ترس ترسايان

قصه مباهله آن است كه ترسايان نجران كه احبار و رؤ ساى ايشان را عاقب و سيد و عبدالمسيح مى گفتند، پيش رسول صلى الله عليه و آله آمدند و ايشان سى تن بودند. گفتند: يا محمد! ما تقول فى عيسى ؟ قال : عبد اصطفيه الله . چه گويى در حق عيسى ؟ گفت : بنده اى بود كه حق تعالى وى را برگزيده بود. گفتند: پدر او كه بود؟ گفت : حق تعالى او را بى پدر بيافريد. گفتند: هيچ مخلوقى را ديدى كه او را پدر نباشد؟ حق تعالى اين آيه فرستاد كه : ان مثل عيسى عند الله كمثل آدم خلقه من تراب . اين عجب نباشد كه عيسى را پدر نباشد كه آدم را پدر و مادر نبود. حق تعالى او را از خاك آفريد. مثل عيسى نزديك حق تعالى ، مثل آدم است . گفتند: ما اين قبول نكنيم و ترا باور عيسى نزديك حق تعالى ، مثل آدم است . گفتند: ما اين قبول نكنيم و ترا باور نداريم . حق تعالى آيه فرستاد كه : فمن حاجك فيه من بعد ما جاءك من العلم فقل تعالوا ندع ابناءنا و ابناءكم و نساءنا و نساءكم و انفسنا و انفسكم ثم نبتهل فنجعل لعنة الله على الكاذبين . اى محمد! هر كه خصومت كند با تو در كار عيسى پس از آنكه علم اليقين به تو آمد، بگو بيايد تا ما پسران خود را بخوانيم و شاه پسران خود را، و ما زنان خود را، شما زنان خود را، و ما نفسهاى خود را و شما نفسهاى خود را. (يعنى : كسانى را كه حكم ايشان حكم نفس ما بود و اين كنايت است از غايت اختصاص و محبت چنانكه دو دوست در غايت دوستى به جايى رسيده باشند كه ايشان متحد شده باشند، اگر چه به صورت دواند، به معنى يكى اند. شعر: