تا کي به تمناي وصال تو يگانه

تا کي به تمناي وصال تو يگانه *** اشکم شود از هر مژه چون سيل روانه
خواهد که سرآيد غم هجران تو يا نه *** اي تيره غمت را دل عشاق نشانه
جمعي به تو مشغول و تو غايب ز ميانه
رفتم به در صومعه عابد و زاهد *** ديدم همه را پيش رخت راکع و ساجد
در ميکده رهبانم و در صومعه عابد *** گه معتکف ديرم و گه ساکن مسجد
يعني که تو را مي‌طلبم خانه به خانه
روزي که برفتند حريفان پي هر کار *** زاهد سوي مسجد شد و من جانب خمار
من يار طلب کردم و او جلوه‌گه يار *** حاجي به ره کعبه و من طالب ديدار
او خانه همي جويد و من صاحب خانه
هر در که زنم صاحب آن خانه تويي تو *** هر جا که روم پرتو کاشانه تويي تو
در ميکده و دير که جانانه تويي تو *** مقصود من از کعبه و بتخانه تويي تو
مقصود تويي، کعبه و بتخانه بهانه
بلبل به چمن زان گل رخسار نشان ديد *** پروانه در آتش شد و اسرار عيان ديد
عارف صفت روي تو در پير و جوان ديد *** يعني همه جا عکس رخ يار توان ديد
ديوانه منم، من که روم خانه به خانه
عاقل به قوانين خرد راه تو پويد *** ديوانه برون از همه آئين تو جويد
تا غنچهء بشکفتهء اين باغ که بويد *** هر کس به بهاني صفت حمد تو گويد
بلبل به غزل خواني و قُمري به ترانه
بيچاره بهايي که دلش زار غم توست *** هر چند که عاصي است ز خيل خدم توست
اميد وي از عاطفت دم به دم توست *** تقصير "خيالي" به اميد کرم توست
يعني که گنه را به از اين نيست بهانه

"شيخ بهايي"