله با جنگ نرم، استكبار و در حمايت جدي از حريم ولايت مطرح مي‌شود.
وي با بيان اينكه در واقع، خود حجاب همان احياي سنت‌هاي ارزشي و تحكيم سنگرهايي است كه شيطان در آنها دچار آسيب شده، تأكيد كرد: اين سنگرها بستر مناسبي براي ساختن مردان بزرگ محسوب مي‌شود چرا كه بانويي خودساخته با رعايت حجاب مانند سربازي است كه در ميدان جنگ لباس رزم بر تن كرده است، بنابراين حجاب، نوعي لباس رزم در مقابل ضدارزش‌ها به شمار مي‌رود.
انتهاي پيام/ك*

به گزارش خبرگزاري فارس، جلسات درس اخلاق و معارف اسلامي آيت‌الله مجتبي تهراني به مناسبت ايام فاطميه(ع) اول از 25 تا 29 فروردين در خيابان ايران، كوچه شهيد ملكي برگزار مي‌شود.
متن كامل چهارمين جلسه دروس اين مرجع تقليد با موضوع «حيا» كه روز دو‌شنبه 28 فروردين‌ماه و بعد از اقامه نماز مغرب و عشا برگزار شده است در پي مي‌آيد.
متن، صوت و فيلم اين جلسات در پايگاه اطلاع‏رساني حضرت آيت‌الله مجتبي تهراني به نشاني www.mojtabatehrani.ir در دسترس علاقه‌مندان قرار مي‌گيرد.

* مروري بر مباحث گذشته

بحث ما راجع به "حيا " بود. عرض كردم يكي از مشكلات اساسي جامعه ما، همين مسأله رواج بي‎حيايي در روابط گوناگون ديداري، گفتاري و شنيداري است. گفته شد كه حيا فريضه‎اي از فرايض انساني است كه بازدارنده انسان از اعمال زشت و قبيح مي‎باشد. در آخر جلسه گذشته رابطه بين عقل عملي و حيا را مطرح كردم و رواياتي هم در اين رابطه خواندم. روايت از علي عليه‎السلام بود كه فرمودند: «اعقل الناس احياهم»، عاقل‎ترين مردم، باحياترين آنها است. بعد رابطه حُسن و قُبح با اعمال شرعيه را كه اين هم رابطه با حيا است، مطرح كردم وگفتم كه احكام شرعيه ما بر محور مصالح و مفاسد است، مصلحت و مفسده همان حُسن و قُبح است. اگر مصلحت اهمّي باشد، حكم الزامي مي‎آيد و آن عمل واجب مي‎شود و اگر مفسده، مفسده ملزمه باشد حكم حرمت مي‎آيد. آخر جلسه گذشته عرض كردم كه مصلحت و مفسده همان حُسن و قُبح است و احكام شرعيه ما هم بر همين محور است؛ لذا رابطه مستقيم با حيا دارد كه براي‎تان توضيح مي‎دهم.

* حسن و قبح درجه دارد

حُسن و قُبح نسبت به بايدها و نبايدها است كه به آنها احكام يا اعمال مي‎گوييم. در اين شكي نيست كه زيبايي يك عمل با زيبايي عمل ديگر مساوي نيست. خود انسان درك مي‎كند كه يك عمل زيبا است، يك عمل ديگر را هم مي‎بيند كه زيبا است، امّا اين دو را با هم مقايسه مي‎كند، اين مراتب حسن و قبح است.
بعد قُبح اعمال هم همين‎طور است، يك عمل زشت است، يك عمل زشت‎تر است. سيلي زدن به صورت غير زشت است، قتل هم زشت است، امّا آيا اين دو مساوي هستند؟ نه. لذا مي‎گويند: حُسن و قُبح داراي مراتب است.

* تبعيت احكام از مراتب مصلحت‎ها و مفسده‎ها

احكام ما كه بايد و نبايدها است چون بر محور حسن و قبح است، اگر مصلحت ملزمه باشد، حكم الزامي و جدّي است كه نبايد ترك كني. اگر از آن طرف مفسده زياد باشد، نبايد انجام دهي. اين مصلحت و مفسده مراتب دارد، آنهايي كه اهلش هستند مي‎فهمند، ما احكام واجب داريم و از آن طرف احكام مستحب داريم، مستحب آنجايي است كه انجام عمل رجحان دارد، يعني انجام دادن با انجام ندادنش فرق مي‎كند؛ در انجام دادن يك چيزي نصيب انسان مي‎شود، لذا مي‎گويند: اين كار رجحان دارد؛ امّا مصلحت، ملزمه نيست يعني به اندازه‎اي نيست كه لازم باشد، حتماً آن كار را انجام دهي. در باب مكروهات هم همين‎طور است. لذا تمام بايدها و نبايدها در شريعت اسلام بر محور "مصلحت‎ها و مفسده‎ها " و "حُسن‎ها و قُبح‎ها " است، هميشه اين‎طور است.

* شكر منعم امري فطري است

چون من سراغ احكام شرعيه آمدم، مي‎خواهم حيا را در اين فضا بحث كنم. ما در باب شكر مُنعِم بحثي داريم كه يك امر فطري است. از همان فطريات انسان است، يعني اگر كسي به آدم محبتي كرد، احساني كرد، انسانيت اقتضا مي‎كند كه از آن تشكر كنيم. اين مطلب، چيزي نيست كه قابل انكار باشد، مگر اين‎كه شخصي مسخ شده باشد. شكر انواعي دارد، شكرِ قلبي داريم، زباني داريم، عملي داريم. حتي در روايات اين تعبير آمده است كه "الانسان عبيد الاحسان ". انسان بنده احسان است.
ما الآن داريم در منطقه شريعت بحث مي‎كنيم، چون وارد احكام شرعيه شديم. كساني كه خودشان را متدين مي‎دانند، مسلمان مي‎دانند، مؤمن مي‎دانند و مي‎گويند ما معتقد به مبدأ و معاد هستيم، اينهايي كه مدعي هستند كه تمام نعمت‎هايي كه در اختيار ما است چه متصل و چه منفصل خدا به ما داده است، بحث درباره احكام شرعيه، مربوط به اينها است. عقل عملي جز غرايز و فطريات است، اين عقل اقتضا مي‎كند كه انسان از كسي كه به او نيكي كرده است، به نحوي تشكر نمايد.

عقل عملي، تشكر را لازم مي‎داند

مثلاً اگر كسي كادويي به من داد و محبتي كرد، من در صدد اين هستم كه يك وقت آن را جبران كنم، يك شرايطي پيش بيايد كه بتوانم جواب محبت او را بدهم، زمينه‎اي فراهم شود تا بتوانم جبران كنم كه از آن به "مكافات " تعبير مي‎كنيم، اين لزوم جبران را چه كسي به من مي‎گويد؟ از درون من است، هيچ احتياجي نيست كه ديگري به من تذكر دهد. خودم فطرتاً اين‎طور هستم. اينها همه عقل عملي است، تمام اينها دروني من است، خود درون من مي‎گويد كه جواب نيكي، نيكي است.
امّا اگر كسي بخواهد بر عكس عمل كند، يعني جواب نيكي را با بدي دهد، اينجا عقل تقبيح مي‎كند، خجالت مي‎كشد، حيا مي‎كند، لازم نيست كسي به من بگويد، خودم به خودم مي‎گويم: خجالت نمي‎كشي كه فلاني اين همه به تو محبت كرده است، حال تو اين‎طوري با او رفتار مي‎كني و اين‎طوري سزا مي‎دهي؟!
دين‎داري يعني "انجام خواسته‎هاي كسي كه همه چيز به ما داده است! "
در باب عمل به احكام شرعيه، اعم از الزامي و غير الزامي، يعني واجب، مستحب، حرام و مكروه همه اينها، وجدان انسان مي‎گويد: آن مُنعِمي كه به تو اين همه نعمت داده است، اين همه محبت كرده است حالا از تو عملي را خواسته است، پس جواب احسان او را بده! بايد تشكرت اين باشد كه به امر و نهي او جواب مثبت دهي. حالا مي‎خواهد درخواستش يك درخواست مثبت يا منفي باشد، اين هيچ فرقي نمي‎كند. مثلاً مولا مي‎گويد: من اين كار را از تو مي‎خواهم، اين كار را براي من بكن! من گره از كارت باز كردم، اين گره را هم تو از كار من باز كن! حال اگر تو آن كار را نكني درونت تو را نكوهش مي‎كند. آيا منفعل نمي‎شوي؟ منزجر نمي‎شوي؟ خودت از خودت متنفر نمي‎شوي؟ درونت به تو مي‎گويد: اين چه برخوردي است؟ حيا نمي‎كني؟

* «حيا» پشتوانه عمل به همه احكام اسلامي است

من در تعبيراتم عرض كردم: حيا "انكسار النفس " است، انفعال در ربط با عمل قبيح است. عمل حرام، نزد عقل قبيح است، ترك واجب نزد عقل قبيح است. يعني غريزه حيا است كه موجب مي‎شود انسان به واجب عمل كند، همان غريزه حيا است كه موجب مي‎شود حرام را ترك كند. البته اين مطلب درجه‎بندي دارد.
كسي حيائش خيلي بيشتر است اين هم به واجب عمل مي‎كند و هم به مستحب، يكي حيائش كمتر است فقط به واجب بسنده مي‎كند. منظور اين است كه به فرد بستگي دارد كه آيا شخص بخيلي است يا اين‎كه واقعاً مي‎خواهد كادوها و نيكي‎هاي طرف مقابل را جبران كند. در باب حرام و مكروه هم همين است. پشتوانه عمل به احكام حيا است.
از خدا حيا كن!
حالا من در بُعد معرفتي وارد نشدم. آنجا بحث از "حيا من الله تعالي " است. گاهي هم در زبان‎ ما است كه مي‎گوييم: از خدا حيا كن! از خدا خجالت بكش! اين تعبيري است كه ما خودمان مي‎كنيم. لذا پشتوانه تمام احكام شرعيه ما، بايدها و نبايدها عبارت از همين حيا است. حالا من آخر بحثم به سراغش مي‎روم. من اينهايي را كه مي‎گويم مي‎خواهم بر حسب آنچه كه در معارف ما است بحث كرده باشم.

* حيا كليد هر خيري است

اين تعبير را در روايات داريم، در روايتي از علي عليه‎السلام است كه خيلي هم زيبا است، مي‎فرمايد: "الحيا مفتاحُ كلّ خير " يعني هر عمل نيكي كه از تو سر بزند كليدش حيا است. واجب خير است، مستحب خير است، ترك حرام خير است. من طلبه هستم، كسي نگويد ترك جنبه‎ عدمي است، نه خير، ترك، كفّ نفس است. كفّ نفس امر وجودي است، من دارم نفساني بحث مي‎كنم. جلوگيري و خودداري امر وجودي است نه عدمي. اگر روي يك چيزي حكم واجب نيامد يعني حرام است؟ خير! اين‎طور نيست.
"الحيا مفتاح كل خير " حيا كليد هر خيري است. روايت ديگري از علي عليه‎السلام است كه مي‎فرمايد: "الْحَيَا سَبَبٌ إِلَى كُلِّ جَمِيل " حيا سبب هر عمل نيكي است كه انسان انجام مي‎دهد. روايت ديگري است كه مي‎فرمايد: "الحيا تمام الكرم و احسن الشيم ". غرضم اين است كه روايات متعددي داريم گفتم. اينها همه جز معارف ما است كه من در يك قالبي مي‎ريزم و سطحش را پايين مي‎آورم. پشتوانه تمام اعمال خيري كه ما انجام مي‎دهيم حيا است و زير بناي تمام آن گناهاني كه ما مي‎كنيم، بي‎حيايي است، وقاحت است. حالا درست عكس است، از اين طرف، زير بناي تمام اطاعات حيا است.

* «حيا» منشأ ملكات حسنه است

در روايتي است كه اين را داود بن سرحان نقل مي‎كند از امام صادق عليه‎السلام مي‎گويد: "قال اباعبدالله عليه‎السلام: يَا دَاوُدُ إِنَّ خِصَالَ الْمَكَارِمِ بَعْضُهَا مُقَيَّدٌ بِبَعْضٍ " اين خصال زيبايي كه در انسان پيدا مي‎شود با هم رابطه دارند، حضرت اول رابطه را مي‎فرمايد، اين را خداوند تقسيم كرده است؛ " يَكُونُ فِي الرَّجُلِ وَ لَا يَكُونُ فِي ابْنِهِ وَ يَكُونُ فِي الْعَبْدِ وَ لَا يَكُونُ فِي سَيِّدِهِ " بله ممكن است يكي داشته باشد و يكي نداشته باشد. داشتن و نداشتنش را خدا تعيين كرده است. خصال يعني ملكه كه حالا من توضيح مي‎دهم. "صِدْقُ الْحَدِيثِ " اوّل، راستگويي، خود راست گويي از حيا نشأت مي‎گيرد، چون آخر روايت دارد "و رَأْسُهُنَّ الْحَيَا " چون من مي‎خواهم بخوانم تا به آخر برسم.

* «حيا» منشأ راستي در گفتار است

عقل عملي مي‎گويد دروغ زشت است، قبيح است حيا كن. نتيجه‎اش چه مي‎شود؟ آدم از هر چيزي كه بدش مي‎آيد به ضدش رو مي‎كند. معمولي‎اش اين است كه به ضدش رو مي‎كند. قُبح دروغ من را به راست‎گويي مي‎كشاند، وقتي درك كردم كه دروغ زشت است، حيا مي‎كنم و دروغ نمي‎گويم. "صِدقُ الحَديثَ وَ صِدْقُ الْيأْسِ "
چون هر كدام از اينها بحث دارد، من مجبورم اشاره‎اي رد شوم و بروم. يعني آدم در زندگي‎اش كه مدعي است، متشرع است مي‎گويد: همه امور دست خدا است، مسبب الاسباب او است، از اين حرف‎ها مي‎زند بعد ته دلش را كه مي‎بيني پول و رياست را مسبب الاسباب مي‎داند. تمام اميدش به پول‎ها و رياست است، از اينها دل نبريده است. اينها لفظي است. "يأس " يعني انقطاع الي الله. بايد تو تمام اميدت خدا باشد.
در روايت بلافاصله بعد دروغ، يأس را مي‎گويد. صدق حديث از مكارم اخلاق است، يأس هم از مكارم است يعني انقطاع الي الله. اول اميد به پول و رياست نبند و بعد مدعي به ديانت شو! كسي كه مدعي به ديانت است اميد به پول و رياست نمي‎بندد.

* حيا منشأ «بخشيدن» و «جبران كردن» است

"وَ إِعْطَا السَّائِلِ "كسي به تو مراجعه كرده است تمكن داري، مي‎تواني كمكش كني، امّا كمك نكني و ردش كني، خود وجدان تو مي‎گويد اين عمل تو قبيح است. باز همان حيا پشتوانه مي‎شود كه به او كمك كني. "وَ الْمُكَافَاةُ بِالصَّنَائِعِ " كه من در بحثم اين را مثال زدم. محبت كرده است، جواب محبت محبت است، جواب احسان احسان است.
حيا منشا "امانت داري "، "صله رحم " و ...
"وَ أَدَا الْأَمَانَةِ " خيانت در امانت زشت است، قبيح است. باز همين‎جا است كه عقل عملي انسان مي‎گويد قبيح است، حيا كن. حضرت همين‎جوري مي‎آيد يكي پس از ديگري بيان مي‎كند. "وَ صِلَةُ الرَّحِمِ " از خويشاوند نبُر. بريدن از خويشاوند زشت است. "وَ التَّوَدُّدُ إِلَى الْجَارِ وَ الصَّاحِبِ " نيكي كردن به همسايه. واقعاً وجدان مي‎گويد اذيت كردن همسايه كار خوبي نيست. "وَ قِرَى الضَّيْفِ " وجدان آدم از بي اعتنايي كردن به مهمان و از او پذيرايي نكردن، ناراحت مي‎شود.

* سرآمد همه خصال نيك «حيا» است

حضرت تك تك خصال نيك را بيان مي‎كند چه آنهايي را كه جنبه‎هاي الزامي دارد و چه آنهايي را كه جنبه الزامي ندارد، همه را به داود بن سرحان مي‎فرمايد و مثال مي‎زند، بعد مي‎فرمايد: "وَ رَأسُهُنَّ الحَيا " سرآمدش حيا است، چون پشتوانه همه اينها حيا است.
روايت ديگري از پيغمبر اكرم است كه فرمودند: "قال رسول الله صلي‎الله ‎عليه ‎وآله‎ وسلم: وَ أَمَّا الْحَيَا فَيَتَشَعَّبُ مِنْهُ اللِّينُ وَ الرَّأْفَةُ وَ الْمُرَاقَبَةُ لِلَّهِ فِي السِّرِّ وَ الْعَلَانِيَةِ وَ السَّلَامَةُ وَ اجْتِنَابُ الشَّرِّ وَ الْبَشَاشَةُ وَ السَّمَاحَة " يعني همه خوبي‎ها از حيا سرچشمه مي‎گيرد. درست مقابل هم. وقاحت، بي شرمي پشتوانه تمام خلاف‎كاري‎ها و معاصي در جامعه است. از آن طرف در باب عمل به احكام شرعيه پشتوانه‎اش حيا است.

* اسلامي شدن جامعه به با حيا شدن آن است

اگر يك جامعه‎اي بخواهد اسلامي باشد بايد حيا را تقويت كرد نه بي‌حيايي را. بايد حيا را تقويت كني، همه چيز از درون اين حيا در مي‎آيد. من اين را خواستم بگويم كه از بزرگ‎ترين مشكلات جامعه ما ترويج بي‎حيايي است.

* رابطه حيا با تقوا و ورع

رابطه بين حيا و عقل را گفتم، رابطه بين حيا و احكام شرعيه را هم گفتم، نگاه كنيد كلاسيك جلو مي‎آيم. حالا رابطه بين حيا و تقوا را مي‎گويم. هر چه سطح حيا بالا رود، سطح عمل هم بالا مي‎آيد. رابطه بين تقوا و ورع، يك وقت مي‎گويي ورع هم‎دوش با تقوا است، يكي است، يك وقت مي‎گويي نه دو تا است. تقوا پرهيز از محرمات است، ورع پرهيز از مشتبهات هم هست. هرچه سطح حيا بالا رفت، مشتبه هم ترك مي‎شود. نمي‎دانم اين غذا حرام است يا حلال تا نفهمم حلال است نمي‎خورم. دست از مشتبه هم مي‎كشم. نمي‎دانم اين حرف حرام است يا حلال است، حرف نمي‎زنم. رابطه حيا و تقوا، حيا و ورع يك رابطه مستقيم است.
در روايتي دارد كه علي عليه‎ا‎لسلام فرمود: «مَن قَلَّ حَيائُهُ قَلَََّ وَرَعُهُ» حيا كه كم شد ورع هم كم مي‎شود. ورع جنبه‎هاي عملي است. در روايت امام صادق تعبير خصال بود حالا من اين را توضيح بدهم كه بحثم را ببندم.

* كارايي حيا، پشتوانه جميع ملكات انساني

پشتوانه جميع ملكات و فضايل انساني است، ملكات حسنه است. ملكات بر اثر كثرت عمل به افعال حاصل مي‎شود. من قبلاً دربحث‎هايم گفتم، كاري را مكرر انجام دادي ملكه مي‎شود. ملكه كه شد ديگر به آساني انجام مي‎دهي، آن چيزي كه ملكه نشده است، انجامش سخت است. نماز خواندن ملكه شده هيچ سختي برايت ندارد. ملكات بر اثر تكرّر هستند. گفتيم ايمان مستمر، عمل مكرّر تقوا ساز است. امام تعبير به خصال مي‎فرمايند. همين حيا است كه موجب مي‎شود تو عمل خوب كني. همين حيا است كه موجب مي‎شود دست از عمل زشت برداري و اين ملكه‎‎ات مي‎شود. زيربناي ملكات حسنه حيا است و كه زيربناي ملكات سيئه است؛ بي‎حيايي است.
"مَن قَلَّ حَيائُهُ قَلَََّ وَرَعُهُ " ورع از ملكات حسنه معنويه است. بحثم ادامه دارد من ديگر به اين بحث كشيده شدم، ساده تمام نمي‎شود، تازه اوايل بحث حيا هستم. ما به اين نتيجه مي‎رسيم اين كه اسلام آمده حيا را مطرح كرده است، به اين دليل است كه يك نقش زير بنايي براي انسان سازي دارد. فرق تو باحيوان در حياي تو است.
انتهاي پيام/ك

خبرگزاري فارس: هنرمنداني كه تنها عشق و علاقه آنها را به روي صحنه تئاتر مي‌كشاند، پس از گذر سال‌ها با موميايي مشكل مالي دست و پنجه نرم مي‌كنند، اين درحالي است كه مسئولان با سخناني متناقص اما به ظاهر دلگرم كننده مشكل جديدي را پيش روي هنرمندان تئاتر قرار مي‌دهند.

به گزارش خبرنگار تئاتر باشگاه خبري فارس «توانا»، اين روزها قراردادهاي گروه‌هاي تئاتري و وصول مبلغ قرار داد آنها به يك معضل جدي تبديل شده، معضلي كه تكراري است اما بسيار مهم به حساب مي‌آيد. قراردادهايي كه منعقد و پرداخت نمي‌شوند؛ اما به هر ترتيب گروه‌ها به تمرين در پلاتوها پرداخته و سپس به اجراي عمومي مي‌روند و مسئولان براي گريز از اين بي‌قانوني، امضاي تفاهنامه را با گروه به ميان مي‌آورند.
به گفته معاونت هنري گروه‌هاي هنري بدون بستن قرار داد هيچ نمايشي را روي صحنه نبرند و اين كه هيچ گروهي بدون داشتن قرار داد نبايد اجرا داشته باشد در غير اين صورت براي دريافت حقوق و دستمزد به ما مراجعه نكند. اين سخنان حميد شاه‌آبادي كاملاً قانوني و مورد تأييد است اما آيا جامه عمل به آن پوشانده مي‌شود؟
حسين مسافر آستانه رئيس مركز هنرهاي نمايشي نيز چندي پيش در زمينه تمرين گروه‌هاي نمايشي در پلاتو و سپس به اجراي عمومي رفتن آن‌ها، گفت:‌ هيچ تمريني موجه نيست مگر اينكه كميته تخصصي شوراي حمايت تشكيل جلسه داده و برآورد نمايش را با توافق كارگردان اعلام كرده باشد، ممكن است قرار داد منعقد نشود اما بايد تفاهم‌نامه‌اي صورت گيرد تا بر اساس آن تمرين‌ها آغاز شود.
گفته‌ها با شنيده‌ها متفاوت است اما تنها نقطه‌اي كه در اين زمينه مورد صدمه قرار مي‌گيرد، هنرمندان اين عرصه هستند، هنرمنداني كه تنها عشق و علاقه مطلق به تئاتر است كه آنان را به روي صحنه تئاتر مي كشاند هنوز پس از گذر سال‌ها با موميايي مشكل مالي دست و پنجه نرم مي‌كنند؛ اين درحالي است كه مسئولان با سخناني به ظاهر دلگرم كننده براي هنرمندان، به تناقضاتي دست پيدا مي‌كنند كه خود مشكلي جديد در اين عرصه است.
بايد گفت كه علاوه بر وجود مشكلي به نام تناقض در كلمات، عدم تخصيص بودجه و كمبود آن نيز عامل اصلي بروز برخي مشكلات در تئاتر است.
به گفته رئيس مركز هنرهاي نمايشي در سال 89 درصدي از بودجه تئاتر تخصيص پيدا نكرده است اما چندي پيش معاونت هنري وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي در رابطه با بودجه تئاتر در سال 89 اين چنين گفت: بودجه تئاتر در سال 89 به پرداخت ديون سال 88 اختصاص يافته است.
بيان گفتارهاي متناقض، توانايي حل مشكلات مالي تئاتر را نخواهد داشت بنابراين با وعده‌ها و اميدواري‌ حركتي از پيش نخواهد رفت؛ خبرها حاكي از آن است با توجه به اين كه بودجه جشنواره تئاتر فجر مجزا است اما هنوز تسويه نشده است كه اين نيز بسيار موضوعي تأسف بار محسوب مي‌شود.
نياز است در اين زمينه پس از بررسي‌ها و پي‌گيري‌هاي متعدد از مراجع مربوطه درخواست، راه حلي براي عرصه‌اي كه به عنوان مادر هنر و فرهنگ در هر كشوري محسوب مي‌شود، جست‌وجو كرد.
اگر چه هنرمندان زيادي در اين رابطه براي رهايي از اين گونه معضلات نامه‌هاي متعددي را به مسئولان بالادستي ارسال كرده‌اند اما گويا هنوز به جواب و نتيجه مناسب دست پيدا نكرده‌اند البته با توجه به اينكه دولت دهم نگاه ويژه‌اي به بحث فرهنگ و هنر به خصوص در دور سوم سفرهاي استاني دارد، اميد است به زودي يكي از مشكلات تئاتر كه بحث مالي است به

ملكرد دستگاه‌هاي فرهنگي/1

خبرگزاري فارس: يك استاد دانشگاه با انتقاد از عملكرد دستگاه‌هاي فرهنگي از جمله سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامي گفت: هرگونه كوتاهي و قصور در صدور انقلاب ما با فعاليت دشمن جبران خواهد شد و اين امكان وجود دارد كه آنها اين مسير بيداري اسلامي آغاز شده را از مسير منحرف كنند.

محمدصادق كوشكي در گفت‌وگو با خبرنگار فرهنگي فارس درباره عملكرد دستگاه‌هاي فرهنگي كشور از جمله سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامي به عنوان دستگاه ديپلماسي فرهنگي جمهوري اسلامي در جريان انقلاب‌هاي منطقه و در جهت صدور فرهنگي انقلاب اسلامي گفت: بنده چيزي از فعاليت‌هاي دستگاه‌هاي فرهنگي جمهوري اسلامي در انقلاب‌هاي منطقه نديده و نشنيده‌ام و اگر دوستان سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامي ادعا دارند كه در اين كشورها فعاليتي انجام داده‌اند آنها بايد گزارش كار بدهند.

* اگر سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامي امروز تعطيل شود اتفاق خاصي نمي‌افتد

وي افزود: اولاً اينكه ما در تمام اين كشورها رايزني فرهنگي داشته‌ باشيم محل تأمل است كه فكر مي‌كنم در همه اين كشورها رايزني نداريم و ثانياً اگر دوستان در اين كشورها رايزني فرهنگي دارند و فعاليت كرده‌اند بايد گزارش بدهند و بقيه متوجه بشوند كه البته همان‎گونه كه گفتم هيچ فعاليتي آن‎هم در راستاي تبليغ فرهنگ انقلاب اسلامي نديده و نشنيده‌ام.
اين كارشناس مسايل فرهنگي با اشاره به ساختار فعلي سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامي تأكيد كرد: ساختار اين سازمان ساختاري است كه به شكل فعلي بهتر است كار نكند يعني اين سازمان اگر به واقع رسالتش را كه انتقال فرهنگ انقلاب اسلامي است قبول دارند، بايد بگويد كه براي انتقال اين فرهنگ و گسترش آن چه كرده‌‌اند؟
وي افزود: ظاهراً سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامي محلي براي برخي دوستان شده تا سفرهاي خارجي بروند، حق مأموريت بگيرند و زندگي را به خوبي و خوشي بگذرانند و واقعاً كارنامه‌اي از اين سازمان و تأثير عميقي از عملكرد اين سازمان در وراي مرزهاي جمهوري اسلامي ديده نشده است و نتيجه اين است كه به نظر من اگر سازمان همين امروز تعطيل شود اتفاق خاصي نمي‌افتد و ما چيزي را از دست نمي‌دهيم.

* بار عمده صدور انقلاب به دوش كساني است كه شخصاً و انقلابي فعاليت مي‌كنند

اين استاد دانشگاه با اشاره به ضرورت فعاليت‌هاي نيروهاي انقلابي براي انتقال و صدور فرهنگ انقلاب اسلامي گفت: خوشبختانه امكانات رسانه‌اي به اندازه‌اي است كه اگر كسي بهره‌اي از هنر داشته باشد و پيام انقلاب اسلامي را درك كرده باشد هيچ محدوديتي براي برقراري ارتباط با ساير كشورهاي جهان و مردم آنها ندارد.
وي افزود: البته قاعدتاً و با كمال تأسف كساني كه مروج فرهنگ انقلاب اسلامي هستند عموماً به صورت شخصي و يا در قالب NGOها فعاليت مي‌كنند و سازمان‌هاي رسمي كه در اين زمينه وظيفه دارند بيشتر محلي براي امرار معاش بعضي افراد به صورت دلاري و گذراندن ايام خوشي در خارج از كشور شده كه البته استثناهايي هم دارد.
اين پژوهشگر و نويسنده كشورمان با اشاره به مبحث گسترش و صدور انقلاب و معرفي ايران اسلامي به جهان تصريح كرد: اين بحثي است كه همين الأن بار عمده‌اش به دوش كساني است كه به صورت شخصي فعاليت مي‌كنند و عملكرد اين افراد صدها برابر سازمان‌هاي رسمي چون سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامي است.
كوشكي در ادامه اين گفت‌وگو در پاسخ به سؤالاتي درباره حساسيت‌هاي موجود درباره فعاليت‌هاي فرهنگي براي انقلاب اسلامي گفت: دشمنان انقلاب هيچ‏گاه از ما تعريف نخواهند كرد و اگر يك روزي آنها از ما تعريف كنند بايد در كارهايمان شك كنيم.
وي افزود: قرآن مي‌گويد: الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسَالَاتِ اللَّهِ وَ يَخْشَوْنَهُ وَ لَايَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّهَ وَ كَفَى بِاللَّهِ حَسِيبًا؛ كساني كه پيام‌هاي الهي را ابلاغ مي‌كنند و از هيچ‎كسي نمي‌ترسند، لذا اگر منتظر باشيم كه دولت‌هاي بيگانه اجازه بدهند، آن تبليغ ديگر تبليغ انقلاب اسلامي نخواهد بود لذا بايد كلّيت نظام و به‌ويژه آن سازمان‌هايي كه وظيفه تبليغ نظام را در جهان دارند بايد برنامه‌ريزي كنند كه با دست بالا و به حالت هجومي اين فرهنگ را كه در جهان متقاضي بسياري دارد عرضه كنند كه البته راهكار هم وجود دارد.

* رضايت حاكمان كشورها از فعاليت رايزنان با اهداف انقلاب قابل جمع نيست

كوشكي ادامه داد: اما دوستان مي‌خواهند در كشورهايي كه فعاليت مي‌كنند حاكمان آن كشورها از عملكرد رايزنان فرهنگي راضي باشند كه معمولاً اين‏چنين است و حاكمان آن كشورها راضي‌اند اما نظام و انقلاب‌ از فعاليت‌هاي رايزني‌ها ناراضي‌اند و اين دو با هم جمع نمي‌شوند.
وي همچنين در پاسخ به اين سؤال كه در صورت قصور دستگاه‌هاي فرهنگي چه اتفاقي خواهد افتاد، گفت: ما دشمناني داريم كه آنها در كار خودشان بسيار جدي هستند و اهل مماشات، تعارف و ملاحظه‌كاري نيستند.
كوشكي افزود: دشمنان ما به طور جدي در حال فعاليت هستند تا اين مسيري را كه انسان مسلمان و انسان معاصر در مسير گزينش تفكر انقلاب اسلامي قرار دارند، منحرف كنند و به‏نوعي سلطه خودشان را به اشكال جديدتري در سطح منطقه و جهان اسلام تداوم دهند.
اين كارشناس مسايل فرهنگي با تاكيد بر ضرورت فعاليت براي تبليغ فرهنگ انقلاب اسلامي گفت: هرگونه كوتاهي و قصور ما با فعاليت دشمن جبران خواهد شد و اگر ما تلاش نكنيم دشمنان ما تلاش خواهند كرد و اين امكان دارد كه آنها اين مسير بيداري اسلامي آغاز شده را از مسير منحرف يا به نفع خودشان مصادره كنند.
وي افزود: البته اين بستگي به آن دارد كه ما بتوانيم فعاليت‌هاي لازم را در اين باره انجام دهيم كه در شرايط فعلي بنده هيچ بستري براي عملكرد ديپلماسي عمومي در وزارت خارجه و ديپلماسي فرهنگي در سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامي نمي‌بينم و برنامه‌‌اي در اين زمينه نديده‌ام.
انتهاي پيام/و*

خبرگزاري فارس: آنچه ادبيات معاصر ما از آن گاه به گاه غفلت مي‌ورزد همين آرمان‎خواهي انسان اجتماعي است؛ آرمان‌خواهي‌اي كه در برخي فرديت‌ها پنهان شده است.

آنچه را در باب زبان سعدي از جمله اين كه «سهل‌الممتنع» است و «ايجاز» دارد؛ در كتب مختلف درباره «بوستان» و «گلستان» گفته آمده؛ همه در مورد غزليات او هم صادق است. اما آنچه در غزليات بيش از ديگر ويژگي‌ها رخ مي‌نمايد؛ رفتار سعدي با زبان و تغزلي‌بودن رويكرد اوست. دايره‌ واژگاني كه سعدي، از آن براي بيان عاشقانه‌هايش بهره مي‌جويد، اگرچه با هم‏روزگارانش موافق و مشترك است؛ اما در محور هم‏نشيني آنچه سعدي با گوهر واژگان مي‌كند متفاوت است از آنچه هم‏روزگاران او. البته مي‌توان دريافت؛ تجربيات سعدي در هم‏نشيني واژگان به صبغه او در سفرها و گفت‏وگوهايش بازمي‌گردد. او به خوبي دريافته است كه جهان واژگان در عاشقانه‌نويسي همان جهاني است كه ذهن شاعر مي‌بايد آن را درون خود تجربه كند؛ و اينجاست كه ذهن شاعر آني مي‌آفريند كه ديگران از آن عاجزند. البته ذكر اين نكته هم ضروري است كه؛ سعدي در امر زيبايي‏دوستي به جنبه‌ عاطفي و وحدت آن با عناصر انديشه؛ قالب زيبايي شاعرانه داده و جوشش عاطفه و انديشه را در توجه به جمال و كمال تصوير كرده است و بدين‏گونه جاي چنداني براي جدال بر سرزميني‌بودن يا عرفاني‌بودن زيبايي و عشقي كه سروده باقي نگذاشته است.

محمود عباديان در كتاب «تكوين غزل و نقش سعدي» مي‌نويسد: «مرحله‌هايي كه غزل در مسير رشد خود تا پايان قرن ششم پيموده بود دو كيفيت را نشان مي‌دهند. يكي مرحله‌اي كه با تكوين غزل توأم بود و در غزل موضوع توصيف شده به صورت احساس و عشق شخصي يا فردي سروده شده بود؛ غزل‌هاي پراكنده‌ نخستين بر اين سياقند. ديگر مرحله‌ بعد؛ كه غزل در آن رشد و تكامل بيشتري يافت مرحله‌اي كه در آن موضوع و مطلب با بيان همگاني و كلي سروده مي‌شود. اين مرحله هم غزل عرفاني و هم غزل غيرعرفاني را در بر مي‌گيرد . . . . غزل سعدي كيفيت‌هاي هنري اصيل و زنده‌اي دارد كه سير غزل در طي دويست و اندي سال قبل بدان دست يافته بود؛ اين غزل حاصل تركيب، سادگي و رواني و يك‎دستي با پختگي و غناي انديشه است؛ احساس و عشقي كه در آن توصيف مي‌شود؛ احساس و عشقي است كه با تار و پود خصيصه‌هاي نوع انسان آميخته شده است.
زيبايي توصيف‌شده در غزل سعدي زيبايي آرماني است كه خصوصيت انساني فراگير دارد؛ اين عشق و زيبايي مبشر دوستي و آرمان‏خواهي انسان اجتماعي و در عين حال فرديت يافته ايراني است. «عشق» و «احساس» در غزل سعدي بيان شيفتگي «فرديت حساس» انسان است؛ اين عشق و احساس نه تك و تصادفي است و نه خصلت عشق و احساسي را دارد كه صرفاً از تأمل شخصي كه پيوند مستقيم با موضوعي ندارد، ناشي مي‌شود».

سعدي از آن رو كه از جاودانه‌سرايان ادب فارسي است اين «آرمان‏خواهي انسان اجتماعي» را به تكرار گوشزد كرده پياپي از آن نوشته است. آنچه ادبيات معاصر ما از آن گاه به گاه غفلت مي‌ورزد همين آرمان‏خواهي انسان اجتماعي است؛ آرمان‌خواهي‌اي كه در برخي فرديت‌ها پنهان شده است.
انتهاي پيام/و*

به گزارش خبرگزاري فارس، سعدي را با ديوان غزلياتش، بوستان و گلستانش مي‌شناسند. هرچند هجويات و مكاتباتي هم از سعدي با هم‎دوره‌هايش مانده اما زبان شيرين و شيواي سعدي، حكايت‌هاي نغز و اندرزهاي او، اين شاعر را چنان پرآوازه و محبوب كرده است كه آوازه شهرت و محبوبيتش از مرزهاي ايران هم فراتر رفته است. حالا اگر در اين ميان كسي پيدا شود و بگويد سعدي علاوه بر اينها كتاب ديگري در همان سبك و سياق گلستان با نام «خارستان» دارد، دوستان ادب فارسي چه واكنشي خواهند داشت؟
اين روزها چنين اتفاقي افتاده و علي‌اصغر جهانگيري كه استاد دانشگاه است ادعا مي‌كند كه در موزه شخصي‎اش كتابي ناشناخته از سعدي با عنوان «خارستان» دارد و هرچند داخل كشور بحث و نظر درباره تأييد يا رد انتساب اين كتاب به نويسنده گلستان وجود دارد، كساني از آن طرف آب‌ها و از دانشگاه‌هاي غربي پيدا شده‌اند و تأييد كرده‌اند كه اين كتاب را سعدي نوشته است.
به همين بهانه و براي جويا شدن حكايت خارستان سراغ جهانگيري را گرفتيم كه هم صاحب موزه شخصي است و هم صاحب ذوق ادبي.

** خارستان را در بساط يك لبوفروش پيدا کردم

*فارس: ماجراي پيدا شدن اين كتاب منتسب به سعدي به چه زماني مربوط مي‌شود؟

جهانگيري: در موزه كندلوس روستاي كندلوس در منطقه كجور، موزه‌اي شخصي وجود دارد كه يكي از غني‌ترين موزه‌ها است و من از كودكي اشياي قديمي را كه مربوط مي‌شود به سال‌هاي 1880 ميلادي تا اواخر دوره قاجاري در اين موزه گرد هم آورده‌ام. در اين موزه اشياي مختلفي پيدا مي‌شود كه يكي از اين كتاب‌ها «خارستان» است.
من «خارستان» را در كودكي در بساط يك لبوفروش ديدم و با اصرار كتاب را گرفتم. اين كتاب تذهيبي به سبك هرات دارد و همراه با مينياتورهاي زيبا و زيادي است، اين كتاب خوش‏نويسي شده است و در سلامت كامل اين كتاب به دست من رسيد.

* فارس: از كجا مي‌دانيد كه اين كتاب منتسب به سعدي است و سعدي آن را نوشته؟

جهانگيري: من با چند سعدي‏شناس كه مي‌شناختم تماس گرفتم و ماجرا را گفتم. آنها گفتند چنين چيزي سابقه ندارد و در هيچ كتابي به اين كتاب اشاره نشده و به آن ارجاع داده نشده و اين قضيه برايشان باوركردني نبود. تا اينكه «آنجلو پير منتذه» سعدي‌شناس و استاد دانشگاه آلمان اين كتاب را ديد و تأييد كرد كه اين كتاب نوشته سعدي است و تأييد او باعث شد كه مسئولان نظام و شخصيت‌ها به ديدن اين كتاب بيايند.

*فارس: به‏جز اين استاد آلماني از سعدي شناسان داخلي كسي هست كه انتساب اين كتاب را به سعدي تأييد كرده باشد؟

جهانگيري: از آن روزگاري كه من پيگير انتساب اين كتاب بودم سال‌ها مي‌گذرد. با خيلي‌ها صحبت كردم مثل مرحوم ايرج افشار و استاد سادات ناصري و همه اين افراد در جريان «خارستان» بودند.

** «خارستان» از كتابخانه سلطنتي فتحعلي شاه قاجار دزديده شده است

* فارس: اين افراد بالاخره صحت انتساب «خارستان» را به سعدي تأييد كردند؟

جهانگيري: دقيقاً بحث همين است. چون هيچ مرجعي درباره اين كتاب وجود ندارد. البته تا آنجايي كه پيگيري‌هاي ما نشان مي‌دهد، اين كتاب از كتابخانه سلطنتي فتحعلي شاه قاجار سرقت شده و از آنجا به دست خانواده‌اي رسيده كه مدت‌ها آنجا بوده و سرانجام بعد از سال‌ها آنها كتاب را همراه با كاغذهاي باطله به يك كاغذفروش مي‌فروشند و اين تنها ردپايي است كه از اين كتاب در تاريخ پيدا كرده‌ايم.

** مايل نبودم «خارستان» از كشور خارج شود

* فارس: پس هنوز هيچ اجماعي در داخل كشور درباره اين كتاب وجود ندارد؟

جهانگيري: همان طور كه گفتم سعدي‌شناس آلماني انتساب كتاب «خارستان» به سعدي را تأييد كرد و مي‌خواست به عنوان موضوع رساله به دانشجوهايش بدهد اما من مايل نبودم اين كتاب از ايران خارج شود. چون ما با اين كتاب كار داريم. مي‌خواهيم در آينده چاپ و منتشرش كنيم و به دست مردم خودمان برسانيم.

* فارس: در داخل كشور هيچ حركتي براي مشخص كردن تكليف «خارستان» انجام نشده است؟

جهانگيري: ما كميته‌اي تشكيل نداديم تا كتاب را به صورت علمي بررسي كنند اما زبان سعدي مشخص است و اين كتاب كاملاً زبانش مشابه سعدي در گلستان است.

* فارس: محتواي «خارستان» چيست و به چه موضوعاتي پرداخته است؟

جهانگيري: اين كتاب 16 باب دارد كه هم شامل شعر مي‌شود و هم حكايت‌هايي با قالب نثر و محتواي اين كتاب هم نقد و انتقاد به وضعيت موجود و حاكمان وقت است.

* فارس: نگارش كتاب به چه زماني برمي‌گردد؟

جهانگيري: حدود 300 سال پيش. البته اين كتاب رونويسي شده است و جالب اينكه كسي كه كتاب را خطاطي كرده، وقتي به لغات سخت و نامأنوس خورده آنها را در كتاب توضيح داده است.

* فارس: چه طور مي‌شود سعدي با آنهمه شهرت كتابي نوشته باشد و در اين همه سال هيچ اثري از اين كتاب نباشد حتي در هيچ كتاب‎شناسي به آن اشاره نشده باشد؟

جهانگيري: جالب همين نكته است. من گمان مي‌كنم چون اين كتاب زبان تند و انتقادي دارد، سعدي از آشكار كردن آن در زمان حياتش امتناع كرده است و طي اين سال‌ها كتاب مخفي و مستور مانده است. باب‌هاي اين كتاب به پادشاهان، حكومت‌ها، تربيت اجتماعي و پند و اندرز اختصاص دارد.

* فارس: زبان سعدي در گلستان به مدح حاكم زمان خودش باز است اما در بقيه موارد خيلي جاها زبان سرخي دارد و به نظر مي‌رسد نوشتن كتاب ديگري از طرف سعدي بي‌معني باشد؟

جهانگيري: زبان سعدي در گلستان و بوستان مثبت است و با ديد مثبت به اتفاقات نگاه مي‌كند ولي در «خارستان» زبان سعدي انتقادي است و اين موضوع كتابي متفاوت از «خارستان» مي‌سازد.

* فارس: برنامه‌اي براي انتشار كتاب و كار علمي روي «خارستان» داريد؟

جهانگيري: من اين روزها بسيار پرمشغله هستم و اگر فراغتي به دست آيد حتما به اين موضوع مي‌پردازم.

** سندي درباره شهر سمنگان در موزه كندلوس

* فارس: در موزه كندلوس آثار باستاني ديگر مرتبط با زبان و ادبيات فارسي وجود دارد؟

جهانگيري: در اين موزه اشياء منحصر به فردي وجود دارد. مثل صفحه‌هايي كه روي موم از مظفرالدين شاه و اميراتابك ضبط شده است يا ما سندي داريم مبني بر هويت تاريخي شهر سمنگان، همان جايي كه رستم و تهمينه با هم ازدواج كرده‌اند. اين در حالي است كه مي‌گويند شاهنامه افسانه است. طبق اسنادي كه در موزه سمنگان است، سمنگان شهري در جنوب درياي خزر بوده كه رستم به اين شهر مي‌آيد و با تهمينه ازدواج مي‌كند.
انتهاي پيام/و

علي‌اصغر پورمحمدي مدير شبكه سه سيما در گفت‌وگو با خبرنگار راديو و تلويزيون فارس گفت: سري جديد «خنده بازار» در دست توليد است و به زودي روانه آنتن خواهد شد.
وي ادامه داد: اين مجموعه پيش توليد خود را سپري مي‌كند و در آينده به صورت هفتگي روي آنتن شبكه سه سيما خواهد رفت.
به گزارش فارس، سال‌ها پيش نيز در پي موفقيت آيتم‌هاي طنز برنامه‌ ويژه نوروز 72، اين برنامه در قالب جنگ 39 و برنامه «ساعت خوش» ادامه يافت و به يكي از پربيننده‌ترين برنامه‌هاي سيما در دهه 70 بدل شد.
به گزارش فارس، برنامه «خنده بازار» نيز با حال و هواي مشابه برنامه‌هاي طنز دهه 60 و 70، در نوروز 90 روي آنتن شبكه سوم سيما رفت و با استقبال نسبي مخاطب روبه‌رو شد.
«خنده بازار» يك مجموعه طنز اجتمايي است كه سوژه‌هاي خود را از جامعه برگرفته و گونه‌اي از طنز واقع‌گرا را عرضه مي‌كند.
در اين برنامه بخش‌هاي متفاوت از جمله سالن همايش، اتاق جلسه مديران، برنامه نود در صد، برنامه سينمايي هشت، خبر و هواشناسي و... بستري است براي طرح موضوعات و پردازش موقعيت‌هاي طنز، همراه با نگاهي به كاستي‌ها و مشكلات موجود در عرصه هنر، ورزش، برنامه‌سازي تلويزيون و ساير حوزه‌هاي اجتمايي روي آنتن مي‌روند.
ساير عوامل اين برنامه عبارتند از: كارگردان هنري: شهاب عباسي، كارگردان تلويزيوني: ابوالفضل احمديان، عكاس:محمد غرزاني، محمد ميلاد موثقي، مدير توليد:غلامرضا هنشم‌زاده، مدير تصويربرداري:مرتضي ندرلو، مدير صدابرداري: محمدعلي شادي، گروه بازيگران:غلامحسين لطفي، مهران رجبي، حميدرضا هدايتي، نادر داهيم، سياوش منيري، كوروش معصومي، سامان گوران و...
انتهاي پيام/ا

به گزارش خبرنگار سينمايي فارس، اعضاي جديد شوراي مركزي كانون كارگردانان سينماي ايران با برگزاري انتخابات روز گذشته در خانه سينما مشخص شدند.
بر اساس اين گزارش، در جريان اين انتخابات «همايون اسعديان»، «سيروس الوند»، «محمدعلي سجادي»، «داريوش فرهنگ»، «كامبوزيا پرتوي»، «مازيار ميري»، «حسن برزيده»، «محمدرضا هنرمند» و «كامران قدكچيان» به عنوان 9 نفر اصلي شوراي مركزي كانون كارگردانان سينماي ايران انتخاب شدند.
همچنين در اين جلسه «نادر مقدس»‌ و «سيامك شايقي» به عنوان اعضاي علي‌البدل و «قدرت‌الله صلح‌ميرزايي» و «سعيد سهيلي» نيز به عنوان بازرس كانون انتخاب شدند.
انتهاي پيام/

به گزارش خبرگزاري فارس از شيراز به نقل از روابط عمومي اداره كل ميراث فرهنگي، صنايع دستي و گردشگري استان فارس قائم مقام اين اداره كل اظهار داشت: هر ساله به مناسبت بزرگداشت يادروز شيخ اجل سعدي شيرازي اين اداره كل ضمن همكاري با ستاد برگزاري بزرگداشت در اجراي برنامه‌هاي مختلف فرهنگي و به ويژه مراسم بزرگداشت در آرامگاه سعدي با تمام توان همكاري مي‌كند.
بهزاد علي‌پابت اذعان داشت: در اين روز بازديد از اين مكان براي عموم رايگان اعلام شده و امسال نيز ضمن همكاري با ستاد اجرايي بازديد از آرامگاه در روز اول ارديبهشت ماه براي عموم علاقمندان به فرهنگ و ادب رايگان است.
انتهاي پيام/ن30/ح

به گزارش خبرگزاري فارس به نقل از روابط عمومي جشنواره بين‌المللي فيلم كيش، مسعود كيميايي (ايران)، آصف نوراني (پاكستان)، الچين موسي اغلو (آذربايجان)، گل‌اندام محبت آوا (تاجيكستان) و بيجايا جنا (هند) داوران بخش بين‌الملل جشنواره فيلم كيش هستند تا در طول برگزاري جشنواره به رقابت آثار اين بخش بپردازند.
جشنواره فيلم كيش از 4 تا 8 ارديبهشت‌ماه در كيش برپا مي‌شود.
انتهاي پيام/ا

به گزارش خبرنگار فرهنگي فارس، «سيد محمد حسيني» در نشست رسانه‌اي نخستين جشنواره بين‌المللي خليج‌فارس به مناسبت‌هاي فرهنگي درج شده در تقويم اشاره كرد و گفت: روزهايي در تقويم به عنوان بزرگداشت در نظر گرفته شده است كه بعضاً بدان پرداخته نمي‌شود. از همين رو در نظر داريم چنين مناسبت‌هايي را در تقويم كمرنگ كنيم.
با توجه به اين سخن و اينكه اول ارديبهشت‌ماه در تقويم به عنوان «روز بزرگداشت سعدي» نامگذاري شده است، از وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي درباره برنامه‌هاي احتمالي در نظر گرفته شده براي بزرگداشت اين شاعر پارسي‌زبان سؤال كرديم كه وي در پاسخ گفت: براي سعدي هر ساله در خود شيراز مراسمي برگزار مي‌شود. در خارج از كشور نيز هر جايي كه بحث شعر و ادب پارسي مطرح است، بزرگداشت سعدي برگزار مي‌شود. به عنوان مثال طلاع دارم كه امسال رايزن فرهنگي جمهوري اسلامي ايران در هندوستان برنامه‌‌ خاصي در نظر گرفته است.
حسيني ادامه داد: ما هميشه به سعدي پرداخته‌ايم. مثلاً سال گذشته يك روز از همايش «شاعران ايران و جهان» را همزمان با روز بزرگداشت سعدي در شيراز برگزار كرديم. يعني همواره توجه ويژه‌اي در اين باره وجود دارد، زيرا سعدي آن‌قدر نام‌آور است كه در همه جاي دنيا نامش مطرح است. خب انتظار مي‌رود كه خود استان فارس نيز بيش از اين به چنين روزي توجه داشته باشد و ما نيز ان‌شاءالله كمك‌شان مي‌كنيم.
انتهاي پيام/ك