از مهاجران هر كه هجرت او به اخلاص بود، منزلتى يافت كه ديگران نيافتند. در آن وقت كه رسول صلى الله عليه و آله هجرت كرد، جماعتى كه ايمان آورده بودند در مكه ، مشركان ايشان را مانع مى شدند از هجرت كردن . يكى از آن جماعت صهيب بود. ايشان را گفت : من مردى پيرم و ضعيف ، اگر اينجا باشم و اگر نه ، شما را از من نفع و ضررى نباشد. هفت هزار مال و ملك من است ، به شما رها مى كنم . مرا اجازت دهيد كه بروم . وى را اجازت دادند.
چون به حضرت رسالت صلى الله عليه و آله آمد، خواجه صلى الله عليه و آله گفت : اى صهيب ! دلت با آن مالها نيست كه بگذاشتى ؟ گفت : يا رسول الله ! يك ساعت كه در روى تو نگرم و در روى برادرت على بن ابى طالب ، به نزديك من بهتر است از دنيا و هر چه در دنياست .
خواجه صلى الله عليه و آله گفت : حق تعالى تو را چندان مال و ملك و نعمت در بهشت كرامت كرده است كه خازنان آنجا از حصر و عدد آن قاصر و عاجزند، به سبب اعتقاد نيكى كه تو را است .