شهردار شهید

پیرزن همانطور كه با دستش به آن تیرك چوبی شكسته تكیه داده بود، یك ریز ناله و نفرین می‌كرد. حق داشت؛ سیل، تمام خانه و زندگی‌اش را به هم ریخته بود.مرد جوان از كار ایستاد؛ با پشت دست راستش عرق از پیشانی گرفت.

از روی رضایت، لبخندی بر لبانش نقش بست:‌« خُب این هم از این. دیگه تمام شد مادرجان ! اگر اجازه بدین ما دیگه مرخص بشیم و برسیم به بقیه خونه‌ها»

پاچه‌های شلوارش را كه تا زانو بالا زده بود، محكم كرد و بیلش را برداشت كه برود. از پشت سر، صدای پیرزن شنیده شد:

« خدا خیرت بده جوون، پیر شی الهی.كاشكی این آقای شهردار هم یه جو، غیرت تو رو داشت. خدا از سر تقصیراتشون بگذره كه اصلاً به فكر مردم نیستن و فقط دنبال خوشی خودشونن ... »

مرد جوان ایستاد. سرش را پایین انداخت و با خجالت، آرام گفت: « حلالمون كنین مادر » و رفت. قبل از آن كه پیرزن اشك‌هایش را ببیند. خبر خیلی زود در شهر پیچید. پیرزن هم از طریق تلویزیون با خبر شد: « مهدی باكری، شهردار ارومیه، صبح دیروز در جبهه‌های حق علیه باطل به دست مزدوران بعثی به شهادت رسید.»

چه‌قدر چهره آقای شهردار، برای پیرزن آشنا بود !

اما گاهی هم خودشان اشاره‌ای می‌کنند و آدم را دنبال خودشان می‌کشند. یک استخوان بند انگشت کافی است تا همه را در بدر خود کند. آن روز هم یکی از همان روزها بود.

بهار سال 70 بود، حوالی ظهر، من و «حمید اشرفی» که هر دویمان تخریب‌چی بودیم و «سید احمد میرطاهری»، رفتیم پای کار، سنگر تانکی که در مقابلمان بود، بدجوری مشکوک‌مان کرده بود. کشیده شدیم آن سمت. چهار- پنج متری به سنگر تانک مانده بود که چند چیز سفید رنگ توجهم را جلب کرد. وقتی به طرفش رفتم، چند مهره‌ی ستون فقرات انسان بود. به اطرافم نگاه کردم، تعداد دیگری از آنها را دیدم. کمی که گشتم، تکه‌ای از جمجمه‌ی یک انسان که به اندازه‌ی کف یک دست بود، نظرم را جلب کرد. نیروها را نگه داشت. احساس کردم چیزی پاهایم را آنجا نگه می‌دارد. بهتر که دقت کردم، متوجه شدم، ظاهراً باید یک آرپی‌جی‌زن باشد که برای زدن تانکی که در سنگر بوده از کانال بیرون آمده و به محض خارج شدن، هدف گلوله‌ی تانک قرار گرفته و به شهادت رسیده است. استخوان‌های بدنش در شعاعی حدود بیست سی‌ متری پخش شده بودند. تکه‌های استخوانش را که جمع کردیم، قسمت‌های عمده‌ی بدنش به چشم می‌خورد.

از آنجا به بعد هدفمان پیدا کردن پلاک یا مدارک شناسایی آنها بود. همیشه خواسته‌ام از خدا این بود که: «یا شهیدی پیدا نشود و یا اگر پیدا شد، پلاک داشته باشد.» او هم یکی از آنها بود که می‌خواستند آدم را دربدر خودشان کنند. بکشند دنبالشان، هوایی کنند تا ببینند چند مرده حلاجیم. چقدر بسیجی‌ایم؟

نصف روز بود که وقتمان را گرفت تا بگوید «حالتان را گرفتم... پلاک ندارم... گمنامم... نمی‌توانید مرا بشناسید» شاید می‌خواست بگوید بدنم را همان گونه که بود در سرزمین مقدس فکه دفن کنید و بروید.

آفتاب سرخ شده بود، یعنی اینکه جمع کنیم و برویم. همه از خود می‌پرسیدند «آخر او کیست؟» بعد از نماز صبح زیارت عاشورای با صفایی برگزار شد و در «لب طلایی» آفتاب، راهی پای کار شدیم. چهار- پنج کیلومتری می‌شد که از آنجا فاصله داشتیم. از آن سنگر تانک، از آن شهید گمنام. مشغول کار خودمان بودیم و دم ظهر بود که اشرفی پهلویم آمد و به بهانه‌ی استراحت نشست. زیر سایه‌ی پتویی که روی میله‌های نبشی میدان مین زده بودیم، حرف دلش را زد. نمی‌توانست خودش را نکه دارد. لب گشود و گفت: «برادر شادکام من خیلی دلم به اون سمته. اصلاً از دیروز حواسم اونجاست، نمی‌توانم اونجا رو ول کنم. همه‌اش به ذهنم می‌رسد که اونجا رو بگردم. ببین‌ آقامرتضی! حقیقتش اینکه من غبطه می‌خورم، که خدا تا این حد اون رو دوست داشته باشه که حتی کوچکترین نشانی ازش بدست نیاد. هر جوری شده ما اونو می‌شناسیم، مطئنم، اونو شناسایی می‌کنیم و حالشو می‌‌گیریم.»

خلاصه اینکه یک هفته هر روز یکی دو ساعتی را برای پیدا کردن مدرک شناسایی او وقت گذاشتیم. ولی حاصلی نداشت. سید میرطاهری دیگر کلافه شده بود. بالاخره بعد از یک هفته وقتی حمید رفت داخل گودی سنگر، مثل اینکه چیزی دیده باشد، با چهره‌ی ذوقزده‌ای گفت: «دیدید آخرش پیداش کردم، حالشو گرفتم.» مشتش را که باز کرد، متوجه شدم پلاکی پیدا کرده، اما قبل از اینکه از شادی به هوا بپرم، دیدم که نصف پلاک، بر اثر همان انفجاری که بدن شهید را تکه تکه کرده بود، جدا شده و فقط شماره سریال عمومی که نشان‌‌دهنده‌ی لشگر و گردان است، روی آن بود و شماره‌ی اختصاصی آن را نشان‌ دهنده‌ی مشخصات صاحب پلاک است، کنده بود. (هر پلاکی دو شماره دارد. یک شماره سریال عمومی که نشان‌دهنده‌ی لشگر و گردان است مثل 555CJ مثلاً می‌دانیم که شماره‌های 500 متعلق به گردان عمار است. یا 600 متعلق به مقداد. مهمتر از همه شماره اختصاصی است که در ادامه می‌آید. مثل 555241CJ که 142 معرف و نشان‌دهنده‌ی مشخصات صاحب پلاک می‌باشد.) حالا فقط می‌دانستیم که این شهید متعلق به گردان کمیل لشگر 27 حضرت رسول‌(ص) است.

حمید اشرفی در حال عادی نبود، در حالی که روی زمین زانو زده بود و همان‌گونه که خاک‌ها را جستجو می‌کرد، اشک از گونه‌هایش بر خاک فکه جاری شد و نجوایی با خود داشت. اما اصرار ما برای شناسایی او نتیجه‌ای نداد.

شش ماهی از ملاقات من با آرپی جی زن جوان می‌گذشت. آخرین باری که در منطقه بودیم، هنگام رفتن به تهران، برای وداع به آنجا رفتیم. با حمید اشرفی سرهامان را به سجده روی خاک گذاشته بودیم، التماس کردیم که خود را به ما بشناساند. همان روز یکی از بچه‌ها رفت داخل همان سنگر تانک تا آنجا را بکند. ساعتی که گذشت صدایم کرد. رفتم داخل سنگر تانک و دیدم یکی دو تا دنده‌ی انسان پیدا کرده.

عزممان را جزم کردیم و سرانجام پس از شش‌ماه یک پلاستیک جای کارت پیدا کردیم که کارت‌شناسایی‌اش داخل آن بود. اما شادیمان مدت زمان زیادی پایدار نماند، چون دهانه‌ی پلاستیک حاوی کارت رو به بالا بوده، به مرور زمان در طی ده سال آب باران به داخل آن نفوذ کرده و کارت پوسیده و نوشته‌های رویش از بین رفته بود. دیگر جداً کلافه شدیم. سید با خوشحالی گفت می‌توانیم او را شناسایی کنیم، خیلی جا خوردم. در حالی که با احتیاط تمام کارت را از داخل پلاستیک بیرون می‌آورد، پلاستیک را رو به آسمان گرفت و نشانم داد که اثر خودکار قرمزی که با آن شماره تلفن منزل نوشته شده بود. بر روی پلاستیک که به صورت معکوس باقی مانده بود از خوشحالی فریاد زدیم و تکبیر گفتیم و صلوات فرستادیم. سریع شماره را یادداشت کردیم که مبادا شهید دوباره کاری کند که نتوان او را شناخت. برگشتم رو به شهید و با خنده گفتم:

- بفرما، این هم مشخصات جنابعالی. نمی خوام اسم و مشخصاتت رو بدونم، قصد این بود که فقط برسونمت دست خانواده‌ات. دیدی آخرش حالتو گرفتم...

در تهران به حمید اشرفی گفتم که این‌گونه او را شناختم، بغضش ترکید. گریه‌اش گرفت که چرا او نتوانسته در این قضیه شرکت داشته باشد.

منبع: کتاب گرای آشنا

هم وسعت دارد، هم‌ كنار جاده اصلي است. مثل اين كه يك ساختمان نيمه خراب دولتي هم دارد كه مال وزارت كشاورزي است. مي‌روم از نزديك ببينم.

شايد براي همين بود كه بر خلاف هر روز فراموش كرد آيت‌الكرسي بخواند. آن قدر سرش به حرف‌ها و درد دل‌هاي پاسدار جوان همراهش گرم بود كه فراموش كرد.

پاسدار جوان دوان‌دوان خود را به محمد رسانده بود. كار واجبي داشت. از آن كارها كه رزمندگان تازه‌كار با فرمانده‌شان دارند. قرار شد داخل ماشين حرفش را بزند. محمد در را باز كرد و پاسدار جوان، زودتر از او سوار شد.

سوار شد و آن قدر گفت و از مشكلات گله‌ كرد كه سفارش هميشگي‌اش را به ديگران از ياد برد. آخر محمد هميشه به همه بچه‌ها سفارش مي‌كرد هميشه آيه‌الكرسي بخوانند. داوود خوب به خاطر داشت روز اولي را كه راننده او شده بود. محمد گفته بود: هر جا كه مي‌روي، حتما آيه‌الكرسي را بخوان.

داود گفته بود: خب، اين بچه‌هايي كه هميشه مي‌خوانند ولي باز هم شهيد مي‌شوند، چي؟

محمد گفته بود: آن روز حتما يادشان رفته.

آن روز يادش رفته بود. 24 سال پيش وقتي كه داوود را از سه راهي نقده برگردانده بود و خودش نشسته بود پشت فرمان.

بي‌علت نبود كه داوود آن قدر نگران بود:

- امروز تا سه راهي نقده مواظبش بودم. محمد برخلاف هميشه كه آيه‌الكرسي مي‌خواند، امروز فراموش كرد. آن قدر سرش به حرف‌ها و درد دل‌هاي آن پاسدار گرم بود كه فراموش كرد...

وقتي محمد بروجردي، داوود را پياده كرد و خودش پشت فرمان نشست، سه نفر ديگر هم عقب نشسته بودند.

نزديكي‌هاي پادگان شهيد شاه‌آبادي. ماشين اول،‌از آبگير آرام گذشت و هيچ صدايي نيامد. ماشين محمد بروجردي هم آرام وارد آبگير شد و...

مين ضد تانك بود. از پنج سرنشين ماشين، تنها محمد به آسمان رفت. آخر تنها او مسيح كردستان بود.

شب سوم شعبان خسته از رنج فراق حسين به خواب رفت . او را در عالم رويا ديد كه به محمد جواد خطاب مي كرد : «زود بيا كه منتظرت هستيم و جايت نيز مشخص و معين است .»محمد جواد از بستر برخاست . به نماز شب ايستاد . سوار بر موتور در همان نيمه‌هاي شب به قصد حلاليت طلبي، سراغ دوستان خود رفت ، حتي نماز صبح را در تهران در منزل يكي از آنها خواند . روز بعد عازم جبهه شد و ديگر برنگشت .

منبع:  كتاب يادواره شهيد « محمد جواد درولي »

پس از ازدواج وقتی از او پرسیدم ، اگر من پاسخ منفی دادم، چه می كرد؟ با خنده گفت: قسم خورده بودم، تا هشت سال دیگر ازدواج نكنم.دقیقاً هشت سال بعد با عروج آسمانی اش سؤال بی پاسخم را جواب داد . هنوز وجود او را در كنار بچه هایم احساس می كنم. درست پس از شهادت محمد رضا درباره سند خانه مشكل داشتیم ، یك شب او را در خواب دیدم كه گفت : «برو تعاونی نزد آقای ... و بگو... در این جا تأملی كرد و گفت نه نمی خواهد ، شما بگوئید مشكل را خودم حل می كنم. ناگهان از خواب بیدار شدم. چند روز بعد وقتی به سراغ تعاونی رفتم ، گفتند: ما خودمان از مشكلتان خبر داریم، همه كارهایش در دست بررسی است.

منبع :کتاب شب چراغ

امام جماعت یکی از مساجد شیراز می‌گفت:«در اولین روزهای پس از فتح خرمشهر پیکر 28 تن از شهدای عملیات آزادسازی خرمشهر را به شیراز آورده بودند. پس از اینکه خیل جمعیت حزب‌الله در قبرستان دارالرحمه شیراز بر اجساد مطهر و گلگون این شهیدان نماز خواندند.

علمای شهر که در مراسم حضور داشتند، مسؤولیت تلقین شهدا را بر عهده گرفتند، از جمله خود من. وقتی درون قبر رفتم و شروع به تلقین شهیدی کردم با صحنه‌ای بس عجیب و تکان دهنده مواجه شدم، تا جائی که ناچار شدم به دلیل انقلاب روحی، تلقین را نیمه‌کاره رها کنم و از قبر بیرون بیایم. ماجرا این بود که هنگام قرائت نام مبارک ائمه در تلقین، تا به اسم مبارک حضرت صاحب‌الزمان (عج) رسیدم مشاهده کردم که شهید انگار زنده است لبخندی زد و سرش را تا نزدیکی سینه به حالت احترام پایین آورد.»

منبع :کتاب روایت عشق

به نام خدا

تنها تو هستی که از زمزمه بسیجیان آگاهی . خوشا بحالت ! دو کوهه تو میزبان هشت ساله بهترین لاله هایی که در دامان سبز تو پرورش روح یافتند و آگاهانه به خدا رسیدند . لاله هایی که در دامان تو بود بعد از این در دامنه هیچ دشتی نتوان یافت . با تو و اروند و شلمچه و قلاویزان و شاخ شمیران و ماووت جور دیگری باید صحبت کرد باید از شما با واژه های آسمانی سرود .

کاش می شد یکبار دیگر بسیجیا ن را در حسینیه تو گرد آورد و زیارت عاشورایی زمزمه کرد. دو کوهه ، تو عزیز دل بسیجیانی ، تو پاکترین سرزمینی برای گریه هایم ! تو صبورترینی برای شکوه هایم ! شبهای تو زیباترین شبها ست برای خوا ندن خدا . تو هنوز که هنوزست بسیجی مانده ای . دشتها همه به تو ا قتدا می کنند .

بسیجیان جز در آ غوش تو آرام نمی گیرند .امروز تمام زمزمه هایم را می آورم برای یا فتن آرامش گمشده ام .ما همه خویش را در تو پیدا می کنیم . نمی توان بسیجی بود و تو را نشناخت .نمی توا ن دل بسیجی دا شت و تو را فراموش کرد .راستی دو کوهه می خواهم بگویم ، چه شده است که جامعه ما را جذبه معنویت فرا نمی گیرد ؟ چه شده ا ست که فرهنگ بسیجی که زمانی ا فتخار پاکترین و بزگترین مردان ما بود از بین رفته است ؟

چه شده ا ست که زمانی نه چندان دور ، بسیجی زندگی کردن ، بسیجی مردن ،راه کسب ا فتخار بود ، اما اینک از بسیجی فقط " لفظ" ان مانده و بس ! راستی دوکوهه ، تو هم این را می دانی که در تمام دنیا یک بسیجی سرمایه دارپیدا نمی شود ؟ و این را هم میدانی که بسیجیان ما ، ماهانه کرایه خانه ندارند بدهند .   اما دلشان و عقیده ا شان را به کرایه نمیدهند ؟ و لابد این را هم می دانی که در گوشه وکنار شهرمان ،بسیجیان بیصدا دارند دق می کنند ! دو کوهه ، ای محرم راز بسیجیان ،دل تنگیهایم را فقط در فضای تو پرواز می دهم که از نماز شب بسیجیان سرشاری .

ای اشنای سروهای سربدار ، روبروی تو  ارامش عمیقی ست برای ا لتیا م زخمهایم . با تو که می نشینم ، تنهایی را فراموش می کنم و زمزمه یا زهرای بسیجیان را در نگاهت میخوانم . ای یادگار حاج همت ! ای صبور غریب ! ای عطر بسیجیان پیچیده در تنت ! در ان روزگار علی (ع) با چاه درد دل می کرد اینک و در این روزگار ما نیز با تو بازگوی کنیم دلتنگیهایمان را . ما را دریاب ، دوکوهه !

منبع:www.balvardi.de

 اوایل جنگ من عضو نیروی رزمی بودم. در سپاه تقریبا حالت نیمه تكاوری داشتم. 14 اسفند از طرف سازمان ملل آمده بودند ایران، می‌خواستند بین ایران و عراق آتش بس اعلام كنند.
شب جمعه بود دعای كمیل خواندیم. می‌دانستیم كه حق با ماست كه دفاع كنیم. آن زمان در منطقه غرب بودیم. قسمتی دست عراقی‌ها بود تصمیم داشتیم با نیروی خیلی كم برای اینكه هم در برابر بنی‌صدر و هم كسانی كه می‌خواستند، آتش جنگ را به نفع دشمن خاموش كنند و نیز بیگانگانی كه قصد تجاوز به خاك ایران را داشتند بایستیم و به هر طریق ممكن آنها را از خانه‌مان بیرون كنیم.
به نیروهای بعثی حمله كردیم.جنگ از نوع پارتیزانی بود ارتش به ما قول داده بود كه از پشت سر با نیروی زرهی خود به ما كمك كند. شرایط محیطی طوری بود كه توانستیم عراقی‌ها را دور بزنیم و چیزی بیش از 200 نفر از نیروهای عراقی را محاصره كردیم. كار سخت و خطرناكی بود اما انجام دادیم. سنگ بزرگی در منطقه وجود داشت. اوایل درگیری خود را طعمه نیروهای عراقی كردم.آنها معطوف من شدند و از دیگر بچه‌ها غافل شدند. زمانی كه خود را پشت صخره مخفی كردم و به سمت عراقی‌ها شلیك كردم بچه‌ها در مدت 15دقیقه وارد كانال موجود در منطقه شدند و آنها را دور زدند. من هم در حالیكه عراقی‌ها به طرفم شلیك می‌كردند وارد كانال شدم. تا صبح در كانال صدای عراقی‌ها را می‌شنیدم. در همین زمان بود كه ارتش ما هم با توپ و تانك به عراقی‌ها حمله می‌كرد.
از كانال كه به بیرون نگاه می‌كردم اجساد عراقی را كه روی زمین بود دیده می‌شد. قسمتی از كانال شكسته بود عراقی‌ها روی من دید داشتند با این وجود من رد شدم همین زمان شنیدم كسی از پشت سرم گفت: من تیر خوردم. نگاه كردم دیدم یك سرباز است. هر قدر گفتم بیا این طرف نتوانست بیاید وسط همان كانال كه ایستاده بود. عراقی‌ها با گلوله بدن او را تكه تكه كردند. من هم تا به خودم آمدم چند تركش به دست و پایم خورده بود. زمین خوردم سربازی كه جلوی من روی زمین افتاده بود حدود پنج دقیقه طول كشید تا جان داد.
كانال به صورت گرد بود بچه‌هایی كه پشت كانال بودند ما را نمی‌دیدند. عراقی‌ها بر من مسلط بودند. من روی زمین افتاده بودم. همرزم‌هایم فكر می كردند كه من شهید شدم. هیچ كس به داد من نمی‌رسید،پنج،شش ساعت گذشت اما هیچ كس پیش من نیامد. مطمئن بودم كه همان جا خواهم مرد ولی بعد به این فكر افتادم كه باید خودم را نجات بدهم. با دست روی زخم‌هایم را فشار دادم تا خون بیشتری از بدنم نرود. حالت احتضار را در خود حس نمی‌كردم و این باعث شد به زندگی امید بیشتری پیدا كنم. به قمر بنی‌هاشم (ع) متوسل شدم. هرگز فراموش نمی‌كنم در یك لحظه خود را در صحن و سرای حضرت ابوالفضل (ع) دیدم. یك حس غریب به من گفت: خودت را به طرف كانال كه خراب شده بكش.
وقتی به این قسمت كانال رسیدم بچه‌ها كه روبروی من قرار داشتند متوجه شدند كه من زنده‌ام. تعدادی از آنها با آرپی‌جی به عراقی‌ها حمله كردند و دو سه نفرشان هم به كمك من آمدند. دست و پایم را گرفتند و بردند عقب، بعد هم سر پل ذهاب. و اینگونه شد كه من نجات پیدا كردم.
بار دومی كه مجروح شدم در عملیات فتح‌المبین بود. موج انفجار گرفتم. حدود 24 سال است به خاطر این موضوع مشكل خواب دارم.
در عملیات والفجر 8 هم صبح اول وقت بود كه یك بمب بزرگ عراقی‌ها در نزدیكی مسجد فاو به زمین اصابت كرد. بعد متوجه شدیم بمب شیمیایی است. من مسوول داروخانه منطقه بودم. 200-300 آمپول آتروپین بردم برای بچه‌هایی كه شیمیایی شده بودند. رزمنده‌های مجروح ماموریت داشتند به عقب جبهه بروند. ولی من باید به عمق منطقه شیمیایی می‌رفتم. وظیفه داشتم تا مجروحی در منطقه هست من هم باشم. با لطف خدا حداقل 120 نفر از مجروحان با تزریق آتروپین توانستند بین یك تا دو ساعت روی پای خود بایستند و به عقب بروند.
در حال حاضر از نظر ریه خیلی مشكل دارم و به این دلیل در بیمارستان بستری هستم. فقط 20 درصد جانبازی دارم كه آن هم به خاطر مشكل دست و پاهایم است. برای تایید شیمیایی ریه و موج گرفتگی هنوز كمیسیون تشكیل نداده‌اند. چند بار برای درخواست تشكیل كمیسیون رفتم ولی از آنجایی كه مشكل اعصاب دارم ونمی‌توانم مكان های شلوغ را تحمل كنم برگشتم. از آنجایی كه مساله شیمیایی باعث شد من سكته قلبی كنم و در بیمارستان بستری شوم مجبورم جدیت به خرج دهم تا درصد جانبازی شیمیایی‌ام را بگیرم. چند روزی است است كه بستری هستم باید قلبم اسكن شود امكان دارد نیاز باشد بالن بزنم. پزشك متخصص ریه نیز باید مرا ببیند.
به خاطر خوردن قرص‌های متعدد مشكل اعصاب هم دارم. متخصص اعصاب هم باید مرا ببیند. كه البته این مسائل هم از عوارض شیمیایی هستند كه بعد از مدتها به تازگی در حال بروز هستند. هزینه‌ها را تماما بنیاد می‌دهد خانواده هم فقط نگران و ناراحت وضعیت جسمانی من هستند.
از روز اول جنگ خاطره‌ای دارم كه دوست دارم اینجا به آن اشاره كنم. پشت كالیبر 50 بودم هواپیمایی در ارتفاع خیلی پایین از بالای سر من گذشت. به دوستان گفتم این هواپیمای عراقی‌هاست كه هیچ كس قبول نكرد. گفتند هواپیمای خودی است. این همان هواپیمایی بود كه رفت تهران و شهرك اكباتان را زد و برگشت. در واقع خلبان ما را فریب داد به قدری پایین پرواز می‌كرد كه با تیر و كمان می‌شد آن را زد.
در مورد حفظ شان و منزلت جانبازان در جامعه باید بگویم دوستان،اقوام و كسانی كه مرا می‌شناسند خیلی خوب برخورد می‌كنند و تا آنجایی كه من می‌بینم در اجتماع رعایت می‌شود. در ادار‌ه‌ها هم برای این قشر تسهیلاتی را قائل شدند.
در مجموع در محل كارم چون كادر پزشكی هستند و با مشكلات و بیماری‌های جانبازان بیشتر آشنا، بهتر پذیرای من هستند و مرا قبول می‌كنند.
من در حال حاضر دانشجوی سال چهارم داروسازی دانشگاه تهران هستم البته بدون سهمیه قبول شدم. چون جانباز 20 درصد سهمیه ندارد.

محمدعلی اسحاقی،متولد تهران

منبع:ایسنا